บทที่ 19 ข้าต้องการให้ต้าซางสถิตสถาพร
บทที่ 19 ข้าต้องการให้ต้าซางสถิตสถาพร
บทที่ 19 ข้าต้องการให้ต้าซางสถิตสถาพร
ดวงตาของหยวนสื่อเทียนซุนเบิกกว้างเมื่อได้ฟังรายงานของอวิ๋นจงจื่อ
"เป็นไปได้อย่างไร!"
เมื่อเห็นปฏิกิริยาอันรุนแรงของหยวนสื่อเทียนซุน อวิ๋นจงจื่อยิงมั่นใจในสิ่งที่ตนได้ประจักษ์มามากขึ้น
หากเป็นเพียงปีศาจเล็กๆ ไฉนท่านอริยะถึงได้ให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ เว้นเสียแต่ว่าปีศาจตนนี้จะมีประโยชน์ต่อแผนการในอนาคต
เมื่อคิดได้ดังนี้ อวิ๋นจงจื่อก็อดรู้สึกหดหู่ใจมิได้
หรือว่าอุดมการณ์ของสำนักชานกับวิถีแห่งเต๋าของเขาจะสวนทางกันเสียแล้ว?
เช่นนี้แล้ว... เขาควรจะยังรั้งอยู่ที่สำนักชานต่อไปอีกหรือ?
ในขณะที่อวิ๋นจงจื่อจมอยู่ในความสับสน หยวนสื่อเทียนซุนกลับไม่ได้ใส่ใจสีหน้าของศิษย์ผู้นี้มากนัก
ตามหลักเหตุผลแล้ว ต๋าจี่ควรจะอยู่ที่เฉาเกอสิ!
คลื่นพลังวิญญาณวูบวาบขึ้นรอบกายหยวนสื่อเทียนซุน... จิ้งจอกเก้าหางอยู่ที่เฉาเกอจริงๆ แล้วเหตุใดอวิ๋นจงจื่อถึงหาไม่เจอ?
หรือว่าอวิ๋นจงจื่อไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่?
ไม่น่าเป็นไปได้!
หยวนสื่อเทียนซุนเข้าใจนิสัยของศิษย์ผู้นี้ดี อวิ๋นจงจื่อยึดถือภารกิจปราบมารพิทักษ์ธรรมเป็นหน้าที่สำคัญ หากได้เห็นปีศาจจิ้งจอกในวังหลวง ครานี้เขาคงต้องเข้าไปโต้เถียงกับตี้ซินเป็นแน่แท้
หยวนสื่อเทียนซุนครุ่นคิดอยู่นานก็ไม่อาจหาเหตุผลมารองรับได้
ช่างเถอะ!
คงต้องส่งอวิ๋นจงจื่อกลับไปอีกครั้ง
ชื่อเสียงของตี้ซินจำเป็นต้องถูกทำลายลงทีละน้อย
ประกายตาอันแหลมคมฉายวาบในดวงตาของหยวนสื่อเทียนซุน
"อวิ๋นจงจื่อ ปีศาจตนนั้นอยู่ที่เฉาเกอ เจ้าจงไปเสีย หากปล่อยให้ปีศาจทำร้ายผู้คนโดยไม่รีบจัดการ ราชวงศ์ซางจักต้องตกอยู่ในความโกลาหลเป็นแน่แท้"
ใบหน้าของหยวนสื่อเทียนซุนแสดงออกถึงความเวทนาสงสารต่อมวลมนุษย์
ทว่าบัดนี้ เมล็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลงได้ฝังรากลงในใจของอวิ๋นจงจื่อเสียแล้ว ยามเขามองหยวนสื่อเทียนซุน จึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล
"ขอรับ ท่านอาจารย์"
อวิ๋นจงจื่อมิได้กล่าวสิ่งใดมากความ ก่อนจะล่าถอยออกจากตำหนักหยกวิมล
หลังจากอวิ๋นจงจื่อจากไป หยวนสื่อเทียนซุนก็ขมวดคิ้วมุ่น
"เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับอริยะท่านอื่นหรือไม่?"
"ปีศาจจิ้งจอกตนนี้เป็นหมากตัวสำคัญในมหันตภัยสถาปนาเทพเจ้า จะให้เกิดความผิดพลาดมิได้ หากอวิ๋นจงจื่อยังหานางไม่พบ เปิ่นจั้วคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือเอง"
ถ้อยคำรำพึงของหยวนสื่อเทียนซุนกลับดังชัดเจนในโสตประสาทของอวิ๋นจงจื่อที่เพิ่งเดินพ้นประตูไป
หัวใจของอวิ๋นจงจื่อเย็นเยียบลงทันที
ช้าก่อน!
เหตุใดเขาจึงได้ยินเสียงของหยวนสื่อเทียนซุน?
นี่คือสุรเสียงแห่งอริยะ ตามหลักแล้วจินเซียนเช่นเขาไม่ควรจะได้ยิน!
