บทที่ 175: พันธมิตรสร้างโลกศักดิ์สิทธิ์! หากพวกเจ้ารอดชีวิตไปได้ ความคิดนี้ก็นับว่าดี!
บทที่ 175: พันธมิตรสร้างโลกศักดิ์สิทธิ์! หากพวกเจ้ารอดชีวิตไปได้ ความคิดนี้ก็นับว่าดี!
สำนักลั่วเซียนไม่ได้สังกัดราชวงศ์ต้าอวี๋ แต่มาจากราชวงศ์ต้าฉู่ ตั้งอยู่ในดินแดนเซียนเร้นกายนอกทะเลใต้
ในยุคบรรพกาล พวกเขาเคยมีความแค้นกับสำนักฮว่าเยา
แม้เรื่องราวเหล่านี้จะผ่านพ้นไปเนิ่นนานแล้ว แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคให้พวกเขามาสะสางบัญชีแค้นกับสำนักฮว่าเยา
หากเป็นเวลาอื่น พวกเขาย่อมไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ เพราะด้วยรากฐานของสำนักลั่วเซียน ยากจะต่อกรกับสำนักฮว่าเยาได้
ทว่าในยามนี้...
สำนักฮว่าเยาถูกรุมโจมตีจากรอบด้าน ย่อมเป็นโอกาสอันดีของพวกเขา
ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาสัมผัสได้ถึงผลประโยชน์มหาศาล
หากพวกเขาร่วมมือกันบดขยี้สำนักฮว่าเยาได้สำเร็จ เช่นนั้นทุกสิ่งทุกอย่างของสำนักฮว่าเยา ก็จะตกเป็นของพวกเขา!
โอกาสดีเช่นนี้ มีหรือที่พวกเขาจะยอมปล่อยให้หลุดมือไป?
แน่นอนว่าความคิดเช่นนี้ ขุมกำลังอื่นมีหรือจะมองไม่ออก
เพียงแต่ว่า...
ระหว่างพวกเขากับสำนักฮว่าเยานั้นไม่ได้มีความแค้นต่อกัน หากเวลานี้จะเลียนแบบสำนักลั่วเซียนก้าวออกมา ก็ดูจะโจ่งแจ้งเกินไป ใครๆ ก็ย่อมดูออกว่าพวกเขามาเพื่อผสมโรง หวังส่วนแบ่งผลประโยชน์
“ถ้ำปีศาจแดนเหนืออันเป็นที่ตั้งของสำนักฮว่าเยา เคยรุกรานดินแดนของต้าอวี๋มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน สามสำนักคุนซวีของข้าในฐานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามนุษย์ จำต้องก้าวออกมาเพื่อกำจัดปีศาจร้าย!”
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าคงไม่มีขุมกำลังอื่นใดก้าวออกมาแล้ว
ทางฝั่งสามสำนักคุนซวีก็พลันเอ่ยปากขึ้น
บรรพชนหลายท่านของสามสำนักคุนซวีคิดจะอาศัยงานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์นี้ แจ้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคุนซวี เพื่อชักจูงขุมกำลังต่างๆ ให้มาร่วมมือกันรับมือ
เวลานี้ การร่วมมือของสิบสามขุมกำลังใหญ่ นับเป็นโอกาสที่ดีที่สุด
ขอเพียงพวกเขาก้าวออกมาในตอนนี้ ร่วมกำจัดสำนักฮว่าเยาก่อน ถึงเวลานั้นย่อมเกิดจิตสำนึกร่วมต้านศัตรู
มิต้องรอให้พวกเขาไปเกลี้ยกล่อม ขุมกำลังเหล่านี้ย่อมยืนอยู่ข้างคุนซวีเองโดยธรรมชาติ
“ดี!”
“ในเมื่อสามสำนักคุนซวีก็เข้าร่วมด้วย เช่นนั้นมิสู้พวกเราสิบห้าขุมกำลังใหญ่ ถือโอกาสนี้จัดตั้งพันธมิตรขึ้นมาเลยเป็นไร!”
“งานเลี้ยงจักรพรรดิหมื่นเผ่าพันธุ์ในครั้งนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อให้ขุมกำลังต่างๆ มาหารือร่วมกัน เพื่อสร้างความเป็นปึกแผ่นหนึ่งเดียวขึ้นมา!”
“เวลานี้ นับเป็นการเริ่มต้นที่ดีเยี่ยม!”
“ขุมกำลังยุคบรรพกาลที่หวนคืนมาอย่างพวกเรา ล้วนกระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ อีกทั้งพื้นที่ที่ตั้งอยู่ในชาตินี้ก็ไร้ซึ่งพลังวิญญาณ หรือกระทั่งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ตาย หากปล่อยไว้เช่นนี้รังแต่จะบั่นทอนรากฐานของกันและกัน ข้าคิดว่าทุกท่านที่อยู่ที่นี่ คงไม่มีผู้ใดไม่อยากเหยียบย่างเข้าสู่ผืนดินอันรุ่งเรืองของราชวงศ์หรอกกระมัง!”
