บทที่ 939: เบื่อแล้ว

ซ่า...

เนื้อแกะติดมันที่ถูกย่างผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนของยี่หร่าและพริก... ส่งกลิ่นหอมที่น่าหลงใหล

เจียงห่าวหมุนเหล็กเสียบเนื้อแกะ ยืดตัวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับเจียงหยวนว่า: "ผมรู้สึกว่าพืชอย่างยี่หร่าน่าจะต้องมี ‘เรื่องแค้น’ กับแกะแน่ ๆ ถ้ามันไม่อุตส่าห์วิวัฒนาการตัวเองให้มีกลิ่นแบบนี้ คนเราคงกินเนื้อแกะได้ไม่เยอะขนาดนี้หรอก"

“สงสัยบรรพบุรุษทั้งตระกูลถูกแกะป่ากินจนเกลี้ยงละมั้ง” มู่จื้อหยางลากเก้าอี้มานั่งข้างเตา ยกเบียร์จิบหนึ่งคำ เนื้อแกะหนึ่งคำ อารมณ์เหมือนคนนั่งกินเลี้ยงฉลองมากกว่ามาทำคดีเสียอีก

เจียงห่าวชอบสไตล์ของมู่จื้อหยางมาก จึงหยิบเบียร์มาชนกับเขาแล้วหัวเราะ: "แกะป่ากินบรรพบุรุษยี่หร่าไปทั้งครอบครัว ยี่หร่าก็เลยขยันกลายพันธุ์อยู่หลายปี สุดท้ายก็ทำให้แกะบ้านกับแพะบ้านทั้งหลายได้คลุกเคล้าอยู่กับชีวิตที่เผ็ดร้อนแดงฉาน ช่างเป็นเรื่องเศร้าที่งดงามจริงๆ”

"พี่ห่าวนี่ออกแนวศิลป์เหมือนกันนะ ลองมาสร้างโฮมสเตย์บนเขานี้ดูไหม ถ้าเจอแขกที่กินแค่หมั่นโถวกับผักดองก็ให้พักฟรีไปเลย แถมเลี้ยงเนื้อย่างอีกหน่อย รับรองจะสร้างชื่อเสียงจนได้ฉายา ‘ซ่งเจียงแห่งหมู่บ้านเจี่ยลี่’ แน่นอน

“ซ่งเจียงห่าวเหรอ? เฮ้ย! พูดจริง ๆ นะ ชื่อนี้ฟังดูเข้าท่าดีเหมือนกัน” เจียงห่าว หัวเราะร่า "ซ่งเจียงเคยเป็นขุนนางในเมืองเหรอ ตำแหน่งอะไรนะ?"

คนปกติเวลาอ่านวรรณกรรม ‘ซ้องกั๋ง’ จะสนใจแต่เรื่องของครูฝึกทหารหลวง 8 กับภรรยาที่งามสล้างของเขา คนดีที่ไหนจะมานั่งสนใจชั้นยศตำแหน่งของซ่งเจียงกันเล่า

บรรยากาศเงียบแปลก ๆ ไปชั่วครู่ สุดท้ายคนที่อายุมากที่สุดอย่างเมิ่งเฉิงเปียวเป็นฝ่ายช่วยกู้หน้า "ซ่งเจียงเคยเป็นเจ้าหน้าที่คดี ตำแหน่งต่ำกว่าผู้ช่วยนายอำเภอหนึ่งระดับแต่สูงกว่าระดับหัวหน้าหน่วยงานราชการ—เทียบได้กับเลขาธิการใหญ่ของหน่วยงานประมาณนั้น"

"แปลว่าอย่างน้อยก็สูงกว่าผู้กำกับหวงอยู่สองขั้น" มู่จื้อหยางสรุป

หลายคนหัวเราะออกมา "ฮิฮิฮิ" และชนขวดเบียร์เสียงดัง “ป๊องๆ” กันอย่างออกรส การได้นั่งอยู่ท่ามกลางป่าเขา อากาศดี ๆ แล้วนินทาหัวหน้าหน่วยตัวเองสักหน่อย...นั่นแหล่ะ คือความสุขที่แท้จริงของการทำกิจกรรมสร้างทีม

