Divine King Of All Directions - 096

Divine King Of All Directions - 096

 

บนถนนเมืองเฟิงเจียนนั้นมีทหารของกองบัญชาการกำลังรายล้อมร่างของหลินเทียนเอาไว้มากมายขณะที่กวัดแกว่งอาวุธเข้าโจมตีเขา

แต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถทำอะไรเขาได้แม้แต่น้อย

"โครม ! "

หลินเทียนได้ยกเท้าขึ้นมาเตะทหารคนหนึ่งจนกระเด็นออกไปไกลและหลังจากที่กระแทกกับพื้นแล้วก็หมดสภาพไปทันที

หลินเทียนได้จับด้ามหอกที่แทงเข้ามาพร้อมกับเหวี่ยงร่างของทหารคนนึงออกไปแล้วแย่งเอาหอกมาทันที

แกร๊ง ! เกิดเสียงปะทะกันขึ้นก่อนที่จะส่งผลให้ทหารอีกคนลอยออกไปไกล

"ระยำ ! "

"รุมมันให้หมด ใช้ค่ายกลซะ ! "

"จัดค่ายกล ! "

ทหารธรรมดาๆที่ยังเหลืออยู่ได้ตะโกนออกมา

ในสนามรบนั้นเหล่าทหารของจักรวรรดิมักจะมีกลยุทธ์ที่ใช้เพิ่มความสามารถในการรบซึ่งมันเป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ด้านข่ายอาคมถ่ายทอดให้เหมือนๆกับการโจมตีผสานแต่ก็ยังไม่สามารถเทียบกับข่ายอาคมผสานได้อยู่ดี

เหล่าทหารหลายคนได้เข้าประจำตำแหน่งอย่างรวดเร็ว

"อสรพิษคลั่ง ! "

ผู้นำของทหารได้ตะโกนออกมาอย่างดัง

พริบตานั้นเองที่กลิ่นอายของทหารทั้งหมดได้รวมกันเป็นหนึ่งก่อนที่จะเกิดเป็นภาพของอสรพิษขึ้นจากสายลมอันบ้าคลั่ง

หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ข้างๆถนนก็ได้พูดออกมาด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปว่า

"อสรพิษคลั่ง นี่มันเป็นการโจมตีผสานที่แข็งแกร่งและรุนแรง ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้เห็นที่นี่ "

หลังจากที่พูดจบแล้วชายคนนั้นก็ได้ทิ้งระยะห่างออกไป

ซูชูวที่กำลังปกป้องหลินซี่อยู่เองก็มีท่าทางเปลี่ยนไปพร้อมกับตะโกนออกมาว่า

"หลินเทียนระวังด้วย มันเป็นการโจมตีผสานทีสามารถรวมการโจมตีของทุกคนเป็นหนึ่งซึ่งพลังทำลายของมันจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว"

ซูชูวนั้นเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสมู่ชิงดังนั้นถึงรู้เกี่ยวกับค่ายกลนี้ดี

ณ ตอนนี้ภาพของอสรพิษได้เสร็จสมบูรณ์แล้วขณะที่กลิ่นอายอันรุนแรงของทหารหลายส บคนได้พวยพุ่งออกมาเหมือนเปลวเพลิง

"เฒ่าเฉิน สมแล้วที่คนเหล่านี้ได้เป็นหัวกะทิของเจ้าที่สามารถผสานการโจมตีของสิบกว่าคนเป็นหนึ่งเดียวได้ ! "

เจิ้งโม่ที่อยู่ข้างๆได้พูดออกมา

ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเฉินปิงได้คงที่แล้วดังนั้นถึงได้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า

"จริงๆแล้วพวกเขาฝึกด้วยกันดังนั้นถึงได้เข้ากันแบบนี้ "

หลังจากที่เงียบไปเขาก็ได้จ้องมองไปทางหลินเทียนพร้อมกับพูดว่า

"ไอ้ระยำนั่นมันกล้าฆ่านายน้อยโจวแถมยังลอบโจมตีตอนข้าเผลออีกดังนั้นต้องให้มันตายเยี่ยงสุนัข ! "

หลี่หยุนดงได้พูดต่อว่า

"อสรพิษคลั่งนี่น่าจะจัดการมันได้อย่างแน่นอนแต่เจ้าต้องบอกหัวกะทิของเจ้าด้วยว่าถ้าให้ดีก็จับมันไปเป็นๆแล้วให้ท่านผู้บัญชาการเป็นคนสั่งสอนมันด้วยตัวเอง "

"ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนที่มันใกล้จะตายข้าจะสั่งให้พวกเขาหยุดเอง "

เฉินปิงได้พูดออกมา

"ตาย ! "

หนึ่งในหัวหน้ากลุ่มทหารได้ตะโกนออกมา

ชายคนนี้อยู่ในเขตแดนหล่อหลอมร่างกายระดับ 9 ซึ่งเป็นผู้ที่อยู่ในจุดหัวใจหลักของค่ายกลนี้

"ฆ่า !"