หรือว่า... อวิ๋นจงจื่อเริ่มมีข้อสันนิษฐานบางอย่างผุดขึ้นในใจ
...
ณ พระราชวังเฉาเกอ
ตี้ซินรู้สึกผ่อนคลาย เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว อวิ๋นจงจื่อน่าน่าจะใกล้ถึงแล้วกระมัง!
แสงสีทองวาบผ่านเข้ามาในตำหนัก
ร่างของอวิ๋นจงจื่อปรากฏขึ้นในสายตาของตี้ซิน
"ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้มีจุดประสงค์อันใดกันแน่?"
อวิ๋นจงจื่อมองตี้ซินด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง
เขาเป็นถึงเซียนผู้วิเศษ แต่กลับถูกราชันย์มนุษย์ผู้นี้ปั่นหัวเล่น
แล้วภาพนิมิตฝันประหลาดนั่น ก็คงเป็นฝีมือของราชันย์ผู้นี้ด้วยกระมัง?
อวิ๋นจงจื่อแค่นเสียงเย็น "ตี้ซิน ปีศาจจิ้งจอกได้ล่อลวงท่านแล้วจริงๆ"
อวิ๋นจงจื่อประสานอินเตรียมร่ายเวท
วันนี้เขาจะกำจัดปีศาจจิ้งจอกตนนี้ และนำความสงบสุขกลับคืนสู่เผ่าพันธุ์มนุษย์ให้จงได้!
ทว่าก่อนที่มุทราจะประสานเสร็จสมบูรณ์ ตี้ซินเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ
คลื่นพลังเวทมหาศาลที่เหนือชั้นกว่าอวิ๋นจงจื่อหลายขุมก็ซัดร่างของเซียนหนุ่มจนกระเด็น
"อั้ก!"
อวิ๋นจงจื่อร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง
"ไท่อี่จินเซียน!"
"ท่านบรรลุถึงขั้นไท่อี่จินเซียนเชียวหรือ! เป็นไปได้อย่างไร! ท่านเป็นราชันย์มนุษย์มิใช่หรือ?"
ตี้ซินมองอวิ๋นจงจื่อด้วยรอยยิ้มกึ่งเย้ยหยัน "ราชันย์มนุษย์จะบำเพ็ญเพียรบ้างมิได้หรือไร?"
ใบหน้าของอวิ๋นจงจื่อแดงก่ำ เขาเริ่มขยับนิ้วคำนวณดวงชะตา "ลิขิตสวรรค์ระบุว่าราชันย์มนุษย์ไร้ซึ่งตบะบารมี นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"
"หรือว่ามหันตภัยครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไปแล้ว?"
ความคิดของอวิ๋นจงจื่อสับสนวุ่นวายไปหมด
ตี้ซินประทับอยู่บนบัลลังก์สูง มองลงมายังอวิ๋นจงจื่อ
"อวิ๋นจงจื่อ ข้าแสดงให้ท่านเห็นตั้งมากมาย ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ!?"
วาจาของตี้ซินดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอวิ๋นจงจื่อ
"หากเปิ่นหวางไม่มีหนทางเอาตัวรอด ชะตากรรมของราชวงศ์ซางก็คงเป็นดั่งที่ข้าแสดงให้ท่านเห็นในนิมิตนั่นแล"
ร่างของอวิ๋นจงจื่อสั่นเทา
"ท่านคิดว่าถ้อยคำสวยหรูของสำนักชานที่พร่ำบอกว่าทำเพื่อมนุษยชาตินั้น เป็นความจริงหรือ?"
"ท่านไม่ได้ยินสิ่งที่ท่านอาจารย์ผู้แสนดีของท่านเอ่ยออกมาหรืออย่างไร?"
รูม่านตาของอวิ๋นจงจื่อหดเกร็งลงเล็กน้อย
จิตใจของอวิ๋นจงจื่อปั่นป่วนอย่างหนัก แต่ไม่นานก็กลับมาสงบลงได้
"ตี้ซิน ท่านต้องการทำอะไรกันแน่?"
"เปิ่นหวางต้องการให้ต้าซางสถิตสถาพรชั่วนิรันดร์! เผ่าพันธุ์มนุษย์จักต้องไม่ถูกผู้ใดวางแผนบงการอีกต่อไป!"
อวิ๋นจงจื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจากร่างของตี้ซิน และกลับรู้สึกว่าวาจานั้นเป็นความสัตย์จริง
แต่มันจะเป็นไปได้หรือ?
เผ่าพันธุ์มนุษย์อ่อนแอมาโดยตลอด แม้แต่เผ่าปีศาจก็ยังเข่นฆ่ามนุษย์ได้ตามอำเภอใจ
หากมิใช่เพราะเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรคอยออกปราบมาร มนุษย์คงล้มตายเป็นใบไม้ร่วงไปนานแล้ว
ตี้ซินจ้องมองอวิ๋นจงจื่อแล้วเอ่ยขึ้น "อวิ๋นจงจื่อ ข้าคิดว่าท่านเป็นเซียนเพียงผู้เดียวในสำนักชานที่ห่วงใยมนุษย์อย่างแท้จริง"
"ข้าจะให้ทางเลือกแก่ท่าน มาเป็นขุนนางรับใช้ราชวงศ์ซางเสียเป็นอย่างไร?"
