บทที่ 228 – ตำแหน่งงานในวังหลวง

ทหารเผ่าปีศาจที่เฝ้าประตูอยู่อุทานออกมาเสียงดัง “หวา! ทำไมเจ้าถึงได้น่าเกลียดน่ากลัวขนาดนี้ ปิดหน้าของเจ้าเอาไว้ให้ดี ๆ อย่าได้ไปทำให้ใครตกใจกลัวเข้าอีกล่ะ รีบ ๆ เข้าไปได้แล้ว”

ผมมีอารมณ์โกรธอยู่ไม่น้อย ที่เขาล้อเลียนผมมากถึงขนาดนั้น แต่ก็ได้แค่กัดฟันทน แล้วเดินผ่านประตูเข้าไปในเมืองหลวงของเผ่าปีศาจ ผมพยายามสงบอารมณ์โกรธของตัวเองอย่างมากที่สุดแล้ว

ผ่านเข้ามาในเมืองได้แล้ว ขั้นต่อไปก็คือต้องหาที่พักเสียก่อน แล้วค่อยวางแผนทำการช่วยเหลือพี่ใหญ่จ้านหูและทุกคนออกมา

แต่แผนในการที่จะหาที่พักของผมนั้นล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า ตอนนี้ผมได้แต่นั่งอย่างไร้จุดหมายอยู่ตรงที่ว่างระหว่างบ้านสองหลัง ไม่มีโรงแรมแห่งไหนในเมืองนี้ยอมให้ผมเข้าพักเลยแม้แต่แห่งเดียว เหตุผลที่พวกเขากล่าวออกมานั้นเหมือนกันทั้งหมด คือกลัวว่าผมจะทำให้ลูกค้าคนอื่นเกิดความหวาดกลัว นั่นทำให้ผมต้องมานั่งคิดอยู่คนเดียวตอนนี้ว่า ผมน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้นจริง ๆ หรือ?

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ ก็ได้ยินเสียงของคนกำลังเอะอะอยู่ไม่ไกลนัก ผมลุกขึ้นยืนมองไปทางนั้นอย่างสงสัย ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และพบว่าคนจำนวนมากกำลังยืนมุงดูอะไรบางอย่างกันอยู่

ผมเข้าไปใกล้มากพอจนได้เห็นว่ามันมีป้ายประกาศของราชสำนักติดอยู่ มีเจ้าหน้าที่ 2-3 คนนั่งอยู่ที่โต๊ะยาวหน้าประกาศแผ่นนั้น แต่ผมยังไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับเรื่องอะไร

หลังจากที่พยายามศึกษาประกาศแผ่นนั้น และฟังคำสนทนาที่เกิดขึ้นรอบตัว ในที่สุดผมก็เข้าใจว่ามันเป็นประกาศหาคนเข้าไปทำงานจิปาถะในวังหลวง ในหัวของผมนั้นสว่างวาบขึ้นมาทันที นี่เป็นโอกาศที่เหมือนฟ้าประทานลงมาเลย ถ้าได้เข้าไปอยู่ด้านใน ผมน่าจะสามารถสืบได้ว่าพี่ใหญ่จ้านหู่และคนที่เหลือถูกขังอยู่ที่ไหน รวมทั้งอาจจะได้แอบมองหามู่จือไปด้วย ผมรู้ตัวดี ว่าสภาพของผมในตอนนี้ ไม่สมควรที่จะไปพบกับมู่จือโดยตรง แต่การแอบมองเธออยู่ห่าง ๆ ก็น่ายินดีมากแล้ว

ผมแหวกฝูงชนที่มุงอยู่เข้าไปข้างหน้า พวกเขาหันมามองผมอย่างขุ่นเคือง แต่พอเห็นแผลเป็นบนใบหน้าของผม ก็พากันเปิดทางให้แต่โดยดี ผมพาตัวเองเข้าไปถึงโต๊ะที่ตั้งอยู่นั้นจนได้ “ข้าสนใจที่จะทำงานจิปาถะพวกนี้”

ตอนปีศาจตนที่เหมือนว่าจะเป็นผู้นำกลุ่มเจ้าหน้าที่ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม เขาสะดุ้งจนตัวแทบจะหลุดออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าคิดที่จะเข้าไปในวังหลวงด้วยใบหน้าที่เหมือนผีอย่างนี้เนี่ยนะ? รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้”

