ระบบยอดอาจารย์บ่มเพาะศิษย์ ตอนที่ 38 แม้จะมีพรสวรรค์แต่ดันติดที่ปาก

ขณะที่ชิงอี้มองดูชายหนุ่มที่กลิ้งไปรอบ ๆ และกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดบนพื้น ผู้เข้าประลองโดยรอบ, ผู้อาวุโสและศิษย์ต่าง ๆ ก็มองมาที่นางด้วยสีหน้าหวาดกลัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้เข้าประลองชาย พวกเขาต่างอธิษฐานต่อสวรรค์มิให้พบกับนางในรอบต่อไป

“หมายเลข 26 ชนะ...” ผู้อาวุโสกลับมามีสติอีกครั้งและประกาศชัยชนะของชิงอี้อย่างรวดเร็ว

“ศิษย์ของเจ้าต้องเสียสติเป็นแน่ ผู้อาวุโสเซวียน...” หวังหูตัวสั่นเทาขณะที่เขามองไปที่ชิงอี้ก่อนที่จะหันไปทางเซวียนห่าวและมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“แท้จริงแล้วนางมีพรสวรรค์มากทีเดียว !” เซวียนห่าวไม่รู้สึกผิดที่สอนนองทำเช่นั้นและตอบหวังหู่ด้วยน้ำเสียงที่ภาคภูมิใจ

“หมายเลข 99 และหมายเลข 34 เข้าสู่ลานประลองที่หนึ่ง !” ผู้อาวุโสประกาศให้ชายหนุ่มผู้เอาชนะเหวินหลู่ก้าวขึ้นสู่ลานประลองที่หนึ่ง

เบื้องหน้าของเขาคือหญิงสาวอายุประมาณสิบเจ็ดปี ซึ่งแก่กว่าชายหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวผู้นี้อยู่ในอันดับที่ 3 ในการคัดเลือกศิษย์ใหม่และยังไม่มีอาจารย์ สิ่งนี้ทำให้นางได้รับความสนใจไม่น้อยจากเหล่าศิษย์ที่มีอายุมากจากนิกาย เช่นเดียวกับผู้อาวุโสบางคนที่หวังจะรับนางเป็นศิษย์เพราะนางเป็นศิษย์หญิงที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในบรรดารุ่นเยาว์

“หนุ่มน้อย ข้ามิใช่เหวินหลู่และข้าจะไม่เมินค่าเจ้าต่ำเหมือนที่เขาเคยทำ เจ้าคงจะมิสามารถโจมตีข้าอย่างที่เจ้าทำกับเหวินหลู่ได้ ยอมแพ้เสียเถอะ !” หญิงสาวโยกสะโพกอย่างเย่อหยิ่งขณะที่นางมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านางอย่างเหยียดหยาม

“ข้ายังคงขาดความสามารถและต้องการคำแนะนำจากพี่สาวนางฟ้า ข้าหวังว่าพี่สาวนางฟ้าจะยอมอ่อนข้อให้กับข้าเสียหน่อย” ชายหนุ่มโค้งคำนับเล็กน้อยในขณะที่เขาพร้อมที่จะต่อสู้

ผู้ชมต่างมองอย่างแปลกประหลาด พวกเขาสงสัยว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงคิดคำพูดประหลาด ๆ เช่นนี้

“เจ้าสามารถรับเขาเป็นศิษย์ได้ ข้าจะไม่แย่งเจ้า” เซวียนห่าวมองไปที่ชายหนุ่มแล้วหันกลับมาที่หวังหู่ เขาแสดงความตั้งใจที่จะยอมแพ้ต่อชายหนุ่มผู้นี้ เซวียนห่าวยังคงมิเดือดร้อนใด ๆ การมีตัวละครหลักจอมกะล่อนเช่นนี้ก็มิสามารถช่วยอันใดแก่เขาได้...

“...” รอยย่นปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของหัวของหวังหู่ เขามองไปที่เซวียนห่าวและหันกลับไปมองชายหนุ่มที่ลานประลอง เขาถอนหายใจและส่ายหัวเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจไม่โต้เถียงใด ๆ กับเซวียนห่าว

“ในเมื่อเจ้าอยากสู้ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน !” หญิงสาวก้าวไปข้างหน้า เสื้อผ้าของนางปลิวไสวไปตามสายลม เท้าของนางแตะพื้นอย่างแผ่วเบาราวกับนางฟ้าที่ตกลงมาจากโลกอื่น หญิงสาวผู้นี้งดงามเกินกว่าจะเชื่อ ไม่มีฝุ่นควันใด ๆ แม้แต่น้อยที่จะสัมผัสตัวนางได้ นางเคลื่อนตัวตรงไปด้านหน้าของชายหนุ่ม

