บทที่ 4: อาจารย์ฝ่ายรับสมัครมาถึงแล้ว!

แกร๊ก—

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก หัวหน้าฝ่ายหลิงเดินเข้ามา

ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ดูท่าทางอารมณ์ดีมาก

คาดว่าคงเป็นเพราะห้องเรียนอื่นๆ มีนักเรียนที่ปลุกพลังพิเศษที่ค่อนข้างดีออกมาได้

“นักเรียนลู่หยวน หาข้อมูลเป็นยังไงบ้าง”

หัวหน้าฝ่ายหลิงเอ่ยถาม

“เรียบร้อยแล้วครับ หัวหน้าฝ่ายหลิง”

ลู่หยวนลุกจากเก้าอี้ทำงานแล้วตอบ

“นักเรียนลู่หยวน ทางโรงเรียนตัดสินใจมอบรางวัลให้นายห้าแสนเหรียญดาวสีคราม อย่าลืมมารับที่โรงเรียนในอีกสามวันนะ อย่าหาว่าน้อยไปล่ะ”

หัวหน้าฝ่ายหลิงกล่าวเสริม

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ หัวหน้าฝ่ายหลิง”

ลู่หยวนส่ายหัวเบาๆ

เขารู้ดีว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้ งบประมาณของโรงเรียนตึงตัวมากขึ้นเรื่อยๆ การที่สามารถมอบรางวัลให้ถึงห้าแสนเหรียญดาวสีครามได้ ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

“งั้นก็ดี”

“อ้อ จริงสิ ในเมื่อนายหาข้อมูลเสร็จแล้ว ตอนนี้ก็ไปเก็บของที่ห้องเรียนได้เลย ของที่ไม่จำเป็นก็ทิ้งไว้ที่นั่น เดี๋ยวจะมีคนมาจัดการเอง”

หัวหน้าฝ่ายหลิงพูดพลางหัวเราะ

ลู่หยวนพยักหน้า แล้วจึงเดินออกจากห้องทำงานไป

————

พิธีปลุกพลังสิ้นสุดลงแล้ว ในสนามจึงไม่ค่อยมีคนเหลืออยู่

ลู่หยวนรู้ว่าหลังจากพิธีปลุกพลังสิ้นสุดลง ทุกคนจะได้รับวันหยุดสามวัน

ที่หัวหน้าฝ่ายหลิงให้เขารีบไปเก็บของที่ห้องเรียน คงเป็นเพราะกลัวว่าห้องจะถูกล็อก ทำให้เขาเสียเวลา

ไม่นานนัก ลู่หยวนก็กลับมาถึงห้องเรียนเดิมของตัวเอง—ม.6 ห้อง 11

เป็นไปตามที่คาดไว้ไม่มีผิด ครูประจำชั้นของเขากำลังประชุมเรื่องความปลอดภัยอยู่จริงๆ

ไหนจะปัญหาเรื่องการว่ายน้ำ ไหนจะความปลอดภัยบนโลกอินเทอร์เน็ต

แค่ยืนอยู่หน้าทางเดินก็ได้ยินเสียงแล้ว

ลู่หยวนเดินไปที่ประตูห้องเรียนแล้วตะโกนว่า “ขออนุญาตครับ”

ทันใดนั้น ทั้งครูประจำชั้นและนักเรียนทุกคนต่างก็หันไปมองร่างสูงสง่าที่หน้าประตูเป็นตาเดียว

“อ้าว นักเรียนลู่หยวนนี่เอง เข้ามาเร็วเข้า!”

ครูประจำชั้นพูดด้วยรอยยิ้ม

ชั่วขณะหนึ่ง ลู่หยวนยังรู้สึกไม่ค่อยชิน

ต้องรู้ก่อนว่า ปกติแล้วครูประจำชั้นของพวกเขาได้รับฉายาว่า “อาจารย์ป้าจอมโหด” แค่นี้ก็คงพอจะนึกภาพออกว่าน้ำเสียงเกรี้ยวกราดขนาดไหน

แต่ตอนนี้ กลับพูดจาอ่อนโยนขนาดนี้

เมื่อลู่หยวนนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง ครูประจำชั้นก็รู้ดีว่าเขามาทำไม

สุดท้ายจึงพูดขึ้นว่า “ก็มีเท่านี้แหละ การประชุมวันนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ นักเรียนทุกคนกลับบ้านได้!”