ผมมีอารมณ์โกรธขึ้นมาจนอยากจะส่งดาบแสงเข้าใส่เขาสักครั้งสองครั้ง แต่เป้าหมายของผมคือการช่วยเหลือคน นั่นมันสำคัญกว่าแค่การถูกดูหมิ่นแค่นี้ ผมได้แต่สะกดอารมณ์ของตัวเอง ก่อนที่จะพยายามอ้อนวอนเขา “ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยขอร้องให้ท่านรับข้าเอาไว้ด้วยเถิด ข้าไม่ได้ต้องการค่าจ้างอะไรมากมาย แค่พอให้มีชีวิตรอดอยู่ได้เท่านั้น”

แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นลุกขึ้นยืน สายตาของเขามองมาที่ผมอย่างดุร้าย ก่อนที่จะคำรามออกมา “เอาหน้าผีของเจ้าออกไปให้พ้นจากสายตาของข้าเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ ไม่อย่างนั้น! อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

“โอ้! ท่านเจ้าหน้าที่ ทำไมอารมณ์ร้ายอย่างนี้?” ผมได้ยินเสียงที่หวานหยดย้อยเจ้าเสน่ห์ดังขี้น

ผมหันหน้ากลับไปมอง เป็นเสี่ยวโร่วนั่นเอง ผมไม่รู้เลยว่าเธอออกมาจากเสื้อของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เธอกลายร่างเป็นปีศาจสาวแล้ว

เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นมากับพวกผมนั่นแหละ ทั้งเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบ และบรรดาเหล่าปีศาจที่อยู่รอบข้างต่างพากันยืนตะลึงอย่างหลงใหล ผู้นำเจ้าหน้าที่คนนั้นถึงกับหลุดพึมพำออกมา “สุดยอด! นี่มันสุดยอดเลยจริง ๆ” พร้อมกับน้ำลายที่เริ่มไหลออกมาจากมุมปากที่อ้าค้างอยู่ของเขา

เสี่ยวโร่วค่อย ๆ ก้าวเข้ามาด้านใน และมายืนอยู่ข้าง ๆ ตัวผม พร้อมกับใช้มือโอบไหล่ของผมไว้ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ออดอ้อน “ท่านหัวหน้า พี่ชายของข้ามีสิ่งใดผิดปกติอย่างนั้นหรือ? เขาแค่มาที่นี่เพียงพอจะหาเลี้ยงชีวิตเท่านั้น ข้ารู้ว่าท่านเป็นผู้มีเมตตา ได้โปรดช่วยรับเขาไว้ทำงานด้วยเถิด”

เจ้าหน้าที่คนนั้นยังไม่หายจากอาการตะลึงดีนัก แต่ก็กล่าวตอบออกมา “แต่....แต่หน้าตาของเขามันน่าเกลียดเกินไปแล้ว”

นั่นทำให้เสี่ยวโร่วเริ่มร้องให้ออกมา “ท่านหัวหน้า พวกเราพี่น้องต้องใช้ชีวิตอยู่กันเพียงแค่สองคน ถ้าพี่ชายของข้าไม่มีงานทำ แล้วข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน?”

เขาได้ฟังอย่างนั้นก็เริ่มนิ่งคิดอยู่สักพัก ก่อนจะกล่าวออกมา “ข้าจะลองตรวจสอบตำแหน่งงานดูให้ก็แล้วกัน ว่าเขาสามารถทำอะไรได้บ้าง?” แล้วก็ค่อย ๆ พลิกหน้ากระดาษเพื่อดูรายละเอียดของงานที่มีอยู่

เจ้าหน้าที่คนข้าง ๆ เอ่ยเตือนความจำของเขาขึ้นมา “มันมีตำแหน่งคนตัดฟืนของห้องครัวอยู่นี่ เราสามารถให้เขาไปทำงานนี้ได้ ตำแหน่งนี้จะไม่ได้เข้าไปในวังชั้นในเลย หน้าตาของเขาไม่น่าจะก่อปัญหาอะไรขึ้นได้ที่นั่น”

