บทที่ 270: อสูรร้ายระดับหกขั้นสูง ราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะ!

ลู่หยวนเสียบชิปสมองกลแสงอัจฉริยะลงในนาฬิกาโลกเสมือนจริงที่เย่ชิงเยว่มอบให้เขาโดยตรง

คาดไม่ถึงว่ามันจะทำงานได้เป็นปกติ!

“สวัสดีครับเจ้านาย ผมคือสมองกลแสงอัจฉริยะ”

ที่สำคัญคือมันไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้จิตของลู่หยวนเพื่อเข้าสู่โลกเสมือนจริงเลยแม้แต่น้อย

หลังจากได้ชิปสมองกลแสงอัจฉริยะมาใช้งาน ลู่หยวนก็ตัดสินใจยกระดับความชำนาญของ ‘สังหารทะลวงเหมันต์’ ต่อทันที!

เพียงความชำนาญขั้นสูง ก็สามารถสร้างแรงกระแทกได้ถึง 150,000 ตันแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากยกระดับความชำนาญขึ้นไปอีกขั้น มันจะกลายเป็นการโจมตีเป้าหมายเดี่ยวที่ทรงพลังที่สุดของลู่หยวน

ไม่ใช่เพียงเพราะมันเป็นทักษะระดับ SSS- เท่านั้น

แต่ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง...

วิชายุทธ์เน้นการระเบิดพลังใส่เป้าหมายเดี่ยว ส่วนเวทมนตร์เน้นการโจมตีสังหารจากระยะไกล

หากวัดกันที่ความเสียหายต่อเป้าหมายเดี่ยว วิชายุทธ์ย่อมเหนือกว่าเวทมนตร์อย่างแน่นอน

เมื่อใช้แต้มวิวัฒนาการ ระดับความชำนาญของ ‘สังหารทะลวงเหมันต์’ ก็ถูกยกระดับขึ้น!

【แต้มวิวัฒนาการ -288,000!】

【สังหารทะลวงเหมันต์ (ระดับ SSS-) (ขั้นสูง) → สังหารทะลวงเหมันต์ (ระดับ SSS-) (ขั้นปรมาจารย์)】

จากการวิเคราะห์ของสมองกลแสงอัจฉริยะ แรงกระแทกที่ระเบิดออกจาก ‘สังหารทะลวงเหมันต์’ นั้นสูงถึง 400,000 ตัน

400,000 ตัน... ตัวเลขนี้แซงหน้าพลังทำลายของ ‘เสียงคำรามมังกรน้ำแข็ง’ ขั้นสมบูรณ์ไปแล้วด้วยซ้ำ

“สมกับที่เป็นวิชายุทธ์ระดับ SSS- จริงๆ โกงชะมัด”

เมื่อเห็นผลลัพธ์ ลู่หยวนก็อดอุทานออกมาไม่ได้

—

ทว่าลู่หยวนยังไม่พอใจแค่นั้น!

【วิชายุทธ์: สังหารทะลวงเหมันต์ (ระดับ SSS-) (ขั้นปรมาจารย์) (↑)】

นั่นเป็นเพราะ...

เขาพบว่าวิชายุทธ์ ‘สังหารทะลวงเหมันต์’ ยังสามารถยกระดับความชำนาญต่อไปได้อีก

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

【แต้มวิวัฒนาการ -1,280,000!】

【สังหารทะลวงเหมันต์ (ระดับ SSS-) (ขั้นปรมาจารย์) → สังหารทะลวงเหมันต์ (ระดับ SSS-) (ขั้นบรรลุ)】

ความทรงจำอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมอง!

หลังจากซึมซับความทรงจำทั้งหมด ลู่หยวนก็เชี่ยวชาญวิชายุทธ์ ‘สังหารทะลวงเหมันต์’ ในระดับความชำนาญขั้นบรรลุได้สำเร็จ

จากการวิเคราะห์ของสมองกลแสงอัจฉริยะ

พลังทำลายล้างของการโจมตีครั้งนี้ พุ่งสูงถึงหนึ่งล้านตันอย่างน่าตกตะลึง!

