(ฟรี)ระบบยอดอาจารย์บ่มเพาะศิษย์ ตอนที่ 100 อสูรขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิน

เมื่อเซวียนห่าวมาถึงรอบนอกของเทือกเขาอัคคีแผดเผา เขาก็ลงจอด ก่อนจะหันมองไปยังภูเขาสูงใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายพันฉื่อ

“จากข้อมูลของสหภาพนักสำรวจ อสูรขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดอยู่น่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่” เซวียนห่าวดูแผนที่ของตน ก่อนที่จะขื้นไปบนกระบี่และบินออกไปหาอสูรขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด

หากจากเทือกเขาอัคคีแผดเผาไม่ไกล อสูรตัวหนึ่งกำลังลิ้มรสเหยื่อที่มันล่ามาด้วยความสุขสันต์

“กรร!”

‘นี่คือชีวิตที่ข้าต้องการ!’

อสูรตัวนั้นคำรามด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกลิ้งกลับเข้าไปในถ้ำ

อสูรตัวนี้มีรูปร่างที่กลมดิ๊กราวกับไข่มุก แต่กลับมีขนที่ยาวปกคุมไปทั่วทั้งตัว ปากของมันมีเขี้ยมที่แหลมคมอยู่นับไม่ถ้วย ดวงตาของมันถูกปกคลุมไปด้วยขนหนา ๆ ของมัน หากดูใกล้ ๆ จะเห็นว่ามันนั้นไม่มีแขนหรือขาใด ๆ ดังนั้นมันจึงเคลื่อนที่ด้วยการกลิ้ง

“กรร!”

‘เจ้าคือผู้ที่สังหารพ่อของข้า! ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอยู่ในนั้น ออกมารับผลกรรมของเจ้า!’

ขณะที่อสูรขนปุยนี้กำลังกลิ้งเข้าไปในถ้ำเพื่อเพลิดเพลินกับซากของราชสีห์ภูเขาที่เหลืออยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นและขัดความสุขของมัน

มันหยุดนิ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองราชสีห์ตัวน้อยที่กำลังลบกวนความสุขของมัน

“กรร!” มันคำรามลั่น ก่อนจะกลิ้งไปที่ราชสีห์ตัวนั้น ขนาดตัวของมันใหญ่ราว ๆ สิบเมตร

แม้แต่ต้นไม้รอบข้าก็ยังดูเล็ก เมื่อเทียบกับตัวของมัน

“กรร...” เมื่อราชสห์น้อยเห็นว่าศัตรูของมันนั้นสูงใหญ่เพียงใด มันก็แตกตื่น มันเป็นเพียงอสูรขอบเขตควบแน่นแก่นแท้เพียงเท่านั้น มันจะสามารถสู้กับอสูรตัวใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร?

ราชสีห์น้อยหันกลับและเริ่มวิ่งหนีอสูรขนปุยขนาดใหญ่นี้

“กรร!”

‘เจ้าคิดว่ามาเข้าถ้ำเสือแล้วจะกลับอย่างสบายได้หรือ?’

เมื่ออสูรขนปุยเห็นราชสีห์น้อยวิ่งหนีไป มันก็คำรามลั่น ก่อนที่จะกลิ้งตามราชสีห์น้อยตัวนั้นไป เพราะขนาดที่ใหญ่โตของมัน ทำให้ต้นไม้โดยรอบหักโค้นลง

“กรร!”

‘เจ้ากล้าดีอย่างไร!’

“อสูรขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดอยู่ที่ใดกัน... มันกำลังวิ่งไล่เหยื่ออยู่หรือไม่?” เซวียนห่าวเดินมาหยุดที่ถ้ำของอสูรขนปุย ก่อนจะหยุดคิด เมื่อเห็นต้นไม้รอบ ๆ ที่หักโค้นลง

เมื่อมองออกไปเล็กน้อย เขาก็เห็นต้นไม้ที่หักโค้นจนเกิดเป็นทางเข้าสู่เทือกเขาอัคคีแผดเผา

‘เส้นทางนี้กว้างใหญ่มาก แสดงว่าเจ้าอสูรตัวนี้ต้องตัวใหญ่มากเป็นแน่!’

“ข้าจะตามมันทันหรือไม่? ข้าหวังว่าสิ่งที่มันไล่ตามจะเป็นอสูร ไม่ใช่คน...” เซวียนห่าวพึมพำกับตนเอง ก่อนจะบินตามรอยของอสูรขนปุยไป

“กรร!”

‘เจ้าจะหนีไปไหน’

ราชสีห์ยืนอยู่ขอบหน้าผาที่ลึกราว ๆ สามร้อยเมตร มันมองไปที่อสูรขนปุยที่กำลังกลิ้งเข้ามาเรื่อย ๆ อย่าสั่นเทา

“กรร...” มันเปล่งเสียงคำรามตอบโต้อสูรขนปุย มันเตรียมตัวที่จะรับกับชะตากรรมของมันไว้แล้ว

เมื่อไม่นานมานี้พ่อของมันได้ออกมาล่าอาหารให้กับพวกพี่น้องของมัน แต่หลังจากนั้นพ่อของมันก็หายตัวไป มันจึงตัดสินใจที่จะออกตามหา

เมื่อถามไถ่จากอสูรที่เป็นมิตรโดยรอบ มันก็ได้รู้ว่าพ่อของมันนั้นถูกอสูรที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าสังหารแล้ว

เมื่อมันได้ยินเช่นนี้ เปลวไฟความโกรธก็ได้ลุกโชนขึ้นในใจของมัน มันต้องการที่จะแก้แค้น แม้ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งมากเพียงใดก็ตาม...

แต่เมื่อมันนึกถึงพี่น้องและแม่ที่กำลังเฝ้ารอมันอยู่ มันก็นึกเสียใจกับการตัดสินใจของตน

“เจ้าอสูรตัวนี้ไม่เหมือนตัวไหน ๆ เลยจริง ๆ” เมื่อเซวียนห่าวตามมาจนพบกับอสูรขนปุย เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดจากตัวของมัน ทันใดนั้น เขาก็คลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์