"ฆ่า !"

"ฆ่า !"

เหล่าทหารทั้งหลายในค่ายกลได้ส่งเสียงออกมาก่อนที่จิตสังหารของพวกเขาจะพวยพุ่งออกมามากกว่าเก่า

แรงกดดันเหล่านี้ทำให้ผู้ชมรอบข้างถึงกับมีสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกับใบหน้าที่ซีดลง

เหล่าทหารทั้งสิบกว่าคนได้เคลื่อนไหวพร้อมกันเหมือนดั่งการโมตีของอสรพิษที่ไร้เทียมทาน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีผสานเหล่านี้แล้วหลินเทียนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาได้ยกมือขวาขึ้นมาพร้อมทั้งเหวี่ยงหอกพุ่งทะลุร่างของอสรพิษไปทันที

"! "

เสียงร้องโหยหวนได้ดังขึ้น

ทันใดนั้นเองที่รู้สึกเหมือนว่าเสาหลักของอสรพิษได้พังทลายลงและทำให้มันทรุดลงทันที

หลี่หยุนดงและพว อีกสองคนได้แสดงสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที

"เป็นไปไม่ได้ !"

เฉินปิงได้โห่ร้องออกมา

อสรพิษคลั่งถูกทำลายเป็นชิ้นๆ !

ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น หลี่หยุนดงหรือแม้กระทั่งเจิ้งโม่เองก็มีท่าทางเปลี่ยนไปแบบเดียวกัน

"การโจมตีเดียว......นี่มันเป็นไปได้ไงกัน ? "

หลี่หยุนดงถึงกับผงะไป

แต่ผู้คนรอบข้างนั้นได้แต่มีนัยน์ตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"นี่.......เขาทำอะไรไป !? "

"อสรพิษคลั่งถูกทำลาย ?!! "

ผู้เชี่ยวชาญหลายคนถึงกับสติหลุด

การโจมตีผสานของกองกำลังทหารที่ได้รับมาจากปรมาจารย์ด้านข่ายอาคมกลับถูกทำลายด้วยการโจมตีเดียว

แม้กระทั่งซูชูวเองก็ยังต้องตาถลนด้วยความตกตะลึง ด้วยความที่นางเป็นศิษย์รักของมู่ชิงดังนั้นถึงรู้ว่าค่ายกลอสรพิษคลั่งนี้ไม่ธรรมดา แม้ว่าหลินเทียนจะอยู่ในเขตแดนชีพจรเทวะแต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาจัดการกับค่ายกลนี้แต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกโง่งมคือเขาโจมตีแค่ครั้งเดียวก็สามารถทำลายมันลง

ตรงตำหนักที่สองของตำหนักแลกสมบัตินั้นซินเหยาและพูชิก็กำลังจดจ่ออยู่กับการต่อสู้นี้

"ค่ายกลนั่นใช้การโจมตีเดียวก็พอแล้ว "

พูชิได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

"กล้าอวดค่ายกลนี่กับปรมาจารย์ด้านข่ายอาคมระดับ 3 นี่มันกระจอกจริงๆ "

ซินเหยาได้แสยะออกมา

เมื่อค่ายกลได้พังทลายลงแล้วท่าทางของเหล่าทหารเองก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ทุกคนได้แสดงสีหน้าเหมือนกับแมลงวันไร้หัวไม่มีผิด

นี่เป็นจุดอ่อนของค่ายกลนี้เพราะว่าแม้มันจะสามารถเสริมพลังให้กับกลุ่มของพวกเขาได้แต่หากอยู่ดีๆมันถูกทำลายอย่างฉับพลันก็จะทำให้พวกเขาสับสนกับสถานการณ์ของตัวเองในเวลาสั้นๆแล้วส่งผลให้ศักยภาพในการต่อสู้ของแต่ละคนลดลงอย่างมาก

"ระยำ ! รวมกลุ่มอีกครั้ง ! "

"เร็ว !"

หนึ่งในกลุ่มทหารได้ตะโกนออกมา

หลินเทียนได้พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อต้องเผชิญกับกองกำลังทหารกว่าสิบคนนั้นท่าทีของเขายังคงไม่แยแสสิ่งใดขณะที่ส่งการโจมตีอย่างไร้ปราณีจนทำให้หลายคนได้โห่ร้องออกมา ท้ายที่สุดเขายังใช้แม้กระทั่งทักษะฝ่ามือเงาเพื่อส่งฝ่ามือทั้ง 18 ออกไปโจมตีพวกเขา

"โครม !"