ซ่งเจียงห่าวปิ้งเนื้อแกะออกมาชุดหนึ่ง แล้วนั่งกอดอกชันขาขึ้นเพลิดเพลินกับมัน ปกติเวลาเขามาตั้งแคมป์ เขามักจะพาลูกน้องมาด้วย ไม่อย่างนั้นถ้ามาเองรถสำหรับตั้งแคมป์สองคัน เต็นท์สองหลัง เตาย่างสองชุด เขาคนเดียวก็คงดูไม่ไหว ไหนยังมีเรื่องดื่มไม่ขับอีก งานย่างเนื้ออะไรแบบนี้—ถ้าทำสนุก ๆ ทีสองทีก็พอได้อยู่ แต่ถ้าต้องทำเป็นงานประจำเมื่อไหร่มันก็ชวนให้เบื่อหน่ายเกินไป

เจียงหยวนก็กินเนื้อย่างสองไม้ พร้อมกับจิบเบียร์เย็นๆ วันนี้เป็นวันที่หาได้ยากที่ไม่มีคดี

ส่วนคดีที่ลุงฟางหมิงเฟิงแจ้งความมา... ก็อย่างที่เมิ่งเฉิงเปียวพูด ก็มีเค้าลาง “ทั้งใช่ทั้งไม่ใช่” จุดที่ทำให้คดีนี้ลดระดับความสำคัญลงหลายขั้นก็คือ ผู้ที่อาจจะหายตัวไปเป็น “นักท่องเที่ยวหนุ่มสไตล์แบ็กแพ็กประหยัด”

จริง ๆ แล้ว กรณี “คนหาย” มีหลายประเภท แบ่งได้คร่าว ๆ คือ หายตัวไปโดยไม่รู้ตัว, หายตัวไปโดยตั้งใจ, และหายตัวไปเพราะถูกบังคับ เช่นถ้าเป็นผู้สูงอายุหรือคนป่วย—ตำรวจต้องรับมือคดีแบบหายตัวไปโดยไม่รู้ตัวมากกว่า ซึ่งกลุ่มที่ดูแลหลักก็คือเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานี ไม่ใช่คดีอาญา และไม่ใช่ “คดี” ตามนิยามของตำรวจสืบสวน

ส่วนกรณี “หายตัวโดยตั้งใจ” ก็ซับซ้อนขึ้นไปอีก มีทั้งวัยรุ่นหนีออกจากบ้าน ไปจนถึงเคสที่เกิดจากปัญหาครอบครัวแตกแยก กลุ่มนี้ก็เหมือนกัน—ส่วนใหญ่แทบจะไม่ถึงมือตำรวจสืบสวนเลย

คดีที่ตำรวจสืบสวนต้องให้ความสนใจจริงๆ คือคดีหายตัวไปเพราะถูกบังคับ แต่เคสของหลิวหยาง เขาเช็กเอาต์ออกจากโอมสเตย์เอง ตั้งใจเดินเข้าป่าเอง ทั้งหมดเป็นการ “ตั้งใจเอง” มากกว่าจะฝืนเรียกว่าหายตัวไป "โดยถูกบังคับ" ได้เต็มปาก ก็ต้องไปพิจารณาว่ามีการล่อลวงเพิ่มเข้ามาหรือไม่

ถ้ามีแค่หลิวหยางคนเดียว เจียงหยวนอาจจะไม่ให้หวังชวนซิงไปตรวจสอบด้วยซ้ำ ชีวิตของหวังชวนซิงก็มีค่า จะให้เอามาแลกกับความสงสัยลอย ๆ ก็ยังไงอยู่

แต่เพราะมันไม่ใช่แค่ “คนเดียว” แต่มี “หลายคน” ที่มีสถานการณ์คล้ายกัน เคสนี้เลยพอจะเป็นพื้นฐานให้เริ่มสอบสวนได้บ้าง

แต่ก็เป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้น ภายใต้สถานการณ์ปกติ...คดีนี้จะไม่มาถึงมือทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าของเจียงหยวนด้วยซ้ำ งบประมาณของเมืองฉางเล่อมีจำกัด เลยต้องใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่าที่สุด—ถ้าอยากเอาเหล็กคุณภาพดีไปตีเป็นคมมีด ก็ต้องเลือกให้ถูกจุด พวกเขาถึงได้พยายามรั้งหวงเฉียงหมินไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังคุยต่อรองกันทุกเม็ด

ต่อให้หลิวหยางหายตัวไปจริง ๆ พูดตามตรง ความเป็นไปได้ที่คดีของเขาจะได้รับความสนใจในระดับสูงก็แทบจะไม่มีเลย เว้นแต่จะเจอศพ หรือพูดให้สุภาพหน่อยคือ ในเมื่อการหายของหลิวหยางยังไม่แน่ชัด แม้จะหายตัวไปแต่ก็ไม่ได้ชัดว่าหายไปเพราะถูกบังคับ แม้ถูกบังคับก็ยังไม่แน่ว่าถึงขั้นเสียชีวิต ดังนั้น โอกาสที่คดีของเขาจะถูกส่งมาถึงเจียงหยวนในทันทีนั้นจึงต่ำมาก

