บทที่ 8: มื้อค่ำ! และวิดีโอ!

หลังจากออกจากศูนย์ฝึกพลังสุดขีด ลู่หยวนก็ขี่จักรยานกลับบ้านของตัวเอง

ฟางหว่าน แม่ของลู่หยวนยังไม่เลิกงาน ดังนั้นในห้องเช่าจึงมีเพียงลู่หยวนอยู่คนเดียว

ลู่หยวนไม่มีอะไรทำ เลยเปิดทีวีดูข่าว

“ข่าวเศร้า! อู่เซิ่งเย่โม่สายน้ำแข็งโชคร้ายถูกสามจักรพรรดิอสูรระดับเก้าล้อมโจมตีจนเสียชีวิต ประเทศต้าเซี่ยของเราต้องสูญเสียยอดฝีมือไปอีกคน!”

“สิบปีผ่านไป มีข่าวลือว่าที่อเมริกามีคนปลุกพลังระดับ SS ได้ จากการตรวจสอบของนักข่าวพบว่าข่าวนี้น่าจะเป็นเรื่องจริงอย่างมาก!”

“ความขัดแย้งระหว่างรัสเซียและยูเครนทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อาจมีสัญญาณของสงคราม! เบื้องหลังไม่รู้ว่ามีอเมริกาคอยหนุนหลังอยู่หรือเปล่า?”

“...”

“โลกนี้ยังไม่สงบสุขจริงๆ ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้...”

ลู่หยวนพึมพำกับตัวเอง

หลังจากดูข่าวคร่าวๆ จบ ลู่หยวนก็เดินเข้ามาในห้องของตัวเอง

จากนั้นก็หยิบท่อนไม้เนื้อแข็งที่ใช้เป็นประจำออกมาจากมุมห้อง นี่คืออาวุธที่เขาใช้ฝึกทักษะการใช้หอก

ใช่แล้ว ลู่หยวนใช้ท่อนไม้เนื้อแข็งแทนหอกยาว!

ก็แหงล่ะ หอกยาวที่สามารถสั่นพ้องกับพลังพิเศษได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องราคาหกหลักขึ้นไป

แต่สถานะทางการเงินของครอบครัวลู่หยวนค่อนข้างจะลำบาก

ถ้าอยากจะซื้อหอกยาวเล่มนี้ ก็แทบจะต้องใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มีเลย!

ถ้าเป็นแค่หอกเหล็กธรรมดาๆ พอใช้พลังพิเศษเข้าไป เหล็กที่เคยแข็งแกร่งก็จะกลายเป็น ‘เต้าหู้อ่อน’ ในทันที ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับท่อนไม้เนื้อแข็งเท่าไหร่

ลู่หยวนมองท่อนไม้เนื้อแข็งที่อยู่กับเขามานานด้วยความรู้สึกผูกพัน

เขาว่ากันว่าคนพอมมีเงินแล้วก็จะลืมกำพืด!

ลู่หยวนก็เหมือนกัน

พอเงินรางวัลรวม 1.5 ล้านเหรียญดาวสีครามเข้าบัญชีเมื่อไหร่ เขาจะไปที่ศูนย์ฝึกพลังเพื่อซื้อหอกยาวเล่มใหม่

อย่างเล่มที่วางอยู่บนชั้นเหล็กในห้องทดสอบของศูนย์ฝึกพลังสุดขีดเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ถูกใจอยู่เหมือนกัน

แทง ทิ่ม ฟัน กวาด...

ภายในห้อง ลู่หยวนฝึกซ้อมท่าร่างต่างๆ ในการใช้หอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเหงื่อค่อยๆ ชุ่มแผ่นหลังของเขา

เนิ่นนาน เขาถึงได้เก็บท่อนไม้เนื้อแข็งกลับมา แล้วพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้ก็เป็นเวลาห้าโมงห้าสิบนาทีแล้ว!

ลู่หยวนรู้ว่าอีกประมาณ 10 นาที แม่ของเขาก็น่าจะกลับถึงบ้านแล้ว!

————

แต่ 10 นาทีผ่านไป ลู่หยวนก็ยังไม่เห็นวี่แววของแม่เลย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

จนกระทั่ง 20 นาทีต่อมา ลู่หยวนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นถึงได้ยินเสียงเคาะประตู...