"โครม !"

"โครม !"

เมื่อฝ่ามือได้เข้าปะทะกับเป้าหมายนั้นมันได้ส่งเสียงดังออกมาขณะที่กองกำลังทหารเองก็ได้แต่ส่งเสียงโอดครวญอีกครั้ง

พริบตาเดียวเหล่ากองกำลังนับสิบได้ถูกจัดการจนกองกับพื้นทั้งหมด

ผู้ชมที่อยู่ข้างทางทั้งหมดล้วนแต่สุดหายใจเข้าลึกไปตามๆกัน

ชายคนเดียวสามารถจัดการกองกำลังนับสิบนี่มันเป็นยอดคนแล้ว !

"กล้านักนะ ! "

เสียงคำรามได้ดังขึ้น

หลายๆคนได้ชะงักไปก่อนที่จะเห็นเฉินปิงที่มีสีหน้าหมองหม่นส่วนหลี่หยุนดงและเจิ้งโม่ที่อยู่ข้างเอาก็มีสีหน้าเย็นชาไม่ต่างกัน

"นี่......"

"เจ้าหน้าที่อาวุโสกองบัญชาการทั้งสาม พวกเขาทั้งหมดล้วนอยู่ในเขตแดนชีพจรเทวะเลยนะ ! "

"เจ้าหนูนั่นจบแล้วล่ะ ไม่รู้จักอดทนเสียเลย "

หลายๆคนได้แต่กลืนน้ำลายตัวเอง

อย่างไรก็ตามเมื่อหันหน้ากลับไปมองทางหลินเทียนแล้วพวกเขาก็ได้แต่แข็งค้างไป

เห็นเพียงแค่ว่าหลินเทียนที่กวาดล้างกองกำลังนับสิบกำลังก้าวเท้ามุ่งหน้าเข้าไปหาเฉินปิงและคนอื่นๆซะงั้น

"นี่....เขา........คิดจะทำอะไรกัน ? "

หลายๆคนอดไม่ได้ที่จะมีนัยน์ตาที่หดเล็กลง

ซินเหยาและพูชิที่สังเกตการณ์อยู่เองก็ได้แต่แสดงสีหน้าที่ยิ้มแย้มออกมา

"ดูเหมือนว่ามีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ "

ซินเหยาได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

บนถนน , หลินเทียนยังคงก้าวต่อไปเรื่อยๆพร้อมทั้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า

"เจ้าขยะทั้งสามอย่างเจ้ากล้าดีนะที่ล่วงเกินข้า ! "

แต่ละคนก็มีสิ่งที่ไม่สามารถทนได้เหมือนดั่งการกระตุกหนวดเสือซึ่งสำหรับหลินเทียนแล้วมันคือหลินซี่ที่เปรียบเสมือนสิ่งที่กระตุ้นความโกรธของเขา เด็กหญิงตัวน้อยที่ฉลาดและมีไหวพริบนี้เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเขา

สามเดือนมาแล้วที่เขาไม่ได้ทำหน้าที่ของพี่ชายที่ดีแม้ว่านางจะเตรียมอาหารให้กับเขาทุกวันเหมือนกับตอนที่เขาเพิ่งมายังโลกใบนี้ ตอนนี้เมื่อเขาตัดผ่านไปยังเขตแดนชีพจรเทวะได้แล้วถึงได้นำนางออกมาเที่ยวเล่นและกลับทำให้นางหวาดกลัวเพราะการกระทำของคนเหล่านี้นี่มันทำให้ความโกรธได้ปะทุออกมาจากหัวใจของเขา

พริบตาเดียวที่หลินเทียนได้พุ่งเข้าประชิดร่างของทั้งสามคน

ความเร็วระดับนี้ทำให้พวกเขาผงะไปทันที

เฉินปิงได้เอื้อมมือออกไปคว้ากระบี่ที่เอวแต่อย่างไรก็ตามในวินาทีนี้เองที่ลูกเตะของหลินเทียนได้ปะทะเข้ากับทรวงอกของเขาอย่างจังจนส่งผลให้ร่างของเขาพุ่งออกไปเหมือนดั่งอุกกาบาตและอดไม่ได้ที่จะโอดครวญออกมา

"เจ้า.."