แต่ไม่นาน การแจ้งเตือนจากสมองกลแสงอัจฉริยะก็ทำให้ลู่หยวนต้องยิ้มอย่างจนใจ

สมองกลแสงอัจฉริยะแจ้งเตือนว่า “เจ้านาย พลังงานสายน้ำแข็งในร่างกายของท่านในปัจจุบัน ไม่เพียงพอที่จะปลดปล่อยการโจมตีนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์ครับ”

ลู่หยวนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“ระดับความชำนาญทักษะสูงเกินไปจนใช้ไม่ได้ ก็เป็นเรื่องน่าปวดหัวเหมือนกันแฮะ”

——

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเอง ลู่หยวนก็เริ่มออกตามล่าอสูรร้ายตัวใหม่ต่อไป

เพราะไม่ว่าอย่างไร การอยู่ในกระจกมิติเวลาก็กินเวลาของเขาไปสิบวันเต็มแล้ว

นั่นหมายความว่า เวลาที่เขาต้องจากไปใกล้เข้ามาแล้ว

เพราะเขายังต้องกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน

การพัฒนาความแข็งแกร่งนั้นสำคัญก็จริง แต่การได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวก็ขาดไม่ได้เช่นกัน

มิฉะนั้น หากมัวแต่ไล่ตามพลังจนตกเป็นทาสของมัน ก็เท่ากับว่าจัดลำดับความสำคัญผิดเพี้ยน และก้าวเข้าสู่หนทางแห่งมาร!

...

【คุณได้สังหารอสูรร้ายระดับสี่ขั้นล่าง... (อสูรร้ายตัวนี้ไม่ประสงค์จะออกนาม) แต้มวิวัฒนาการ +50,000!】

【คุณได้สังหารอสูรร้ายระดับห้าขั้นล่าง... แต้มวิวัฒนาการ +150,000!】

【คุณได้สังหารอสูรร้ายระดับห้าขั้นสูง... แต้มวิวัฒนาการ +400,000!】

...

แต้มวิวัฒนาการของลู่หยวนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ไม่นาน เบื้องหน้าของลู่หยวนก็ปรากฏทะเลสาบขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง

ผิวน้ำจับตัวเป็นชั้นน้ำแข็งหนาทึบ สะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว ช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามจับตา

ลู่หยวนใช้วิชา ‘เทพสำรวจ’ และต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าพลังจิตของเขาไม่สามารถทะลุผ่านชั้นน้ำแข็งนี้ไปได้

นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่าชั้นน้ำแข็งนี้หนาเพียงใด!

แต่ลู่หยวนมีลางสังหรณ์ว่า ใต้ทะเลสาบน้ำแข็งแห่งนี้ต้องมีตัวอะไรที่ยิ่งใหญ่อยู่เป็นแน่

ไหนๆ ก็ไม่เสียเวลามากนัก ลู่หยวนจึงตัดสินใจลองดูสักตั้ง

จากนั้น ลู่หยวนก็เดินมาที่ริมทะเลสาบ

เขายกหอกทลายดาวขึ้น รวบรวมพลังงานสายน้ำแข็งไปที่ปลายหอก แล้วปลดปล่อยวิชายุทธ์ ‘สังหารทะลวงเหมันต์’!

ปัง!

สิ้นเสียงกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น!

ลู่หยวนสัมผัสได้ว่าพื้นดินทั่วบริเวณกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ชั้นน้ำแข็งที่เคยหนาทึบถูกกระแทกจนเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา เผยให้เห็นผืนน้ำของทะเลสาบเบื้องล่าง

“เปิดช่องได้แล้ว”

ขณะที่ลู่หยวนกำลังจะใช้วิชา ‘เทพสำรวจ’ เพื่อตรวจสอบ

พลันทะเลสาบทั้งผืนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

แม้แต่ลู่หยวนที่ยืนอยู่ริมฝั่งก็ยังสัมผัสได้ชัดเจน

จนถึงกับยืนไม่มั่นคงและเซถลาไปเล็กน้อย

ปัง!

ท่ามกลางเสียงกึกก้องของชั้นน้ำแข็งที่แตกกระจาย ร่างมหึมาร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมา!

ลู่หยวนเพ่งมอง

เกล็ดสีเทาอมเขียวถูกปกคลุมด้วยแท่งน้ำแข็งซ้อนทับกัน สะท้อนแสงเย็นเยียบภายใต้ดวงตะวัน สันหลังของมันนูนสูงราวกับเทือกเขาน้ำแข็ง ครีบหางที่เต็มไปด้วยหนามแหลมกวาดผ่านที่ใด เศษน้ำแข็งก็สาดกระเซ็นราวกับลูกศรเงิน

ดวงตาสีอำพันขนาดเท่าโคมไฟฉายแววเย็นเยือกดุจยุคบรรพกาล เพียงอ้าปากที่ยาวเหยียดก็พ่นไอเย็นยะเยือกออกมาดั่งหมอกขาว แช่แข็งอากาศโดยรอบให้กลายเป็นผลึกน้ำแข็งละเอียดในพริบตา

รอยแตกร้าวบนผิวน้ำแข็งที่ยังคงสภาพอยู่ แผ่ขยายออกไปราวกับใยแมงมุมโดยมีมันเป็นศูนย์กลาง...