ลู่หยวนรีบวิ่งไปเปิดประตู

ก็เห็นฟางหว่าน แม่ของเขากำลังยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ในมือหิ้วถุงผักและเนื้อขนาดใหญ่

และด้านหลังของฟางหว่าน ยังมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งตามมาด้วย

พอแม่ของเขาเดินเข้ามาในบ้าน ชายวัยกลางคนก็ยกหอกยาวเล่มหนึ่งเข้ามาในห้องเช่า แล้วก็จากไป

“แม่ครับ นี่มัน...”

ลู่หยวนมองหอกยาวบนพื้นด้วยสีหน้าซับซ้อน

“ลูกปลุกพลังหายากได้ไม่ใช่เหรอ? นี่เป็นของขวัญจากแม่ไง! เป็นไง ดีใจไหม?”

ฟางหว่านยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ดีใจครับ”

ลู่หยวนพยักหน้า

เขาจำได้อย่างง่ายดายว่าหอกยาวบนพื้นคือเล่มเดียวกับที่เขาใช้ในศูนย์ฝึกพลังสุดขีดเมื่อกี้นี้เอง

ต้องบอกเลยว่าแม่ลูกคู่นี้ใจตรงกันจริงๆ

เดิมทีเขากะว่ารอให้เงินเข้าบัญชีก่อนแล้วค่อยไปซื้อ ดูท่าตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว

“ลูกไปทำการบ้านก่อนนะ เดี๋ยวแม่ทำมื้อค่ำเสร็จแล้วจะเรียก!”

ฟางหว่านถือถุงผักและเนื้อขนาดใหญ่กำลังจะเดินเข้าครัว

แต่กลับถูกลู่หยวนขวางไว้ เขาพูดว่า “แม่ครับ แม่ลืมไปแล้วเหรอ ผมได้รับการคัดเลือกพิเศษเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ ไม่ต้องสอบเข้าด้วยซ้ำ จะมีการบ้านได้ยังไง?”

“โทษทีๆ แม่พูดจนติดปากไปแล้ว ฮ่าๆ!”

ฟางหว่านหัวเราะแก้เก้อ แล้วก็เดินเข้าไปในครัว

ลู่หยวนเดินตามหลังเธอไป ถึงแม้เขาจะทำอาหารไม่เป็น แต่ล้างผักก็ยังพอทำได้

ในบรรยากาศที่อบอุ่น เวลาค่อยๆ ผ่านไป อาหารทีละจานถูกนำมาวางบนโต๊ะ

ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน กุ้งผัดซอสพริก หัวปลาพริกสับ...

ถึงจะไม่ใช่อาหารที่ทำยากอะไร แต่ทั้งหมดล้วนเป็นของโปรดของลู่หยวนทั้งนั้น

“อร่อยไหม ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะ!”

ฟางหว่านมองดูลู่หยวนที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็หัวเราะอย่างมีความสุข

แค่ลู่หยวนกินเยอะๆ เธอก็มีความสุขจากใจจริงแล้ว

การระเบิดพลังในศูนย์ฝึกพลังสุดขีด บวกกับการฝึกทักษะหอกที่บ้านนานหลายชั่วโมง ทำให้ลู่หยวนใช้พลังงานไปมหาศาล!

มื้อนี้ ลู่หยวนซัดข้าวไปถึง 5 ชาม!

เมื่ออาหารลงท้อง ความหิวของลู่หยวนก็ค่อยๆ หายไป เขาลูบท้องตัวเองอย่างพอใจ

“เสี่ยวหยวน แล้วลูกได้โควตาพิเศษจากมหาวิทยาลัยไหนล่ะ?”

พอเห็นลู่หยวนกินอิ่มแล้ว ฟางหว่านถึงได้เอ่ยถาม

“มหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิงครับ อยู่ที่มณฑลกวานตง”

ลู่หยวนตอบไปตามปกติ

“มณฑลกวานตงเหรอ ที่นั่นก็ดีเหมือนกันนะ!”

