ระบบยอดอาจารย์บ่มเพาะศิษย์ ตอนที่ 40 กลับมาเสียก่อน

เมื่อชิงอี้ก้าวขึ้นสู่ลานประลองที่หนึ่ง นางมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างระมัดระวัง หญิงสาวคนนี้มีชื่อว่าอี้เซวียน นางคืออันดับ 3 ในการคัดเลือกเข้านิกาย เมื่อเทียบกับนางที่เข้านิกายได้เพราะความช่วยเหลือของอาจารย์เพียงเท่านั้น

อี้เซวียนอยู่เหนือนางและแข็งแกร่งกว่านางอย่างแน่นอน แต่ชิงอี้ไม่ปล่อยให้สิ่งเหล่านี้มาขัดขวางนางจากการต่อสู้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางก็ตัดสินใจที่จะต่อสู้อย่างเต็มที่

“ข้าชื่อชิงอี้” ชิงอี้เดินขึ้นไปหาอี้เซวียนและโค้งคำนับเล็กน้อย นางแนะนำตนเองอย่างอ่อนน้อม

“ข้าอี้เซวียน หวังว่าเราจะสู้กันได้ด้วยดี !” อี้เซวียนยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นชิงอี้แนะนำตน

รอบชิงชนะเลิศแต่ต่างจากรอบก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด ผู้คนต่างมุ่งความสนใจไปที่ลานประลองที่หนึ่ง

“ลานประลองที่หนึ่งเริ่มการประลองได้ !” ผู้อาวุโสประกาศเริ่มการประลองรอบสุดท้ายทำให้เหล่าฝูงชนต่างเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อ การประลองรอบสุดท้ายเริ่มขึ้นแล้ว

ชิงอี้และอี้เซวียนรีบเว้นระยะห่างจากกันและกัน ทั้งสองต่างพยายามหาโอกาศหนทางที่จะโจมตีอีกฝ่าย

ทันใดนั้นอี้เซวียนก็พุ่งและโจมตีชิงอี้อย่างกระทันหัน

เมื่อคนรอบข้างเห็นฉากนี้ พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าผลการประลองได้ถูกกำหนดไว้เสียแล้ว ชิงอี้เริ่มกระวนกระวายเมื่อมองเห็นการโจมตีจากอี้เซวียน นางจะสกัดกั้นการโจมตีนี้ได้อย่างไร ?

อี้เซวียนปรากฏตัวต่อหน้าชิงอี้ นางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันได้ทัน ก่อนที่นางจะรู้สึกราวกับแขนทั้งสองข้างของนางกำลังจะแตกหักเมื่อได้สัมผัสการโจมตีจากอี้เซวียน

พลังปราณในจุดตันเถียนของนางไหลอย่างเมามันไปยังจุดที่ถูกโจมตีราวกับมันพยายามที่จะซ่อมแซมความเสียหายและป้องกันพลังปราณแปลกปลอมที่กำลังเข้ามาในร่างกายของชิงอี้อย่างช้า ๆ

เป็นช่วงเวลาที่พลังปราณของอี้เซวียนไหลไปถึงจุดตันเถียนของนาง ชิงอี้รู้สึกว่าพลังปราณของนางลุกเป็นไฟในขณะที่มันดันพลังปราณแปลกปลอมนี้ออกจากร่างกายอย่างรุนแรงและขับไล่มันไปที่อี้เซวียนจนทำให้นางถอยหนีด้วยความเจ็บปวด

เมื่อรู้สึกถึงพลังปราณของนางที่ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ ชิงอี้ก็โจมตีอี้เซวียนก่อนที่นางจะฟื้นตัว

การโจมตีเกิดขึ้นเร็วเกินไปที่อี้เซวียนจะตอบสนองได้ทัน นางถูกโจมตีที่หน้าอกทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนมากขึ้นเรื่อย ๆ นางหายใจเข้าและออกด้วยความยากลำบากเล็กน้อยก่อนที่จะตั้งสมาธิใหม่และตอบโต้ชิงอี้ที่เข้ามาจู่โจมอีกครั้ง

การโจมตีของชิงอี้นั้นเรียบง่าย นางไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาใด ๆ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาต่อสู้ใด ๆ สำหรับการต่อสู้ระยะประชิด นางใช้เพียงแค่ฝ่ามือที่หลอมรวมกับพลังปราณเท่านั้น

แต่อี้เซวียนนั้นแตกต่างออกไป อย่างน้อยนางก็ได้รับการฝึกฝนเคล็ดวิชาต่อสู้สำหรับการต่อสู้ระยะประชิดเช่นเดียวกับการโจมตีก่อนหน้านี้ที่ทำให้พลังปราณของนางเข้าสู้ร่างกายของชิงอี้

อี้เซวียนเข้าใจดีว่านางจะใช้เคล็ดวิชาแบบเดิมอีกครั้งไม่ได้ เนื่องจากชิงอี้อาจสามารถป้องกันมันได้

อี้เซวียนปิดกั้นการโจมตีของชิงอี้และครุ่นคิดว่านางจัดการกับชิงอี้ได้อย่างไร

อี้เซวียนหลบการโจมตีที่เข้ามาของชิงอี้ทำให้เกิดระยะห่างระหว่างทั้งสองคน

ชิงอี้รู้ว่านี่เป็นเรื่องไม่ดีเพราะนางได้เสียเปรียบไปเสียแล้ว ทำให้อี้เซวียนมีโอกาศอีกครั้ง