ท่านหัวหน้าผงกหัวรับรู้ “ได้! ข้าจะให้เขาเข้าไปเป็นคนตัดฟืนในวัง สาวน้อยคนสวย แบบนี้เจ้าพอใจแล้วหรือไม่ ข้าช่วยเจ้าอย่างนี้แล้ว เจ้าคิดจะตอบแทนข้าอย่างไรดี?” สีหน้าของเขานั้นดูน่าเกลียดอย่างที่สุดเลยตอนนี้ ผมอยากจะตอบแทนเขาสักหมัดจริง ๆ หน้าตาของเขานั้นน่าเกลียดกว่าใบหน้าของผมไปแล้วมั้ง?

เสี่ยวโร่วชายตาไปที่เขา ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างอ่อนหวาน “เอาอย่างนี้เป็นอย่างไร คืนนี้ค่อยพบกันที่ประตูทางเข้าด้านทิศใต้นะ พี่ชายสุดหล่อ! แต่ตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อนแล้ว ฝากพวกท่านช่วยดูแลพี่ชายของข้าด้วยนะ!” หลังจากกล่าวจบ เธอก็เดินส่ายสะโพกออกจากฝูงชนกลับไป

พวกเจ้าหน้าที่ยังมองตามหลังของเสี่ยวโร่วไปอย่างไม่วางตา ผมต้องยกมือขึ้นโบกเรียกความสนใจจากพวกเขา “ท่านหัวหน้า! ท่านหัวหน้า!”

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ได้สติกลับมาในที่สุด “เจ้ายังต้องการอะไรอีก?”

ผมรีบถามทันที “แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรต่อไป?”

เขาถามกลับ “เจ้ามีข้าวของต้องนำไปด้วยหรือไม่?”

“ไม่มีแล้ว! ข้ามาตัวเปล่าอย่างนี้แหละ” ผมตอบ

เขาชี้มือไปที่ด้านหนึ่ง “อืม! ถ้าอย่างนั้นไปยืนรออยู่ตรงนั้นก่อน ให้พวกข้าหาคนได้ครบทุกตำแหน่ง พวกเราจะเข้าไปในวังกัน”

ผมพยักหน้ารับคำสั่งอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินไปยังที่เขาชี้ทางให้ ระหว่างที่เคลื่อนตัวไป ยังได้ยินเสียงพวกเจ้าหน้าที่คุยกันอยู่เบา ๆ “มีคู่พี่น้องแบบนี้ด้วยหรือยังไง? ทำไมหน้าตาช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวแบบนี้ได้?”

ตอนที่ผมเดินไปหยุดรอที่มุมตามคำสั่งแล้ว เสี่ยวโร่วที่กลายเป็นจิ้งจอกน้อยขนาดเล็กก็วิ่งกลับเข้ามาอยู่ในเสื้อของผมเหมือนเดิม ผมเอามือลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน “ถ้าไม่ได้เจ้า เรื่องราวคงจะไม่ได้ง่ายอย่างนี้แน่ ต้องขอบใจเจ้ามากเลยครั้งนี้”

มันแลบลิ้นออกมาเลียฝ่ามือของผมเบา ๆ ก่อนจะซุกตัวลงกับหน้าอกแล้วนอนหลับไป

.............

กว่าที่การรับสมัครคนงานจิปาถะจะทำได้สำเร็จทั้งหมด ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เจ้าหน้าที่พาคนทั้งหมดมารวมกัน ก่อนที่จะเริ่มพากันออกเดินทาง

ผมสำรวจกลุ่มคนที่ร่วมเดินทางอย่างรวดเร็ว มีคนงานใหม่อยู่ประมาณ 20 คนด้วยกัน แต่ผมไม่รู้ว่าพวกเขาได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่อะไรบ้าง และหลังจากเดินทางมาได้เกือบ 1 ชั่วโมง พวกเราทั้งหมดก็มาถึงวังหลวงในที่สุด ด้วยฐานะอันต่ำต้อยของพวกเรา จึงได้เพียงผ่านเข้าไปเขตวังทางประตูด้านข้างเท่านั้น หลังจากเข้ามาได้แล้ว สภาพแวดล้อมต่าง ๆ ก็ดูแปลกตาไป ดอกไม้แปลก ๆ มากมายหลายชนิด สมุนไพรหายากต่าง ๆ ถูกปลูกอยู่เต็มไปหมด แม้ว่าอาคารต่าง ๆ จะไม่ได้หรูหราอลังการเท่ากับของวังหลวงของอาณาจักรมนุษย์ แต่มันก็แสดงออกถึงตัวตนความเป็นอิสระของเผ่าปีศาจได้เป็นอย่างดี