ฟางหว่านยิ้มอย่างอบอุ่น

“จริงสิแม่ครับ รางวัลที่โรงเรียนกับมหาวิทยาลัยให้ผมรวมกันตั้ง 1.5 ล้านเหรียญดาวสีครามแน่ะ เดี๋ยวถึงตอนนั้นผมซื้อเครื่องสำอางกับกระเป๋าให้แม่นะ?”

ฟางหว่าน แม่ของลู่หยวนเคยเป็นถึงดาวโรงเรียน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีลูกชายหน้าตาหล่อเหลาอย่างลู่หยวนได้หรอก

แต่ตอนนี้ ภายใต้แรงกดดันของชีวิต ความสวยของเธอก็จางหายไปนานแล้ว ใบหน้าก็ดูซูบโทรมลงทุกวัน

พอได้ยินว่าลูกชายของตัวเองมีอนาคตไกลขนาดนี้ ถ้าฟางหว่านจะบอกว่าไม่ดีใจก็คงเป็นเรื่องโกหก

“เงินพวกนั้นลูกเก็บไว้ใช้เองเถอะ แม่ได้ยินมาว่าพวกผู้ใช้พลังน่ะเปลืองเงินจะตายไป อีกอย่าง ของพวกนี้มันสำหรับสาวๆ ทั้งนั้น แม่จะไปใช้ได้ยังไงกัน?”

แต่เธอก็ยังโบกมือปฏิเสธข้อเสนอของลู่หยวน

————

ตอนกลางคืน ลู่หยวนนอนเล่นวิดีโอบนเตียง

ทันใดนั้น ก็มีคนส่งข้อความมาหาเขาในคิวซิ่น

เมื่อได้รับการแจ้งเตือน ลู่หยวนก็กดเข้าไปดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากหลี่หมิง เพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

หลี่หมิงส่งวิดีโอมาให้เขา!

พร้อมกับข้อความที่เขาส่งมาด้วย

“เฮ้ย มหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิงที่แกเลือกมีรุ่นพี่สวยขนาดนี้เลยเหรอวะ! ดูนาทีที่ 1:18 ในวิดีโอสิ”

ใจของลู่หยวนกระตุกวูบ

เขารู้จักหลี่หมิงดี ถึงหน้าตาจะธรรมดาๆ แต่สายตากลับสูงมาก!

คนที่ทำให้หลี่หมิงชมว่าสวยขนาดนี้ได้ ตอนนี้ลู่หยวนชักจะอยากรู้ขึ้นมาจริงๆ แล้ว

ด้วยความสงสัย ลู่หยวนจึงกดเข้าไปในวิดีโอ

วิดีโอนี้เป็นการนำเสนอทีมต่อสู้ทั้งหมดของมหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิง

จากนั้น ลู่หยวนก็เลื่อนแถบเวลาไปยังนาทีที่ 1:18 ของวิดีโอ

หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งดึงดูดสายตาของเขาทันที!

หญิงสาวคนนี้มีใบหน้าที่งดงามหมดจด จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวราวหิมะ

ผมยาวสีเงินขาวสลวยยาวถึงเอว ดูแล้วนุ่มสลวยเป็นอย่างยิ่ง

ที่หางตามีไฝน้ำตาที่โดดเด่น ยิ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ให้กับหญิงสาวคนนี้

ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่รูปร่างก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน

ทั้งที่ใส่เสื้อผ้าทรงหลวมๆ แต่กลับทำให้ดูเหมือนเป็นชุดรัดรูปไปได้

ในส่วนความคิดเห็น ยังมีคนอีกไม่น้อยที่กำลังสารภาพรักกับรุ่นพี่คนนี้

พวกเขาต่างพากันร้องขอ (เชิงล้อเลียน) ว่ามหาวิทยาลัยพลังพิเศษเซินเฉิงจะลดเกณฑ์การรับสมัครลงหน่อยได้ไหม?

ลู่หยวนดูเพียงครู่เดียวก็ออกจากวิดีโอไป ถึงแม้ความงามจะเป็นสิ่งที่ดี ดูเป็นครั้งคราวช่วยให้เจริญหูเจริญตาได้ แต่จะลุ่มหลงไปกับมันไม่ได้