ถ้าหากทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าของเจียงหยวนทุ่มเวลา “หลายพันชั่วโมงทำงาน” แล้วสุดท้ายเจอหลิวหยางสะพายเป้ออกมาจากป่าด้วยหน้าเหวอ ๆ นั่นแหละ...ทุกคนจะเป็นฝ่ายเหวอตาม

#

“เอาปีกไก่สักไม้ไหมครับ” เซินเหยาเว่ยถือผลงานล่าสุดที่เขาย่างร้อน ๆ มาให้

“โอ้ หน้าตาดูดีมากเลย” เจียงหยวนเห็นสีเหลืองกรอบน่ากินก็ชมทันที

เซินเหยาเว่ยหัวเราะ "ฮิๆ" แล้วพูดว่า: "ผมเองก็เคยเป็นนักเที่ยวมาก่อนนะครับ"

“ฟังดูไม่ใช่คำชมเท่าไหร่หรอกนะคำนี้” หวังชวนซิงเดินถือโน้ตบุ๊กเข้ามา วางลงตรงหน้าเจียงหยวน แล้วก้มลงพูดเสียงเบาว่า: "ชื่อกับเบอร์โทรที่เจ้าของโฮมสเตย์ให้มา ผมลองโทรแล้ว ไม่มีเบอร์ไหนติดต่อได้เลย เช็กแล้ว ชื่อกับเบอร์ตรงกัน แต่เบอร์ของสองรายแรกไม่ได้ถูกใช้งานมาพักใหญ่แล้ว เรียกได้ว่าหายตัวไปปุ๊บ เบอร์ก็เงียบปั๊บ และไม่พบว่ามีการเปิดเบอร์ใหม่ครับ”

ขั้นตอนการตรวจสอบเพิ่มเติมของหวังชวนซิงนี้ ดึงดูดความสนใจของเจียงหยวนขึ้นมาทันที

ทุกวันนี้ โดยเฉพาะคนธรรมดาทั่วไป เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีซิมการ์ดโทรศัพท์เป็นของตัวเอง แม้เบอร์เก่าจะไม่ได้ใช้ อย่างน้อยก็ต้องมีเบอร์ใหม่ที่ใช้งานได้ ต่อให้ไปต่างประเทศ ซิมในประเทศก็ยังมีประโยชน์อยู่ดี อย่างน้อยก็เอาไว้รับรหัสยืนยันตัวตนต่าง ๆ

พูดได้ว่า ต่อให้เป็นนักเดินทางแบบประหยัด ที่แบ็กแพ็กข้ามโลกโดยไม่บอกใคร ไม่คุยกับพ่อแม่ ไม่สนครอบครัว แต่สิ่งเดียวที่พวกเขาไม่สามารถละทิ้งได้คือ “ผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์มือถือ”

"เราจะสืบคดีนี้ไหมหล่ะ?" เมิ่งเฉิงเปียวเดินถือเบียร์มาสมทบ: “ไม่ชัวร์ว่าตาย แต่ชัวร์ว่า ‘ไม่ปกติ’ ลองนึกดู—อาจเป็นขบวนการแชร์ลูกโซ่ อาจเป็นลัทธิแปลก ๆ หรือขบวนการค้ามนุษย์ก็ยังได้ หรือจะเป็นแก๊งค้ายาที่จับคนไปใช้แรงงานบนภูเขาที่มีเหมืองเถื่อนซุกไว้…”

“ค้าอวัยวะ?” เซินเหยาเว่ยอยากให้เรื่องมันใหญ่เข้าไว้ก่อน

เมิ่งเฉิงเปียววิเคราะห์จากประสบการณ์ “ค้าชิ้นส่วนอวัยวะน่ะ ทำในเมืองใหญ่สะดวกกว่าเยอะ ป่าลึกเขาดงแบบนี้เข้าออกยาก ถ้าเรื่องแตกทีหนึ่ง ซ่อนปัญหายากกว่า ถึงจะเอาศพไปฝังง่ายก็จริง แต่คนกลุ่มนั้นเขาไม่ได้อยากฆ่าคนเป็นหลัก เขาอยากทำเงิน ส่วนใหญ่ก็เอาแค่ไตเดียว…อีกอย่าง หาหมอมาทำผ่าตัดลำบากด้วย…”