พูดจบก็เดินออกจากห้องเรียนไป

“พี่หยวน เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิว่าการปลุกพลังระดับ S ได้มันรู้สึกยังไง”

“ฮือๆ พี่หยวน พี่หยวน จริงๆ แล้วฉันแอบชอบพี่มาตลอดเลย พี่คงไม่รังเกียจที่ฉันเป็นผู้ชายใช่ไหม...”

เพื่อนๆ ไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับมารุมล้อมอยู่รอบตัวลู่หยวนจนแทบไม่มีทางเดิน!

ปกติลู่หยวนก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงในห้องอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ปลุกพลังระดับ S ได้สำเร็จ ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ส่วนลู่หยวนก็เก็บของไปพลาง ตอบคำถามเพื่อนๆ ไปพลางด้วยรอยยิ้ม

ยังไงซะเขาก็อารมณ์ดีอยู่แล้ว คุยเล่นกับเพื่อนๆ สักหน่อยก็ไม่เสียหาย

ของของเขามีไม่มาก แค่ประมาณครึ่งกระเป๋าเท่านั้น

ส่วนหนังสือและกองข้อสอบบนโต๊ะ ก็ทิ้งไว้ให้รุ่นน้องที่มา ‘ล่าสมบัติ’ ที่ตึก ม.ปลาย ก็แล้วกัน...

ตอนที่ลู่หยวนกำลังจะออกจากห้องเรียน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา “พี่หยวน พอเข้ามหา'ลัยแล้ว อย่าลืมถ่ายรูปส่งมาในกลุ่มห้องบ้างนะ!”

“ได้เลย”

ลู่หยวนพยักหน้า ก้าวข้ามธรณีประตูแล้วเดินจากไป

“พูดน่ะง่ายสิ ข้อสอบวันละแผ่น ไม่ดูเลยว่าพวกเราต้องเรียนกี่วิชา...”

“ฉันพนันเลยว่าครูไม่ตรวจหรอก!”

หลังจากลู่หยวนจากไป นักเรียนทุกคนก็กลับไปเก็บของที่โต๊ะของตัวเอง

ยังคงคุยกันอย่างออกรส

ที่โต๊ะแถวหน้า เด็กสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังเก็บของอยู่ เธอชื่อหลินเซี่ยงอวี๋ เป็นหัวหน้าห้องนี้

“เสี่ยวอวี๋ ทำไมเธอไม่ไปคุยกับเขาล่ะ!”

ในตอนนั้น เพื่อนสนิทของเธอก็ขยับเข้ามาพูด

เธอรู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองชอบลู่หยวน แต่เก็บความรู้สึกไว้ลึกมาก ตั้งใจว่าจะไปสารภาพรักหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ใครจะไปคิดว่า ฟ้าดินไม่เป็นใจ!

ลู่หยวนปลุกพลังระดับ S ได้สำเร็จ จะต้องถูกสี่สุดยอดมหาวิทยาลัยรับเข้าเป็นกรณีพิเศษแน่นอน ไม่ต้องสอบเข้าด้วยซ้ำ!

ความหมายของเพื่อนสนิทก็คือให้ไปสารภาพรักตอนนี้เลย

“ฉันกับเขาอยู่กันคนละโลกแล้ว เมล็ดพันธุ์ที่ซ่อนอยู่ในใจซึ่งยังไม่ทันได้งอกเงยนี้ ควรจะกำจัดทิ้งเสียแต่เนิ่นๆ”

หลินเซี่ยงอวี๋ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น

เพื่อนสนิทเข้าใจความหมายของหลินเซี่ยงอวี๋แล้ว จึงได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ

ได้แต่หวังว่าเพื่อนของเธอจะตัดใจได้จริงๆ และทำคะแนนสอบเข้าได้ดี...

“มีใครเห็นนักเรียนลู่หยวนบ้างไหม”

ทันใดนั้น เสียงทุ้มกังวานก็ดังขึ้นที่ประตูหลังห้อง

เสียงนั้นดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ในทันที เพราะเป็นเสียงของหัวหน้าฝ่ายหลี่ หัวหน้าฝ่ายปกครอง

“พี่หยวนเหรอครับ เขาเพิ่งออกไปไม่ถึงสามนาทีเอง ลงไปทางอีกฝั่งน่ะครับ”

นักเรียนคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ประตูหลังพูดขึ้น

“ขอบใจมาก ขอบใจมาก”

ดูจากสีหน้าของหัวหน้าฝ่ายหลี่แล้ว ท่าทางรีบร้อนมาก

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะรีบวิ่งไปในทิศทางที่ลู่หยวนเดินไปอย่างรวดเร็ว

นักเรียนที่อยู่ใกล้ประตูหลังเกาหัวแกรกๆ เขาได้ยินอะไรน่ะ

ในชีวิตนี้ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ยินคำขอบคุณจากหัวหน้าฝ่ายหลี่ หัวหน้าฝ่ายปกครอง ช่างเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากจริงๆ!