“ข้าชื่ออี้เซวียน” อี้เซวียนมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่มและแนะนำตนเอง

“หลู่เหวิน !” ชายหนุ่มพูดชื่อของเขาในขณะที่เขามองไปที่อี้เซวียนด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปาก

“ลานประลองที่หนึ่งเริ่มการประลองได้ !” ผู้อาวุโสผู้ดูแลลานประลองที่หนึ่งกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย เขามองไปที่ทั้งสองที่ราวกับว่าพวกเขากำลังจะเกี้ยวพาราสีกันทุกเมื่อ

ดวงตาของอี้เซวียนเป็นประกายเล็กน้อยเมื่อได้ยินผู้อาวุโสประกาศ นางรีบออกห่างจากหลู่เหวินในทันที แสงแดดส่องลงมาบนผิวสีขาวหยกที่สวยงามของนาง นางดูราวกับเทพธิดาอมตะในร่างมนุษย์ นางยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นฝูงชนจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

หลู่เหวินกลืนน้ำลายเล็กน้อยขณะที่เขามองนาง คู่ต่อสู้ของเขาคือหญิงสาวผู้งดงาม แม้ว่านางจะดูอ่อนแอและเปราะบางแต่หลู่เหวินก็รู้ว่านางแข็งแกร่งและไม่ควรที่จะประมาท

หลู่เหวินไม่มีคิดที่จะแสดงความเมตตาใด ๆ เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงความเมตตา เนื่องจากหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าเขามีแนวโน้มมากที่สุดที่จะอยู่ในขอบเขตบ่มเพาะเดียวกันกับเขา !

อี้เซวียนจับมือของนางไว้ด้านหลังและยืนนิ่ง นางรอให้หลู่เหวินเริ่มเคลื่อนไหว

นางได้เรียนรู้อย่างชัดเจนจากเหวินหลู่จึงไม่ได้รีบที่จะโจมตีใด ๆ

“เชิญท่านสุภาพสตรีเริ่มก่อนเสีย !” หลู่เหวินกล่าวกับอี้เซวียนอย่างไร้ยางอายในขณะที่เขายิ้มอย่างหน้าด้าน เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นฝ่ายเปิดการโจมตี

“เจ้าค่อนข้างเลือกศิษย์ได้ดี หวังหู...” แม้แต่เซวียนห่าวก็ยังรู้สึกอยากทุบตีเขา

“…” หวังหู่ไม่ได้ตอบกลับ เขาตัดสินใจที่จะรับหลู่เหวินเป็นศิษย์ของเขา ท้ายที่สุดแล้วใครกันที่จะกล้าปฏิเสธศิษย์ที่มีความสามารถเช่นนี้?

แต่ยิ่งดู เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าลู่เหวินผู้นี้เป็นตัวปัญหามากเพียงใด เมื่อมองไปที่เซวียนห่าวเขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมการมองการณ์ไกลของเขาในการยอมแพ้ต่อเหวินหลู่

ผู้ที่ได้สั่งสอนศิษย์ที่มีความสามารถและนิสัยเช่นนี้ ผู้นั่นก็มิต่างจากแพะรับบาป

“อย่างน้อยเจ้านี่ก็มีพรสวรรค์เฉกเช่นหลิงซ่ง” หวังฮูไม่รู้ว่าศิษย์ที่เขาตัดสินใจรับเข้ามานั้นเป็นคนแบบใด แต่อย่างน้อยเขาก็มีพรสวรรค์มิน้อยและสิ่งที่ต้องแก้ไขก็มีเพียงพฤติกรรมของเขา...

“พี่สาวนางฟ้า ท่านต้องอ่อนโยนกับข้าเพราะข้ามิได้แข็งแกร่งเช่นท่าน !” ในขณะที่หวังหู่ตัดสินใจที่จะแก้ไขนิสัยศิษย์ผู้นี้ เขาก็ได้ยินเสียงไร้ยางอายของเขา มันทำให้หวังหู่เกือบจะกระอักเลือดออกมา

แม้ข้าจะยังมิใช่อาจารย์ของเจ้า แต่อย่างน้อยเจ้าก็ควรไว้หน้าให้แก่ข้า !

หวังหูดูราวกับจะเห็นความยากลำบากทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าเขาในอนาคต มันทำใหเแก่ขึ้นนับสิบปีในทันที

“ข้าจะจัดการเจ้า !” อี้เซวียนไม่ได้สนใจคำพูดไร้ยางอายของหลู่เหวิน นางเห็นถึงช่องว่างและฉวยโอกาสนี้โจมตีในทันที