"เหล่าเมิ่งเป็นคนพูดตรงดีนะเนี่ย” เซินเหยาเว่ยมองท่าทางจริงจังของเมิ่งเฉิงเปียว แล้วยื่นเนื้อย่างให้หนึ่งไม้เป็นรางวัล

"ผมขอรายงานผู้กำกับหวงกับหัวหน้าหลางก่อนดีกว่า" เจียงหยวนไม่ได้รีบร้อนตัดสินใจ อย่าว่าแต่พวกเขาไม่มีอำนาจในการตั้งคดีในเมืองฉางเล่อเลย ต่อให้เป็นคดีก็ยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจัดการขนาดนั้น

คนที่หายตัวไปทั้งหมดเป็นชายหนุ่ม และทุกคนสะพายเป้เข้าป่าเอง และเดินทางมาที่หมู่บ้านเจี่ยลี่ด้วยตัวเอง บนพื้นฐานนี้ ข้อมูลเริ่มต้นแบบนี้—ทิศทางของคดีก็ยัง “เปลี่ยนแปลง” ได้อีกมาก

หวงเฉียงหมินกับหลางเหิงนั่งอยู่ด้วยกัน เจียงหยวนเลยโทรไปเล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าว ๆ

หลางเหิงฟังแล้วหัวเราะ: "เดี๋ยวผมจะให้คนตรวจสอบดูก่อน ถ้าเป็นคดีจริงก็จะส่งคนไปตรวจสอบ เจียงหยวน คุณไม่ต้องเข้าไปยุ่งกับคดีนี้หรอก ถ้าคุณพักพอแรงแล้วค่อยกลับมาจัดการคดีที่ตำรวจธรรมดาอย่างพวกเราทำไม่ได้จะดีกว่า"

“ผมขอพักอีกสองสามวันแล้วค่อยกลับไปทำงานครับ” เจียงหยวนออกมาครั้งนี้ไม่มีเรื่องอะไรต้องกังวล เขาเลยพก “EQ” ติดตัวมาด้วยเป็นพิเศษ

คดีนี้ อย่าว่าแต่หลางเหิง หัวหน้ากองสืบสวนฯ เมืองฉางเล่อเลย แม้แต่หน่วยสืบสวนฯ ของสถานีตำรวจอำเภอในพื้นที่ก็ไม่แน่ว่าจะเลื่อนเคสนี้ไปเป็นคดีลำดับต้น ๆ ในลิสต์งานหรือไม่

ขั้นตอนปกติคือสถานีตำรวจตั้งคดีก่อน หลังจากสอบสวนแล้ว—ถ้ายืนยันว่าเป็นคดี ก็ต้องดูว่าอยู่ในระดับไหน และดูว่าหนักพอจะส่งต่อไปยังหน่วยสืบสวนฯ หรือไม่

ถ้าพบคนกลุ่มหนึ่งกำลังตั้งตัวเป็น “ราชาแห่งภูเขา” หรือมีคนอ้างตัวว่า “ย้อนอดีตไปสร้างอาณานิคมใหม่” หลอกชาวบ้านให้บริจาคทรัพย์สิน แถมบอกว่ามีวันสิ้นโลก D-Day แล้วตั้งตัวเองเป็น “ผู้ก่อตั้งยุคใหม่” อะไรแบบนั้น แค่ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีไปสัก 2-3 คน แก๊งนี้ก็แตกกระเจิงแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ตำรวจสืบสวนฯ เสียเวลาลงมาจัดการเลย เพราะถึงตอนนั้นจริง ๆ ตำรวจสืบสวนฯ ก็ยังต้องขอให้ตำรวจสถานีช่วยนำทางอยู่ดี

#

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค พอเจียงหยวนกำลังจะวางสาย เสียงของหลิวจิ่งฮุ่ยก็ดังมาจากปลายสายอีกด้าน: "คนสามสี่คนที่หายไปนี้ พักอยู่ที่โฮมสเตย์ของเจ้าของคนเดียวกันเหรอ? แล้วเจ้าของคนนี้ก็เป็นคนแจ้งความด้วยตัวเอง โฮมสเตย์ของเขามีอะไรพิเศษ ที่ทำให้คนทุกคนที่มาพักที่นั่นหายไป?"

