บทที่ 848: เอสเปรสโซ มาร์ตินี

เกาะซู ไม่ใช่เกาะท่องเที่ยวแบบดั้งเดิม อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็อ่อนแอ เสาหลักส่วนใหญ่พึ่งพาภาคการเกษตร แต่ที่แตกต่างจากซูโจวคือที่นี่มีสนามบิน

เจียงฟู่เจินติดต่อเช่าเครื่องบินเหมาลำ Bombardier 300 จากบริษัทขนส่งที่คุ้นเคย และยื่นขอเส้นทางการบินล่วงหน้า ทำให้สามารถบินขึ้นจากสนามบินเมืองชิงเหอซึ่งอยู่ติดกับอำเภอหนิงไท่ และใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก็สามารถลงจอดที่เกาะซู เครื่องบินเล็ก 9 ที่นั่ง—เจียงหยวนและเจียงฟู่เจิน สองพ่อลูก บวกกับน้าช่าง และสุนัขโดเบอร์แมนที่กำลังโตเต็มที่อีกสองตัว ตลอดการเดินทางเป็นไปอย่างผ่อนคลาย

เมื่อลงจากบันไดเครื่องบิน ก็เห็นรถตำรวจจอดอยู่ข้างรถโคสเตอร์ที่จองไว้

“หัวหน้าเจียงใช่ไหมครับ? ว่าแล้วหัวหน้าเจียงจริง ๆ ด้วย!” ตำรวจที่ออกมาจากรถตำรวจเป็นชายวัยสี่สิบต้น ๆ หัวเราะพร้อมกับจับมือกับเจียงหยวนและคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “ผม—ขงเสวี่ยผิง หัวหน้าสถานีตำรวจสนามบินครับ ผมเห็นชื่อเจียงหยวนอยู่ในรายชื่อ VVIP และมาจากอำเภอหนิงไท่ มณฑลซานหนาน ผมเลยคิดว่าน่าจะเป็นคุณ”

น้าช่างจูงสุนัขสองตัวขึ้นรถไปกับเจียงฟู่เจินก่อน กระซิบว่า “ตอนนี้เจียงหยวนดังขนาดนี้แล้วเหรอ?”

เจียงฟู่เจินหัวเราะ “นักสืบที่คลี่คลายคดีแบบพวกเขา ก็เหมือน ‘พ่อพันธุ์วัว’ นั่นแหละ ตัวที่แพงที่สุดก็ขายได้ราคามากกว่าตัวอื่น ๆ มาก”

“ก็ถูกนะ เขาได้รับเหรียญเกียรติยศชั้นหนึ่งและชั้นสองมาตั้งมากมาย ไม่ได้มาจากคดีเดียวด้วย แต่ว่า...” น้าช่างขมวดคิ้ว “เรียก ‘พ่อพันธุ์วัว’ มันฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรือเปล่า?”

“‘พ่อพันธุ์ม้า’ ก็ฟังไม่ดีเหมือนกัน...”

“‘พ่อพันธุ์หมา’? นี่ด่าแล้วนะ”

#

ไม่กี่นาทีต่อมา

เจียงหยวนกระโดดขึ้นรถโคสเตอร์ และพูดเสียงดังว่า “ไปเลยครับ ขับเร็วหน่อย”

“เขาขอให้ช่วยงาน?” เจียงฟู่เจินถาม “ถ้าจำเป็น ก็ไปช่วยพวกเขาดูคดีก่อนก็ได้”

น้าช่างก็พูดว่า “คนตายก็น่าสงสาร จับคนร้ายได้ก็เป็นเรื่องที่ดี”

“เรามักจะเรียก ‘ผู้ตาย’ หรือ ‘เหยื่อ’ ครับ” เจียงหยวนกระแอมสองครั้ง แล้วพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องทำงานครับ ที่นี่ก็ไม่มีคดีใหม่เร่งด่วนอะไร แลก WeChat กันไว้แล้ว ถ้ามีเวลาว่าง ผมค่อยช่วยเขาดูเรื่องลายนิ้วมือ รอยเท้าก็ได้ครับ”

เจียงฟู่เจิน: “ไม่ต้องฝืนก็ได้ เดี๋ยวเราไปอาบแดดกับหมา ลูกจะไปทำงาน ก็เป็นเรื่องดี”

เจียงหยวนถอนหายใจ “ไม่ฝืนครับ ไปอาบแดดด้วยกันเถอะ”

ช่วงนี้เขาทำงานหนักมาก โดยเฉพาะทำต่อเนื่องมาหลายคดีจากมาเลเซียแล้วไปต่อคดีใหม่ที่ฉางหยางอีก ทำให้ค่อนข้างเหนื่อย