เสียงของเจ้าหน้าที่กำชับเตือนออกมา “ระวังสายตาของพวกเจ้าเอาไว้ด้วย อย่างได้มองไปมาอย่าส่งเดช ก้มหน้าเดินไปดี ๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น อย่ามาโทษว่าข้าไม่ได้เตือนเอาไว้แล้วนะ!”

หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ผมก้มหน้าเดินอย่างว่าง่ายทันที ในตอนนี้ ผมเพียงแต่ต้องการปักหลักอยู่อย่างเงียบ ๆ ก่อนเท่านั้น จะได้มีเวลาคิดว่าต่อไปจะต้องทำอย่างไร

เจ้าหน้าที่นำพวกเรามาจนถึงสวนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง “เอาล่ะ! พวกเจ้ารออยู่ที่นี่กันก่อน เดี๋ยวจะมีเหล่าหัวหน้าคนรับใช้มาจดบันทึกรายละเอียดส่วนตัวของพวกเจ้า และแจกจ่ายหน้าที่ให้พวกเจ้าทำ วังหลวงแห่งนี้เป็นที่พำนักของราชวงศ์เผ่าปีศาจเรา องค์จักรพรรดิก็ทรงอยู่ที่นี่ด้วย ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะไม่น่ามีโอกาศได้พบกับพระองค์ แต่พวกเจ้าก็ต้องทำงานอย่างเต็มความสามารถ เข้าใจหรือไม่?”

คนงานใหม่ทุกคนส่งเสียงแสดงความเข้าใจออกมา สีหน้าของเจ้าหน้าที่คนนั้นดูพอใจ ท่าทางการเดินของเขาตอนที่จากไปนั้น ช่างแฝงไปด้วยความหยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้จริง ๆ

ด้วยความที่หน้าตาของผมนั่นน่าเกลียดน่ากลัวเป็นอย่างมาก ทำให้ไม่มีผู้ใดในหมู่ของคนมาใหม่เหล่านั้นเข้ามาทักทายกับผมเลย พากันตีตัวออกห่างจากผม แต่นี่มันเหมาะมาก มันจะช่วยลดปัญหาให้ผมได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

พวกเรายืนรอกันอยู่ที่นั่นไม่นานนัก ชายร่างไม่ใหญ่โตเท่าใดที่สวมชุดเจ้าหน้าที่ของวังหลวงก็เดินเข้ามาอย่างร่าเริง มีองครักษ์คอยเดินตามหลังมาอีก 2 คน ในมือของเขามีสมุดอยู่เล่นหนึ่ง น่าจะเอาไว้ใช้จดรายละเอียดและคอยจ่ายงานให้แก่พวกเรา เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของกลุ่มผู้มาใหม่ กระแอมเพื่อทำให้คอโล่งเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขึ้น “เอาล่ะทุกคนอยู่ในความสงบ ตอนนี้พวกเจ้าทุกคนอยู่ในความดูแลของข้าแล้ว จงจำเอาไว้ให้ดี เรียกข้าว่ารองพ่อบ้านรุ่ยตง หรือรองพ่อบ้านเฉย ๆ ก็ได้ มา! ทุกคนเริ่มแจ้งชื่อ และหน้าที่ให้ข้าบันทึกเอาไว้ก่อน เริ่มจากทางซ้ายมือนี่ก่อนก็แล้วกัน”

ปีศาจที่อยู่ทางซ้ายมือสุด เป็นปีศาจตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีอะไรพิเศษมากนัก เขาก้มหัวลงคำนับอย่างน้อมน้อม “ข้าชื่อหลี่ฉา สมัครเข้ามาเป็นคนสวนขอรับ ท่านรองพ่อบ้านที่เคารพ ต่อไปต้องให้ท่านช่วยดูแลข้าน้อยด้วยแล้ว”