ระบบยอดอาจารย์บ่มเพาะศิษย์ ตอนที่ 46 เจ้าเหยี่ยวอัปมงคล

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชิงอี้ค่อย ๆ คืนสติจากสิ่งที่เกิดในเรือนอสูร ในขณะนี้นางตื่นเต้นกับทิวทัศน์ต่าง ๆ ที่นางได้เห็น

เมื่อมองลงไปด้านล่าง ชิงอี้ก็เห็นผู้คนดูราวกับมดตัวเล็ก ๆ หมู่บ้านและเมืองทั้งหมดดูราวกับรังมดเพียงเท่านั้น นางค่อนข้างตื่นเต้นอย่างมากที่ได้เห็นเช่นนี้ นางสังเกตทุกอย่างเท่าที่ทำได้

เซวียนห่าวมองลงไปที่ด้านล่าง เขาสังเกตเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปมา เนื่องจากเขาคือผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดทำให้สายตาของเขานั้นดีกว่าชิงอี้อย่างมาก เขาจึงสามารถมองเห็นผู้คนด้านล่างได้อย่างชัดเจน

เหยี่ยวเงาไม่สนใจผู้คนด้านล่าง มันมุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วโดยหวังจะรีบจบงานนี้เพื่อกลับไปให้คนใช้ของมันปรนนิบัติ

การที่อยู่ในนิกายกระบี่ล่องนภานั้นถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของมัน

สิ่งเดียวที่เหยี่ยวเงาตั้งตารอในตอนนี้คือเมื่อมันแก่เกินกว่าที่จะบินไปมาได้อีกต่อไป เมื่อถึงจุดนั้นมันก็จะไม่ต้องทำอันใดเลย

เหยี่ยวเงามักจะอิจฉาเสมอเมื่อเฝ้าดูอสูรที่สามารถบินได้ที่มีอายุมากกว่ามันนั้นไม่ต้องทำอย่างไรเลย พวกนั้นเอาแต่นอนรอคนรับใช้มาปรนนิบัติเพียงเท่านั้น โชคดีที่อีกไม่นานมันก็จะสามารถทำเช่นนั้นได้เช่นกัน เมื่อถึงเวลานั้นมันจะเฝ้ามองอสูรรุ่นเยาว์ที่ต้องทำงานสานต่อจากมันไปด้วยสายตาเย้ยหยัน

มันยังคงจำช่วงก่อนที่จะมาอยู่ในนิกายกระบี่ล่องนภาได้เสมอ ตอนนั้นมันต้องออกไปล่าอาหารและต่อสู้กับอสูรตัวอื่น ๆ ต้องนอนในที่ที่เหน็บหนาวโดยไม่มีค่ายกลใด ๆ คอยควบคุมอุณหภูมิให้แก่มัน ช่วงนั้นคือจุดตกต่ำของชีวิตมันอย่างแท้จริง แม้ว่านิกายกระบี่ล่องนภาจะปล่อยให้อสูรที่มีอายุมากกลับคืนสู่ธรรมชาติในขณะที่พวกมันอ่อนแอลง แต่ก็ไม่มีตัวไหนเลยที่อยากทำเช่นนั้น

เหยี่ยวเงาไม่รู้ว่าเหตุใดนิกายกระบี่ล่องนภาจึงถามพวกมันว่าต้องการกลับคืนสู่ป่าหรือไม่เมื่อพวกมันแก่และอ่อนแอลง

พวกเขาไม่คิดเลยหรือว่าหากพวกมันออกไปข้างนอก พวกมันจะถูกสังหารโดยอสูรตัวอื่น

ทันใดนั้นเหยี่ยวเงาก็ส่งเสียงแหลมทันทีที่เห็นนกบินว่อนบนท้องฟ้า มันอ้าปากออกและกลืนนกตัวนั้น

ชิงอี้และเซวียนห่าต่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดเหยี่ยวเงาตัวนี้จึงทำเช่นนั้น

“ท่านอาจารย์ เหยี่ยวเงาตัวนี้ดูเหมือนจะไม่สนใจว่าเราอยู่บนหลังของมัน” ชิงอี้จับขนของเหยี่ยวเงาไว้แน่นขณะที่นางมองเหยี่ยวเงาอย่างตื่นตระหนก