————

หัวหน้าฝ่ายหลี่วิ่งลงบันไดมาตลอดทาง พอเพ่งมองดูก็เห็นร่างหนึ่งกำลังสะพายกระเป๋าใบเล็กเดินตรงไปยังทิศทางห้องทำงานของตน

“นักเรียนลู่หยวน เดี๋ยว...”

หัวหน้าฝ่ายหลี่ตะโกนขึ้น

“หัวหน้าฝ่ายหลี่?”

ลู่หยวนได้ยินเสียงจึงหันกลับมา

เมื่อเห็นหัวหน้าฝ่ายหลี่รีบร้อนมาหาเขาจนเหงื่อท่วมตัว...

ในใจของลู่หยวนก็พอจะคาดเดาได้ลางๆ แล้ว

“อาจารย์ฝ่ายรับสมัครของสี่สุดยอดมหาวิทยาลัยมาถึงแล้ว รีบตามฉันไปที่โถงกลางของโรงเรียนเร็วเข้า!”

เป็นไปตามคาด คำพูดของหัวหน้าฝ่ายหลี่ช่วยยืนยันการคาดเดาในใจของลู่หยวน

จากนั้น ลู่หยวนก็เดินตามหัวหน้าฝ่ายหลี่มาถึงหน้าโถงกลางของโรงเรียน

ที่หน้าประตูโถงกลาง มีชายวัยกลางคนสวมแว่นตายืนอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูออกว่าอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

ไม่มีท่าทีอ่อนแรงหลังจากเป็นลมไปเลยแม้แต่น้อย

ชายวัยกลางคนผู้นี้ ก็คือครูใหญ่ของโรงเรียนมัธยมปลายอันดับสองแห่งเมืองเฟิ่งหยาง—หวังจี้หยวนนั่นเอง

หลังจากฟื้นขึ้นมา คนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดก็คือลู่หยวน เขาจึงรีบร้อนกลับมาจากโรงพยาบาลมาที่โรงเรียนทันที

“นักเรียนลู่หยวน อาจารย์ฝ่ายรับสมัครของสี่สุดยอดมหาวิทยาลัยอยู่ในนั้นแล้ว รีบตามฉันเข้าไปเถอะ!”

หวังจี้หยวนพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง

ลู่หยวนพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในโถงกลางของโรงเรียนพร้อมกับหวังจี้หยวน

โถงกลางของโรงเรียน โดยปกติแล้วเป็นสถานที่สำหรับต้อนรับแขกคนสำคัญ

ในวันธรรมดาจะไม่เปิดให้ใช้งาน

แต่ครั้งนี้ อาจารย์ฝ่ายรับสมัครที่มา ล้วนเป็นอาจารย์จากสี่สุดยอดมหาวิทยาลัย ทุกคนเป็นผู้ปลุกพลังขอบเขตระดับห้า มีสถานะเทียบเท่ากับนายกเทศมนตรีของเมืองนี้โดยตรง!

นี่ถ้าไม่เรียกว่าแขกคนสำคัญแล้วจะเรียกว่าอะไรได้

แถมยังมาพร้อมกันถึง 4 คน!

เมื่อประตูบานใหญ่ของโถงกลางค่อยๆ เปิดออก ลู่หยวนเพ่งมองเข้าไป ก็เห็นชายสองหญิงสองกำลังนั่งคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานอยู่ที่เก้าอี้ข้างโต๊ะยาว

“ท่านอาจารย์ทุกท่าน นักเรียนลู่หยวนมาแล้วครับ!”

ครูใหญ่หวังจี้หยวนพาลู่หยวนเดินไปยังโต๊ะยาว

ในตอนนั้นเอง สายตาของอาจารย์ทั้งสี่ก็จับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ลู่หยวนก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูก!

แต่เขาก็ยังอาศัยพลังสายน้ำแข็ง บังคับให้ตัวเองรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้!