สำหรับเจียงหยวน การทำ “คดีใหม่” มักจะเหนื่อยกว่าการทำ “คดีค้างเก่า” เพราะคดีค้างเก่ากำหนดเรื่องเวลาเข้มงวดน้อยกว่า จะหยุดพักสองวันต่อสัปดาห์หรือทำงาน 8 ชั่วโมงต่อวันก็ได้ ตราบใดที่สามารถคลี่คลายคดีได้ ผู้บังคับบัญชาก็จะรู้สึกละอายใจที่อนุมัติเงินโบนัสได้น้อยเกินไป

การให้รางวัลสำหรับการคลี่คลายคดีค้างเก่าในหน่วยสืบสวนคดีอาญาในหลายพื้นที่คือการให้วันหยุด บางครั้งอาจได้วันหยุดยาวถึงสองเดือนด้วยซ้ำ—แน่นอนว่าเรื่องราวเหลือเชื่อเช่นนี้ จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อสามารถปิดคดีค้างเก่าสำคัญได้ และเจอกับผู้บังคับบัญชาที่ดีเท่านั้น

โดยรวมแล้ว ปัญหาของคดีค้างเก่าคือการสืบสวนนั้นยากเกินไป แต่การจัดสรรเวลาในระหว่างการสืบสวนคดีนั้นค่อนข้างอิสระ ในทางตรงกันข้ามกับคดีใหม่ ส่วนใหญ่ไม่มีความยากในการคลี่คลาย แต่ข้อจำกัดเรื่องเวลานั้นเข้มงวดเกินไป และมีขั้นตอนมากมายที่มักจะทำให้เจ้าหน้าที่ที่เข้าร่วมปฏิบัติการต้องเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง

#

ฟู่…

เจียงหยวนนอนลงบนเก้าอี้ชายหาด ยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างเต็มที่ กระพริบตาถี่ ๆ และไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สุนัขโดเบอร์แมนสองตัวกำลังเล่นน้ำอย่างตื่นเต้น

“มีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ?” เจียงหยวนผิวปาก ก็เห็นสุนัขโดเบอร์แมนสองตัวตั้งหูขึ้นทันทีและวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

โดเบอร์แมนเป็นสุนัขเฝ้ายามที่ดีมาก และเป็นสายพันธุ์ที่ฉลาดมาก ดังนั้น สุนัขโดเบอร์แมนสองตัวจึงไม่เพียงแต่คุ้นเคยกับน้าช่างและเจียงฟู่เจินเท่านั้น แต่ยังมีความเข้าใจที่ชัดเจนว่าอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกมาจากไหนอีกด้วย

บนชายหาดที่มีแสงแดดสดใส เสียงผิวปากของเจียงหยวนดังแว่วเข้าหูของสุนัขทั้งสอง—ต่างวิ่งอย่างบ้าคลั่งตามแนวชายหาด มุ่งหน้าไปยังดวงอาทิตย์ พวกมันวิ่งอย่างรวดเร็ว กระโดดโลดเต้น และก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต...

“โดเบอร์แมนชอบเล่นข้างนอก” น้าช่างหัวเราะพร้อมกับจิบน้ำผลไม้ “พวกหมาได้เล่นข้างนอก ก็มีความสุข”

เจียงฟู่เจินพูดว่า “ลูกชายฉันก็เหมือนกัน”

เจียงหยวนกำลังพลิกตัวอาบแดดอีกด้านหนึ่ง

“โฮ่ง ๆ” สุนัขโดเบอร์แมนสองตัววิ่งมาอย่างบ้าคลั่ง ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ เจียงหยวน และเริ่มหอบหายใจพร้อมแลบลิ้น

“นั่งลง” เจียงหยวนสั่ง

“โฮ่ง ๆ” สุนัขทั้งสองก็นั่งลง

“เก่งมาก!” เจียงหยวนลูบหัวสุนัขไปพลางอาบแดดไปพลาง มองดูมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ไพศาลในระยะไกล และมองดูเมืองที่สงบสุขใกล้ ๆ รู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่ง

ตั้งแต่อต้นปีมา มีนักโทษประหารที่เขาได้ส่งเข้าเรือนจำไปแล้วหลายสิบคน ส่วนนักโทษประหารหลายสิบคนที่ถูกจับกุมเมื่อปีที่แล้ว คาดว่าน่าจะถูกประหารชีวิตไปเกือบหมดแล้ว เขาไม่รู้ว่าในช่วงเวลาต่อจากนี้...จะสามารถรักษาฟอร์มเพื่อช่วยลดจำนวน ‘เศษมนุษย์’ ในโลกนี้ลงอีกเป็นหลักร้อย เพื่อเยียวยาจิตใจของผู้คนได้มากขึ้นหรือไม่

“ผู้จัดการครับ” เจียงหยวนกวักมือเรียกผู้จัดการโรงแรมที่อยู่ไม่ไกลให้เข้ามา แล้วพูดว่า “รบกวนทำ ‘เอสเปรสโซ มาร์ตินี’ สักสองสามแก้วมาให้หน่อยครับ”