นี่คืออสูรร้ายขนาดยักษ์ที่มีรูปลักษณ์เป็นจระเข้

ลู่หยวนรีบใช้สมองกลแสงอัจฉริยะสแกนทันที

ไม่นาน สมองกลแสงอัจฉริยะก็รายงานผล

“ราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะ ขอบเขตระดับหกขั้นสูง สายเลือด: ระดับอธิราชย์ขั้นล่าง”

เมื่อได้ยินรายงานจากสมองกลแสง ลู่หยวนก็ยิ้มออกมา

ไม่ใช่แค่อสูรร้ายขอบเขตระดับหกขั้นสูง แต่ยังมีสายเลือดระดับอธิราชย์ขั้นล่างอีกด้วย!

ลู่หยวนประเมินว่า แม้ราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะตัวนี้จะยังไม่ได้ควบแน่นพลังแห่งการทำลายล้าง แต่พลังป้องกันของมันก็น่าจะเทียบเท่าอสูรร้ายขอบเขตระดับเจ็ดขั้นล่างที่มีสายเลือดระดับทั่วไปเลยทีเดียว

ในขณะนั้น ราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะกวาดสายตามองไปรอบๆ

ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างของลู่หยวน

ราวกับกำลังตั้งคำถามว่า

‘แกเป็นใคร? เหตุใดจึงมารบกวนเวลานอนของข้า?’

ลู่หยวนไม่สนใจท่าทีของมันเลยแม้แต่น้อย เขากำลังดีใจอยู่ต่างหาก

‘อสูรร้ายระดับนี้ แต้มวิวัฒนาการที่ได้ต้องมหาศาลแน่ๆ’

จากนั้น ลู่หยวนก็ไม่ลังเลที่จะเปลี่ยนหอกทลายดาวในมือเป็นคทาหัวใจน้ำแข็งต่อหน้าต่อตาราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะ

พร้อมกันนั้น เขาก็ติดตั้งอัญมณีธาตุสายน้ำแข็งที่มีความบริสุทธิ์ 99% ลงไปด้วย

โฮก——!

เมื่อเห็นมดปลวกตัวจ้อยตรงหน้ากล้าเมินเฉยต่อตน ราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะก็คำรามลั่น

วินาทีต่อมา อนุภาคพลังงานสายน้ำแข็งนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันที่หน้าปากอันใหญ่โตของมัน

โครงร่างของลูกบอลน้ำแข็งขนาดยักษ์เริ่มก่อตัวขึ้น

น่าเสียดายที่หลังจากเชี่ยวชาญ《จอมเวทขั้นสูงฉบับสมบูรณ์》 ความเร็วในการร่ายเวท ‘เสียงคำรามมังกรน้ำแข็ง’ ของลู่หยวนนั้นรวดเร็วกว่ามาก

ยิ่งไปกว่านั้น วงเวทสามวงยังปรากฏขึ้นที่สองฟากของคทาหัวใจน้ำแข็ง

นี่หมายความว่าลู่หยวนสามารถปลดปล่อยมังกรน้ำแข็งออกมาพร้อมกันถึงสองตัว!

ในช่วงที่ผ่านมานี้ หลังจากพลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ลู่หยวนก็ค้นพบเรื่องน่าประหลาดใจว่า เขาสามารถใช้ทักษะร่ายเวทหลายคาถาเพื่อปลดปล่อยมังกรน้ำแข็งออกมาพร้อมกันสองตัวได้

เพียงแต่คู่ต่อสู้ก่อนหน้านี้ยังไม่คู่ควรพอที่จะทำให้เขาต้องใช้มังกรน้ำแข็งสองตัวพร้อมกัน

มันเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ

แต่ตอนนี้สถานการณ์ต่างออกไป

หากไม่สามารถสังหารราชาจระเข้น้ำแข็งหิมะได้ในครั้งเดียว มันอาจจะดำดิ่งหนีลงไปก้นทะเลสาบ

ถึงตอนนั้น ฉันคงทำอะไรมันไม่ได้

และคงต้องพลาดแต้มวิวัฒนาการมหาศาลไปอย่างน่าเสียดาย