อี้เซวียนไตร่ตรองว่านางจะทำอย่างไรกับการโจมตีครั้งต่อไปและนั่นอาจเป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย

“ศิษย์ของเจ้าค่อนข้างแข็งแกร่งเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนว่านางจะยังมิได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาต่อสู้ระยะประชิดใด ๆ การประลองครั้งนี้คงจบลงเสียแล้ว…” หวังหู่หันกลับมามองเซวียนห่าวอย่างผิดหวังพร้อมกับตัดสินผลการประลอง

“ข้าคงต้องหาเคล็ดวิชาต่อสู้ให้นาง มิฉะนั้นหากนางไร้ซึ่งอาวุธใด ๆ นางคงต้องจบสิ้น” เซวียนห่าวถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอี้เซวียนใช้ประโยชน์จากข้อบกพร่องของชิงอี้และพลักนางออกไปนอกลานฝึกอย่างเรียบง่าย

ชิงอี้ดูสับสนเล็กน้อยและเศร้าใจกับผลลัพธ์ของนาง

แม้ว่านางจะรู้อยู่แล้วว่านางไม่สามารถเอาชนะอี้เซวียนได้ แต่นางก็คาดไม่ถึงว่าจะพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้

นางไม่เคยได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาต่อสู้ใด ๆ แม้จะเป็นเคล็ดวิชาระดับต่ำเท่าใดก็ตาม สิ่งที่นางได้ฝึกฝนนั้นมีเพียงเคล็ดวิชากระบี่ที่พ่อของนางสอนเพียงเท่านั้น

“แฮก...” ชิงอี้ถอนหายใจเมื่อได้เห็นผลลัพธ์ของการประลองและหันกลับไปมองที่อาจารย์ของนาง

“เซวียนห่าว ศิษย์ของเจ้ากำลังมองมาทางนี่ อย่าได้แสดงอาการผิดหวังใด ๆ มิฉะนั้นเจ้าอาจจะทำให้นางเสียใจได้ แม้ว่าการพ่ายแพ้จะไม่ใช่เรื่องสนุก แต่เราทุกคนต้องผ่านพ้นให้ได้และนำมันมาเป็นบทเรียน” หวังหู่สะกิดไหล่ของเซวียนห่าวและแนะนำแก่เขา

เมื่อเซวียนห่าวได้ยินคำแนะนำของหวังหู่ เขาจึงหันไปมองตามทิศทางของชิงอี้

ชิงอี้ดูดวงตาที่บวมเล็กน้อยจากการโจมตีด้วยกำปั้นที่พุ่งเข้าใส่หน้านาง สิ่งนี้ทำให้นางดูน่าสงสารมากและเซวียนห่าวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับนาง

“ชิงอี้ แม้เจ้าจะพ่ายแพ้ก็ไม่เป็นไร จงให้มันเป็นส่วนหนึ่งของเรียนรู้ ครั้งหน้าเจ้าต้องแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าได้เรียนรู้อันใดจากการพ่ายแพ้ครั้งนี้ !” เซวียนห่าวส่งสัมผัสเทวะของเขาไปถึงนาง

เมื่อชิงอี้ได้ยินคำพูดของอาจารย์ ดวงตาของนางก็เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นในทันที นางหันกลับไปมองที่อี้เซวียน

“ผู้ชนะในการประลองศิษย์ใหม่ในปีนี้คืออี้เซวียน !” ขณะที่ผู้อาวุโสประกาศผลการประลองรอบสุดท้าย ชิงอี้ก็ได้เดินออกจากลานประลองเพื่อพบกับเพื่อนของนางจื่อหรัวและเจิ้งซื่อฮั่น

“เจ้าไม่ต้องกังวล ชิงอี้ เจ้าคือที่ 2 ของการประลองนี้ เจ้านั้นยอดเยี่ยมมากแล้ว !”

“เจ้าค่ะ ข้าแน่ใจว่าท่านจะสามารถเอาชนะอี้เซวียนคนนั้นได้ในอนาคตเป็นแน่ !”

“มันต้องมีครั้งต่อไปเสมอ !” เมื่อได้ยินเพื่อนทั้งสองของนางกล่าวปลอบใจ ชิงอี้กฌยิ้มอย่างสดใสขณะที่ทั้งสามคนออกจากลานประลอง

ในขณะเดียวกัน เซวียนห่าวที่เฝ้าดูชิงอี้ออกไป เขายิ้มด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนริมฝีปากของเขา

“แล้วรางวัลของเจ้า... เหตุใดเจ้าจึงรีบจากไปเช่นนี้? เจ้าไม่ต้องการรางวัลแล้วหรือ?”

“อันดับที่ 2 ขึ้นมารับรางวัลได้ ! อันดับสอง? ชิงอี้ ! นางยังคงอยู่หรือไม่?” เซวียนห่าวเห็นผู้อาวุโสมองไปรอบ ๆ อย่างสับสนบนลานประลองด้วยความสงสัยว่าชิงอี้นั้นหาบไปที่ใด เซวียนห่าวก็ถอนหายใจกับตัวเอง

การมีลูกศิษย์นี่มันยากลำบากเสียจริง…