"ราคาถูกหรือเปล่าครับ?" เจียงหยวนตอบอย่างไม่แน่ใจ: "คืนละร้อยยี่สิบแปด แต่ก็ต่อรองลงมาเหลือร้อยเดียวได้"

"แถวหมู่บ้านเจี่ยลี่ ราคาก็ประมาณนี้ทั้งนั้นแหละ" หลางเหิงพอจะรู้ภาพรวมอยู่บ้าง

“ถ้าแบบนั้น…ก็แปลว่า ‘เป็นระดับราคาทั่วไป’ สินะ” เจียงหยวนก็จับประเด็นตามได้ง่าย

หลิวจิ่งฮุ่ยพูดว่า: "ถือเป็นทิศทางหนึ่งในการสอบสวนก็แล้วกัน ถ้าเป็นราคาระดับ “ทั่วไป” จริง ก็ต้องตรวจสอบว่าคนเหล่านี้มาทำไม มาได้ยังไง แต่ถ้าพบว่า ‘ไม่ทั่วไป’ งั้นก็ต้องดูว่ามี ‘ความพิเศษ’ ตรงไหน

หลิวจิ่งฮุ่ยพูดจบก็เสริมต่อว่า:

"ให้ตรวจสอบว่าพวกเขาไปที่ไหนนั้น...นั่นแหละที่ยาก พวกเราเคยปีนภูเขาอู๋หลงมาแล้ว ถ้าไม่ใช่คดีใหญ่จริง ๆ หรือไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องดันทุรังฝ่าเข้าไปตรวจหรอก"

เขากังวลอยู่ว่าเจียงหยวนจะ “ลุยเขาสืบคดีไปพร้อม ๆ กับตั้งแคมป์” เข้าให้จริง ๆ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจะยิ่งวุ่นใหญ่ ไหนจะความยากของการสืบสวนคดีในป่าในเขา แล้วถ้าหากมีแก๊งอาชญากรอยู่ข้างในจริงๆ คนยี่สิบกว่าคนนี้ไม่มีปืนเลย อาจถูกยิงเหมือนกวางก็ได้ ไม่มีโอกาสเอาคดีกลับมาด้วยเลยก็ได้

เจียงหยวนรับคำ: "งั้นฝากหัวหน้าหลางจัดการไปก่อนแล้วกันครับ ถ้ามีอะไรค่อยว่ากันทีหลัง หัวหน้าหลิวอยู่กับผู้กำกับหวงเหรอครับ? สนใจมาเที่ยวตั้งแคมป์ด้วยกันไหมครับ?"

คำถามครึ่งหลังของเจียงหยวน ถอดรหัสแล้วก็แปลได้ประมาณว่า “ถ้าคุณถูกลากมานั่งประชุมจนเบื่อ ถ้าอยากให้ผมช่วย ก็พิมพ์รหัสลับมา”

หลิวจิ่งฮุ่ย "แค่กๆ" สองครั้ง แล้วพูดว่า: "ผู้กำกับหวงกำลังมัดมือ*อีกฝ่ายอยู่น่ะ  ทางกองสืบสวนกลางฯ ของมณฑลก็ไม่มีความเห็นอะไร ฉันเลยมานั่งฟังด้วยเฉย ๆ" (*หมายถึง ทำให้ไม่มีโอกาสปฏิเสธ คล้าย ๆ มัดมือชก)

เจียงหยวนหัวเราะ ฮ่าๆ แล้ววางสายอย่างอารมณ์ดี

ตลอดช่วงบ่ายที่เหลือก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ นอกจากปิ้งย่าง ดื่มเบียร์ นอนเล่น คุยกัน และเล่นโทรศัพท์มือถือ

จนกระทั่งทุกคนเริ่มรู้สึกเบื่อกันแล้ว ถึงค่อย ๆ ทยอยเก็บของเตรียมกลับ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว

รถหลายคันเรียงเป็นแถวยาว มีเด็กน่าสงสารบางคนที่ไม่ดื่มเหล้า ขับรถลงเขาอย่างโซเซ

รถหลายคันจอดเรียงเป็นขบวน แล้วก็ให้บรรดา “เด็กดีไม่ได้แตะแอลกอฮอล์” ขับรถกลับกันคนละคัน พารถไต่เขาโค้งไปโค้งลงมาจากหมู่บ้านเจี่ยลี่

เจียงหยวนพอนั่งประจำที่ก็เคลิ้มหลับไปอย่างรวดเร็ว

"หัวหน้าเจียงครับ" เสียงของมู่จื้อหยางดังขึ้นข้าง ๆ แบบแผ่วเบา

“อืม…ถึงแล้วเหรอ?” เจียงหยวนลืมตาขึ้นนั่งหลังตรง

"มีคนสะกดรอยตามเราอยู่ครับ" มู่จื้อหยางจับเข็มขัดที่ว่างเปล่าของเขา (ไม่มีปืน) แล้วกระซิบเบา ๆ

----------

(จบบทที่ 939)