“หากรวมตัวเป็นพันธมิตร พวกเราก็สามารถรวมพลังกัน นำศาลบรรพชน ดินแดนบริสุทธิ์ และสายธารแห่งมรรคของแต่ละฝ่ายมารวมเป็นหนึ่งเดียว ตั้งตระหง่านอยู่เหนือห้วงมิติแห่งราชวงศ์นี้!”
“ถึงเวลานั้น ราชวงศ์แห่งนี้จะเป็นรากฐานให้เราดูดซับทรัพยากรและพลังวิญญาณ ส่วนพันธมิตรขุมกำลังโบราณของพวกเรา ก็จะเป็น ‘โลกศักดิ์สิทธิ์’ แห่งยุคสมัยนี้!”
ใครเลยจะคาดคิดว่า ในขณะที่สามสำนักคุนซวีเข้าร่วม จะมีบรรพชนเอ่ยปากกล่าววาจาเช่นนี้ออกมาอย่างตรงไปตรงมา
เห็นได้ชัดว่าความคิดนี้มิใช่ความคิดชั่ววูบ แต่มีการวางแผนมานานแล้ว เพื่อที่จะนำมาเสนอในงานเลี้ยงจักรพรรดิหมื่นเผ่าพันธุ์นี้โดยเฉพาะ
เวลานี้ เพียงแค่ฉวยโอกาสเสนอขึ้นมาก่อนเท่านั้น
ขุมกำลังจำนวนไม่น้อยเมื่อได้ยิน โดยเฉพาะขุมกำลังที่รวมตัวเป็นพันธมิตรกันอยู่แล้ว ต่างพากันพยักหน้าเห็นพ้อง
จริงดังว่า
การจัดงานเลี้ยงจักรพรรดิหมื่นเผ่าพันธุ์นี้ คือการรวมตัวของขุมกำลังหมื่นเผ่า จุดประสงค์ย่อมเป็นการประลองกำลัง เพื่อคัดเลือกขุมกำลังที่จะสามารถรวบรวมดินแดนตะวันออกทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว
หากเป็นเวลาอื่น มีขุมกำลังหนึ่งก้าวออกมาพูดเรื่องเหล่านี้ ย่อมถูกผู้คนเมินเฉย ยากที่จะก่อการใหญ่ได้
แต่ในยามนี้...
สิบสามขุมกำลังใหญ่ร่วมมือกันก่อนหน้า อีกทั้งยังมีสำนักลั่วเซียนเข้าร่วม
บัดนี้ สามสำนักคุนซวีก็เลือกที่จะเข้าร่วมด้วย นี่จึงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการเอ่ยปากเสนอ
สิบห้าขุมกำลังใหญ่ร่วมมือกัน!
หากนับสามสำนักคุนซวีเป็นสามขุมกำลัง ก็เท่ากับว่ามีสิบเจ็ดขุมกำลังใหญ่รวมกลุ่มกันแล้ว!
เวลานี้ ต่อให้มีขุมกำลังใดรู้สึกไม่เหมาะสม อยากจะเอ่ยปากคัดค้าน ก็ต้องชั่งน้ำหนักตนเองให้ดี
หากไม่คล้อยตาม ก็เท่ากับยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพันธมิตรสิบเจ็ดขุมกำลังใหญ่
พลังของสิบเจ็ดขุมกำลังใหญ่ที่รวมตัวกัน!
อย่าว่าแต่ทั่วทั้งดินแดนตะวันออกเลย ต่อให้เป็นโลกตะวันตก ก็ไม่มีขุมกำลังใดเทียบเคียงได้
และสำหรับข้อเสนอนี้ สิบสามขุมกำลังที่ร่วมมือกันก่อนหน้า รวมถึงสำนักลั่วเซียนและสามสำนักคุนซวีที่เข้าร่วมทีหลัง ย่อมไม่มีทางคัดค้าน
เพราะหากพันธมิตรนี้ก่อตั้งขึ้น พวกเขาก็จะเป็นแกนหลักที่สำคัญที่สุด
ขุมกำลังที่จะเข้าร่วมภายหลัง ย่อมต้องคอยชำเลืองดูสีหน้าของพวกเขา
เพราะอย่างไรเสีย ทุกขุมกำลังต่างก็มีบรรพชนขอบเขตที่สิบสี่นั่งบัญชาการ ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าใครสักเท่าใดนัก
ในเวลานี้ ผู้ที่ลุกขึ้นมาเป็นแกนนำก่อน จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง!
นี่คือ ‘กระแส’ ชนิดหนึ่ง เมื่อรวมตัวกันได้แล้ว จะไม่มีขุมกำลังใดต้านทานได้
และเรื่องแรกที่พันธมิตรนี้จะทำหลังก่อตั้ง ก็คือกำจัดสำนักฮว่าเยา!
ส่วนเมิ่งเฉินน่ะหรือ?
ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ เขาเป็นเพียงชนวนเริ่มต้นเท่านั้น
แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยมันไป
ไม่เพียงแต่เมิ่งเฉิน แม้แต่ราชวงศ์ต้าอวี๋ พวกเขาก็จะไม่ละเว้น
ราชวงศ์ต้าอวี๋จะกลายเป็นที่ตั้งของพันธมิตร ทรัพยากรทุกอย่างที่นี่ ย่อมต้องตกเป็นของพวกเขาด้วย
หากราชวงศ์ต้าอวี๋ต้องการดำรงอยู่ต่อไป ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างของพวกเขา
แม้กระทั่งราชวงศ์ต้าฉู่ก็ไม่มีข้อยกเว้น
พวกเขาคือฟ้า!
ดินแดนตะวันออกคือดิน!
แน่นอน พวกเขาจะไม่มองอัจฉริยะของโลกนี้เป็นทาสเสียทีเดียว
ผู้ใดที่มีคุณสมบัติโดดเด่นเพียงพอ ล้วนสามารถก้าวขึ้นสู่ฟ้า เข้าไปบำเพ็ญเพียรใน ‘โลกศักดิ์สิทธิ์’ ของพันธมิตรพวกเขาได้
“แย่แล้ว...”
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่จักรพรรดิอวี๋เท่านั้น
แต่รวมไปถึงราชวงศ์ อาณาจักรโบราณ และขุมกำลังทั้งหมดในยุคนี้ ใบหน้าของทุกคนล้วนฉายแววเคร่งขรึม
ความเป็นไปได้นี้ พวกเขาใช่ว่าจะไม่เคยคิด เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นเร็วถึงเพียงนี้
หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็หมายความว่า...
นับจากนี้ไป ขุมกำลังที่หวนคืนจากยุคบรรพกาลเหล่านี้จะเป็นใหญ่ ส่วนคนในยุคปัจจุบันทั้งหมดจะต้องสยบยอมอยู่เบื้องล่าง
แม้ช่องว่างความแข็งแกร่งระหว่างยุคเก่าและยุคใหม่จะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว แต่ก่อนที่จะมีพันธมิตรนี้ ต่างฝ่ายต่างยังคงไม่ล่วงล้ำดินแดนของกันและกัน โอกาสและทรัพยากรก็เช่นกัน
ทว่ายามนี้ เมื่อพันธมิตรปรากฏขึ้น ทุกสิ่งที่เป็นของพวกเขาก็จะมลายหายไป
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความเหนือชั้นของขุมกำลังยุคบรรพกาลเหล่านี้ พวกเขาจะตกเป็นนักโทษ การมีชีวิตอยู่บนผืนดินนี้ต่อไป ก็ไม่ต่างอะไรกับถูกขังอยู่ในกรง
เพราะอย่างไรเสีย ทรัพยากรของทุกคน ก็ตกเป็นของพวกมันหมดแล้ว!
“แม่งเอ๊ย! นึกไม่ถึงว่าขุมกำลังพวกนี้จะบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้!”
เมื่อได้ยินวาจาเหล่านี้ กู่ม่อและเทพมารต่างก็สบถด่าออกมา
พวกมันตนหนึ่งเป็นปีศาจ ตนหนึ่งเป็นมาร
เดิมทีพวกมันคิดว่าตนเองเลวทรามพอตัวแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าขุมกำลังเผ่ามนุษย์ที่วางมาดสูงส่งเหล่านี้ บางกลุ่มยังเรียกตนเองว่าสำนักเซียน กลับอำมหิตถึงขั้นกินคนไม่คายกระดูกได้ถึงเพียงนี้
หากพวกมันทำเช่นนั้นจริง ต่อไปผืนดินแห่งนี้จะกลายเป็นแดนอเวจี เต็มไปด้วยความมืดมิดและคาวเลือด แม้แต่สิ่งมีชีวิตปกติสักตัวก็คงหาไม่เจอ
ส่วนพวกมัน ก็จะทำตัวเป็นนักบุญผู้สูงส่งที่อยู่เหนือโลกีย์ เสพสุขกับความงดงามและทรัพยากรทุกอย่างในฟ้าดินกระนั้นรึ?
“เป็นข้อเสนอที่ดีมาก”
“หากพวกเจ้ามีชีวิตรอดไปได้ ความคิดนี้ก็นับว่าดีจริงๆ”
ในตอนนั้นเอง เมิ่งเฉินก็เอ่ยปากขึ้น
เขามองดูขุมกำลังที่ก้าวออกมาซึ่งมีจำนวนไม่น้อย รวมถึงทางฝั่งสำนักฮว่าเยา ศัตรูที่ควรจะปรากฏตัวก็ออกมากันหมดแล้ว ผลลัพธ์นี้ทำให้เขาคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
ขุมกำลังยุคบรรพกาลพวกนี้ นับว่ามีดีอยู่บ้างจริงๆ
หากชาตินี้ไม่มีตัวเขา ไม่มีเขาอยู่ที่นี่เพื่อรับฟัง เกรงว่าเรื่องนี้คงจะถูกพวกมันทำสำเร็จไปแล้วกระมัง?