“ดูเหมือนว่าผู้ฝึกอสูรจะฝึกอสูรได้ไม่ดีนัก ข้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าพวกเขาฝึกอสูรหรือถูกอสูรฝึกกันแน่...” เซวียนห่าวปล่อยรัศมีขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดออกมาเล็กน้อยเพื่อขู่เหยี่ยวเงา

น่าเศร้าที่เหยี่ยวเงาไม่สนใจรัศมีของผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มันได้เป็นพาหนะให้แก่ผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดจำนวนมาก มันไม่มีเหตุผลให้มันกลัวเซวียนห่าว

ก่อนที่เซวียนห่าวหรือชิงอี้จะทันได้ตอบโต้ เหยี่ยวเงาก็หมุนตัวกลางอากาศทำให้ทั้งคู่กระเด็นออกจากหลังของมัน

“อ๊า !” ชิงอี้ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวขณะที่นางตกลงมาจากที่สูงอย่างน้อยสองพันเมตร เซวียนห่าวมองเหยี่ยวเงาอย่างรำคาญ มันหันกลับและบินไปยังนิกายกระบี่ล่องนภา ความเร็วของเหยี่ยวเงานั้นเร็วกว่าที่เขาจะบินด้วยกระบี่เสียอีก

“…” เซวียนห่าวมองดูเหยี่ยวเงาที่หายไปในระยะไกลและรีบคว้าตัวชิงอี้ที่ยังคงกรีดร้องอย่างรวดเร็ว เขาหยิบกระบี่ออกมาจากฝัก

เซวียนห่าวรวบพลังปราณไปที่กระบี่ของเขา เขาหยุดอย่างช้า ๆ กลางอากาศ

เมื่อชิงอี้รู้ตัวว่าตนนั้นถูกเซวียนห่าวอุ้มก็หยุดกรีดร้องในทันที นางมองลงไปที่กระบี่ที่ลอยอยู่ใต้เท้าของอาจารย์อย่างอยากรู้อยากเห็น

“ยืนอยู่ข้างหน้าของข้า” ชิงอี้รีบยืนบนกระบี่อย่างรวดเร็ว นางตัวสั่นเล็กน้อยขณะที่พยายามทรงตัว

“จับข้าไว้”เซวียนห่าวคว้าตัวชิงอี้ในขณะที่นางกำลังจะหลุดจากกระบี่ น้ำเสียงที่เขาเปล่งออกมาราวกับคำสั่ง

“…” ชิงอี้พยักหน้าตอบรับและจับชายเสื้อคลุมของเซวียนห่าวอย่างเขินอาย

“เมื่อใดก็ตามที่ข้ากลับไปยังนิกาย เจ้าเหยี่ยวอัปมงคลตัวนั้นจะต้องชดใช้กรรมของมันอย่างแน่นอน ข้าจะจับมันไปให้จื่อหรัวทำอาหาร !” เซวียนห่าวกล่าวว่าหากเขากลับไปยังนิกาย เขาจะให้เหยี่ยวเงาต้องชดใช้อย่างไรโดยไม่สนใจชิงอี้เลยแม้แต่น้อย

ในชั่วโมงถัดมา ชิงอี้ก็ค่อย ๆ คุ้นเคยกับการขี่กระบี่บินของเซวียนห่าว นางกลับไปสังเกตทิวทัศน์รอบข้างเช่นเคย

คราวนี้พวกเขาบินต่ำกว่าก่อนจนสามารถเห็นผู้คนและสัตว์ต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น ชิงอี้จะหัวเราะเล็กน้อยทุกครั้งที่เห็นผู้คนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและชี้มาที่พวกเขาด้วยสีหน้าตกใจ

นี่เป็นเพราะผู้คนต่างก็คิดว่ามีเพียงขอบเขตราชันเท่านั้นที่สามารถบินบนท้องฟ้าได้โดยไม่เพิ่งอสูรใด ๆ

หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปอย่างราบรื่นและเข้าสู่ที่แห่งหนึ่งในเขตเหนือของอาณาจักรนภาสวรรค์

ทะเลทรายฝุ่นแดง ที่นี่ไม่เหมาะที่จะเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญในเขตเหนือของอาณาจักรนภาสวรรค์ อาณาจักรนภาสวรรค์ตั้งอยู่หนานโจว ที่หนานโจวนั้นหิมะหาได้ยากมากแม้จะอยู่ในฤดูหนาว