ตามชื่อเรียก ‘เอสเปรสโซ มาร์ตินี’ ก็คือการเติมกาแฟเอสเปรสโซเข้มข้นลงในมาร์ตินีที่ผสมแล้ว มาร์ตินีเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ค่อนข้างแรงอยู่แล้ว และกาแฟเอสเปรสโซก็มีรสขมเข้มข้น เมื่อสองพลังที่แข็งแกร่งมาปะทะกัน ก็ต้องดูว่าใครจะเหนือกว่า

แนวคิดของเจียงหยวนก็คือให้พวกมันประลองกันไปเลย ถ้ามาร์ตินีชนะ—เขาก็จะอาบแดดต่อไป แต่ถ้ากาแฟชนะ—เขาก็จะดูคดี และ “ไปเอาชีวิตคนชั่วเพิ่มอีกสักสองสามราย”

--

#ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เจียงหยวนยืดตัวบิดขี้เกียจ และเปิดแท็บเล็ตที่ผู้จัดการนำมาให้ด้วยความเบื่อหน่าย เอสเปรสโซ มาร์ตินีสี่แก้วหมดลง ปริมาณกาแฟเอสเปรสโซเกินขีดจำกัดไปแล้ว เจียงหยวนในตอนนี้รู้สึกนอนไม่หลับ จึงตัดสินใจเปิดดู “ลายนิ้วมือ” เสียเลย

สมัยก่อน ระบบงานตำรวจต้องพึ่งเครือข่ายเฉพาะเท่านั้น แต่ด้วยความก้าวหน้าของ “ตำรวจอัจฉริยะ” อุปกรณ์เคลื่อนที่จึงเข้าถึงข้อมูลตำรวจจากระยะไกลได้โดยไม่มีปัญหาอีกต่อไป ปัจจุบันอุปกรณ์ตำรวจเคลื่อนที่จะเชื่อมต่อผ่านเครือข่าย APN เข้าสู่ “พื้นที่การเข้าถึงที่ปลอดภัยของผู้ใช้” เมื่ออ่าน “การ์ดเข้ารหัสความปลอดภัย” ของอุปกรณ์ ผ่านการตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว จึงจะสร้างการเชื่อมต่อไปยังเครือข่ายตำรวจ เพื่อเข้าถึง “แอปพลิเคชันเซิร์ฟเวอร์” ภายใน

เจียงหยวนใส่รหัสผ่านและทำการยืนยันทางชีวภาพ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็เปิด “ฐานข้อมูลลายนิ้วมือในคดี” ของเกาะซูทันที

ลายนิ้วมือในฐานข้อมูลถูกจัดการโดยแบ่งระดับและประเภท สิทธิ์การเข้าถึงในปัจจุบันของเจียงหยวนมาจากกระทรวง จึงทำให้เขาสามารถเห็นได้ทั้งลายนิ้วมือจากมณฑลอื่น และลายนิ้วมือที่เกี่ยวข้องกับต่างประเทศด้วย

เจียงหยวนสุ่มเลือกลายนิ้วมือหนึ่งอัน แล้วปักหมุดไว้อย่างเงียบ ๆ เจียงหยวนเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ที่สวยงามของเกาะซู ค่อย ๆ ดูลายนิ้วมือไปพลาง จิบเอสเปรสโซ มาร์ตินีไปพลาง ใช้เวลาเพียงประมาณสิบห้านาที เขาก็เทียบติดลายนิ้วมือได้หนึ่งอัน

“คดีทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนได้รับบาดเจ็บสาหัส” เจียงหยวนอ่านสรุปคดีคร่าว ๆ ซึ่งมีคำบรรยายประมาณร้อยคำ—คดีปล้นทรัพย์จนทำให้บาดเจ็บสาหัส เหยื่อบาดเจ็บสาหัสระดับสอง แขนขวาใช้การไม่ได้อย่างสมบูรณ์ ถึงขนาดไม่สามารถจับตะเกียบได้ด้วยซ้ำ แต่ยังจับกุมฆาตกรไม่ได้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดจึงตกเป็นภาระของเหยื่อซึ่งถือเป็นการซ้ำเติมซ้ำสอง

คดีแบบนี้ การจับกุมผู้ต้องสงสัยได้ก็มีคุณค่ามาก สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือ คดีนี้เกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว และเกาะซูก็เป็นสถานที่ที่ง่ายต่อการลักลอบหนีออกนอกประเทศ...

“หัวหน้าขงครับ มีเรื่องครับ” เจียงหยวนพลิกตัวไปอีกด้าน คาบแตงโมชิ้นหนึ่งไว้ในปาก และโทรศัพท์หาขงเสวี่ยผิงที่เขาเจอที่สนามบินทันที

----------

(จบบทที่ 848)