หลี่หยุนดงและเจิ้งโม่เองก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปพร้อมทั้งคว้าไปยังร่างของหลินเทียนอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของพวกเขาไม่สามารถเทียบชั้นกับหลินเทียนได้เลย

หลินเทียนได้ยกมือซ้ายขึ้นมาจับข้อมือของหลี่หยุนดงเอาไว้แล้วบิดมันหลังจากนั้นก็ทุ่มร่างของเขาลงกับพื้น ในเวลาเดียวกันนี้เองที่เขาได้ยกมือขวาขึ้นพร้อมทั้งฟาดเข้าไปที่แก้มของเจิ้งโม่เต็มแรง

ร่างของเจิ้งโม่ได้ลอยละลิ่วไปไกลขณะที่บ้วนเลือดที่ปะปนไปด้วยเศษฟันออกมา

"ระยำ ! เจ้ากล้าลงมือกับพวกเรางั้นหรอ ! "

หลี่หยุนดงได้คำรามออกมาด้วยความโกรธ

หลินเทียนได้ก้มหน้าลงมามองหลี่หยุนดงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

"พ่อคนนี้กล้าแม้แต่จะฆ่าพวกเจ้าด้วยซ้ำ !"

เขาได้ยกเท้าขวาขึ้นพร้อมทั้งเหวี่ยงเตะอัดไปยังหน้าท้องของหลี่หยุนดงอย่างสุดแรง

โครม !ร่างของหลี่หยุนดงได้กระเด็นออกไปกระแทกกับกำแพงที่อยู่ไม่ไกลก่อนที่จะกระอักเลือดออกมา

"พระเจ้าช่วย...."

"นี่ นี่ นี่ เทพองค์นี้จุติลงมา ากไหนกัน ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ ? "

"เจ้าหน้าที่อาวุโสกองบัญชาการทั้ง 3 คนนั้นเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญเขตแดนชีพจรเทวะเลยนะ ! "

ผู้เชี่ยวชาญหลายๆคนได้แต่พึมพำออกมา

ขนาดมีผู้เชี่ยวชาญเขตแดนชีพจรเทวะอยู่ด้วยกันตั้งสามคนแต่กลับถูกเตะจนปลิวไปตามๆกัน

"ท่านเจ้าหน้าที่อาวุโส ! "

ทหารหลายคนได้โห่ร้องออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อมองไปยังหลินเทียนอีกครั้งแล้วพวกเขาก็ได้แต่แสดงสีหน้าที่หวาดหวั่นออกมา คนๆนี้มันสัตว์ประหลาดชัดๆ หน้าตาดูเด็กๆแต่กลับแข็งแกร่งเกินมนุษย์ถึงขั้นสามารถถีบส่งหัวหน้าของพวกเขาทั้งสามคนได้สบายๆ !

เฉินปิงและคนอื่นๆได้คลานกลับขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด

"ระยำ !"

เฉินปิงได้แสดงแววตาที่เย็นชาออกมาพร้อมกับสบถด้วยความโกรธ

หลี่หยุนดงและเจิ้งโม่ที่อยู่อีกฝั่งเองก็ได้แต่แสดงสีหน้าที่อับอายออกมาเพราะพวกเขาเป็นถึงเจ้าหน้าที่อาวุโสกองบัญชาการเมืองนี้ที่มีชื่อเสียงและเกียรติยศมากมายแต่ตอนนี้กลับถูกเด็กหนุ่มเตะกลิ้งไปมานี่มันเสียหน้าชัดๆ !

"หากว่าไม่ข้าเจ้าข้าไม่ขอเป็นคนอีกแล้ว !"

เฉินปิงได้คำรามออกมา

"งั้นหรอ ! "

หลินเทียนได้พูดต่อว่า

"ไม่รู้จักคุณธรรมของผู้บ่มเพาะดังนั้นเกิดมาชาติหน้าก็เป็นขยะแล้วกัน "

เขาได้ใช้เท้าขวาเขี่ยหอกขึ้นมาจับเอาไว้ในมือก่อนที่จะถ่ายเทแก่นทักษะของกระบี่สายฟ้าลงไปแล้วซัดไปสุดแรง

หอกนั้นได้ตัดผ่านอากาศเหมือนดั่งคลื่นสายฟ้า

"พุฟฟฟฟฟ ! "

พริบตานี้เองที่เลือดได้ฟุ้งกระจายไปทั่วพื้นที่ขณะที่หอกพุ่งทะลุหน้าอกของเฉินปิงและลากร่างไร้วิญญาณของเขาพุ่งไปปักอยู่กับกำแพงหินที่สูงกว่า 130 ฟุตโดยที่กำแพงด้านหลังนั้นถูกชโลมไปด้วยเลือด

เมื่อมองออกไปแล้วผู้คนทั้งหลายได้แต่กรีดร้องออกมาทันที

"ฆ่า........ฆ่าคน ฆาตกร ! "

หลายคนได้แต่ตกตะลึงจนสั่นไปทั้งตัว

ผู้คนที่อยู่รอบข้างส่วนใหญ่นั้นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาๆดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวเช่นนี้แล้วจะไม่ตื่นกลัวได้อย่างไร