"เป็นไปไม่ได้!"
อวิ๋นจงจื่อปฏิเสธทันควัน
แม้ว่าสำนักชานจะไม่ใช่สิ่งดีงามอย่างที่เขาเคยศรัทธาอีกต่อไป แต่การไปเป็นขุนนางให้ราชวงศ์ซางนั้นเป็นเรื่องเหลือวิสัย
ล้อเล่นน่า!
คนอย่างเขา อวิ๋นจงจื่อ จะลดตัวไปเป็นขุนนางในราชสำนักซางได้อย่างไร?
สีหน้าของตี้ซินยังคงเรียบเฉย ในเมื่อไม่เต็มใจจะเป็นขุนนาง ก็เท่ากับไร้ประโยชน์
ของไร้ประโยชน์ ก็สมควรตาย
อวิ๋นจงจื่อสบตาตี้ซิน ทันใดนั้นลางสังหรณ์ร้ายก็ผุดขึ้นในใจ
แรงกดดันมหาศาลแห่งราชันย์มนุษย์ถาโถมเข้าใส่ร่างของอวิ๋นจงจื่อ จนกระดูกลั่นดัง "กร๊อบ"
สิ่งที่ตี้ซินต้องการแต่เดิมคือค่าโชคชะตาในตัวอวิ๋นจงจื่อต่างหาก
"แม้มันจะยุ่งยากไปสักหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้!"
ผลึกใสชิ้นเล็กปรากฏขึ้นในมือของตี้ซิน
"พรแห่งฟ้าดิน จงมาเป็นพลังแก่ข้า—"
ตี้ซินร่ายคาถาอย่างต่อเนื่อง ปราณสีแดงสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นบนร่างของอวิ๋นจงจื่อ
ปราณสีแดงนั้นดูเหมือนจะถูกผลึกในมือดูดกลืนเข้าไป
ตี้ซินมองดูสายปราณสีแดงนั้น พลางส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ
"ข้าไม่นึกเลยว่าท่านจะมีอดีตเช่นนี้!"
"น่าสนใจ"
อวิ๋นจงจื่อถูกบารมีแห่งราชันย์กดทับจนหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกสูบออกจากร่างกาย
เขาพยายามจะขัดขืน แต่กลับไม่สามารถรวบรวมพลังเวทได้แม้แต่น้อย
ตี้ซินผู้นี้น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว
...
ณ ตำหนักหยกวิมล
หยวนสื่อเทียนซุนพลันสัมผัสได้ถึงลางร้าย
"เหตุใดโชคชะตาของสำนักชานจึงรั่วไหลออกไป?"
ใบหน้าของหยวนสื่อเทียนซุนถมึงทึง พลังเวทในมือผันผวนขณะพยายามคำนวณกรรมวิบาก
แต่เส้นด้ายแห่งกรรมกลับพันกันยุ่งเหยิง แม้แต่พลังระดับอริยะของเขาก็ไม่อาจแยกแยะได้
"เป็นไปได้อย่างไร!"
หยวนสื่อเทียนซุนไม่ยอมแพ้ เร่งเร้าพลังเวทให้เข้มข้นขึ้น เขาจะไม่มีวันยอมให้โชคชะตาของสำนักชานลดน้อยลงเด็ดขาด!
...
ณ พระราชวังเฉาเกอ
เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของตี้ซิน
"ติ๊ง ตรวจพบพลังงานลึกลับพยายามโจมตีระบบ ระบบได้เริ่มทำการตอบโต้!"
"สาม สอง หนึ่ง การตอบโต้สำเร็จ พลังงานลึกลับถูกกำจัดแล้ว!"
ตี้ซินเลิกคิ้ว
พลังงานลึกลับนั่นคงเป็นหยวนสื่อเทียนซุนที่จับสังเกตความผิดปกติได้และพยายามจะตรวจสอบ
เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าระบบจะมีฟังก์ชันป้องกันตัวแบบนี้ด้วย!
...
ณ ตำหนักหยกวิมล
"พรวด!"
หยวนสื่อเทียนซุนกระอักเลือดสีทองออกมาคำโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
"เป็นไปได้อย่างไร!"
"พรวด!"
เลือดอีกคำพุ่งออกมาจากปาก
กายเนื้อของอริยะนั้นถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยพลังแห่งลิขิตสวรรค์ มีเพียงพลังระดับอริยะด้วยกันหรือพลังที่เหนือกว่าเท่านั้น ที่จะสามารถสร้างความเสียหายสาหัสเช่นนี้ได้