บทที่ 813: บาร์บีคิวกระทะหินมูลวัว

“สหาย ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริง ๆ” เหลยซินรีบกลับมาจากบ่อขยะ และจับมือกับพลเมืองดีหวังเค่อเจียงอย่างแรง

ทันทีที่เขาได้รับข่าว เขาก็หนีออกมาจากภูเขาขยะอย่างรวดเร็ว ทั้งวิ่งทั้งกระโดดมาถึงสถานีตำรวจท้องที่แห่งนี้ และมาเจอหวังเค่อเจียงที่เพิ่งทำบันทึกเสร็จพอดี

หวังเค่อเจียงแต่งตัวทันสมัย สวมเสื้อแจ็คเก็ตลายกราฟิตี้หลากสีสัน เขาจับมือกับเหลยซินอย่างสงวนท่าที “ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่พาหมาไปเดินเล่น… เอ่อ… กลิ่นมันแรงจริง ๆ …”

หวังเค่อเจียงรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนจนแทบจะทนไม่ไหว เขารีบปล่อยมือจากเหลยซินในทันที ก่อนถอยหลังไปสองก้าว จ้องมองเหลยซินด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว แล้วก้มมองมือขวาของตัวเองด้วยความรู้สึกที่อยากจะตัดมันทิ้งไปเสีย

“อ่า... ขอโทษทีครับ ขอโทษจริง ๆ ผมอยู่ในภูเขาขยะนานเกินไปจนลืมตัว” เหลยซินเกาหัวขอโทษพร้อมกับรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

หวังเค่อเจียงโบกมือ ขณะที่ได้กลิ่นเหม็นที่ลอยอยู่ในอากาศ เขาก็รู้สึกสิ้นหวังในใจ “ผมกลับบ้านไปสภาพนี้ หมาที่บ้านจะยอมให้ผมเข้าประตูไหมเนี่ย?”

“ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ อ่า…เหล่าเหลย แบบนี้มันบุญคุณต้องทดแทนไม่ใช่เอาคืนแล้วนะ” สารวัตรของสถานีเดินเข้ามาร่วมวงหัวเราะเพื่อช่วยไกล่เกลี่ย ก่อนจะจัดการเอาทิชชูเปียกให้เช็ดมือ

ในไม่ช้า เจ้าหน้าที่ทะเบียนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว และยื่นบัตรประจำตัวสุนัขที่ทำเสร็จแล้วให้กับหวังเค่อเจียง

“ต่อไปอาต๋าจะได้เป็นสุนัขที่มีทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะครับ...” สารวัตรกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

หวังเค่อเจียงก็เริ่มมีความสุข นี่เป็นสิ่งที่เขาได้ลองเสนอขอไปเมื่อครู่ การทำบัตรสุนัขในเมืองชิงเหอไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แน่นอนว่าคนทั่วไปก็ขี้เกียจทำ เมื่อมีโอกาสนี้เขาก็เลยจัดการทำบัตรที่มีรูปถ่ายให้กับอาต๋า—สุนัขของเขาเสียเลย

“เดี๋ยวผมจะถ่ายรูปทำป้ายแขวนคอหมาของผม” หวังเค่อเจียงลืมกลิ่นเหม็นที่มือขวาไปชั่วขณะ และจับมือสารวัตรอย่างแน่นแฟ้น

“คุณจะแขวนบัตรจริงไปเลยก็ได้ครับ หรือถ้าต้องการทำบัตรใหม่เมื่อไหร่ ก็แค่มาบอกเราที่นี่” สารวัตรขอบคุณหวังเค่อเจียงจากใจจริง ถ้าไม่ได้ชายหนุ่มสุดเก๋คนนี้ อย่างช้าที่สุดไม่เกินสองวัน เขาเองก็คงต้องขึ้นไปปีนภูเขาขยะแล้ว

ทีมสืบสวนคดีอาญาของเหลยซินถูกส่งลงไปทั้งหมดแล้ว ชุดแรกที่เป็นหนุ่ม ๆ ก็เริ่มจะ ถูกหมักจนได้ที่แล้ว ถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนกลับมาพักผ่อน ชุดต่อไปที่จะต้องถูกเกณฑ์ไป ก็คงหนีไม่พ้นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจที่เกิดเหตุ

เหลยซินยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมกับส่งหวังเค่อเจียงออกไป หลังจากที่เจียงหยวนยืนยันเรียบร้อย เขาก็รีบโทรศัพท์แจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ภูเขาขยะทันที

“กลับมาได้แล้ว เจออาวุธสังหารแล้ว” เสียงของเหลยซินติดขัดเพราะจมูกตันไปด้วยกลิ่นเหม็น

รองสารวัตรที่ปลายสายถึงกับสะอื้น “เจอแล้วเหรอครับ? เจอมันจริง ๆ เหรอครับ? ไปเจอที่ไหนมา?”

“ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งในชุมชน เจ้าของบ้านที่จูงหมามาเดินเล่นไปเจอเข้า” เหลยซินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างจริงจังว่า “กลับมาได้แล้ว”

“ครับ! ครับ!” รองสารวัตรรับคำซ้ำ ๆ ก่อนจะลังเลเล็กน้อย “คุณตรวจสอบกับทีมของหัวหน้าเจียงแล้วใช่ไหมครับ? ถ้าผมพาทีมกลับมาแล้ว คุณจะเกณฑ์คนไปเก็บขยะอีกที ผมคงทำไม่ไหวแล้วนะครับ”

“ตรวจแล้ว... ตรวจแล้ว...” เหลยซินถอนหายใจยาว “กลับมาเถอะ กลับมากินอาหารดี ๆ ผมเลี้ยงเอง”

“กินอาหารดี ๆ ได้ยังไงครับ กินอาหารเหม็น ๆ ถึงจะถูก!” รองสารวัตรหัวเราะเสียงดัง

--

#ช่วงเย็น

กลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่งอยู่ในลานของร้านบาร์บีคิวแห่งหนึ่ง มองไปยังบาร์บีคิวกระทะหินมูลวัวที่อยู่กลางลานด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย

“ไอ้นี่มันกินได้จริงเหรอ?”

“ทำไมไอ้นี่ถึงไม่เหม็น?”

“ทำไมเราต้องมากินไอ้นี่ด้วย?”

ในฐานะตำรวจ คำถามผุดขึ้นมาในใจพวกเขาอย่างไม่ขาดสาย...

เฉินต๋าเฉียน เจ้าของร้านบาร์บีคิวและลูกจ้างร้านก็ยิ่งงงหนัก พวกเขาทำบาร์บีคิวกระทะหินมูลวัวแค่ปีละไม่กี่ครั้ง และเป็นการเหมาลานเท่านั้น ถือเป็นเมนูเด็ดที่เป็นเอกลักษณ์ของร้าน

มูลวัวให้ความร้อนสม่ำเสมอ อุณหภูมิไม่สูงนัก แต่เก็บความร้อนได้ดี เพื่อให้โดดเด่นและเก็บร้อนได้นานจึงเพิ่ม “แผ่นหิน” เข้าไป คล้าย ๆ ที่มองโกเลียก็มีวิธีทำทำนองนี้ เนื้อที่ย่างจะนุ่มมาก

พูดกันตามจริง เนื้อที่ย่างด้วยมูลวัวจะมีกลิ่นหอมของหญ้าอ่อน ๆ —เพราะวัวมีสี่กระเพาะ ระบบย่อยอาหารของมันใช้แบคทีเรียเป็นหลัก ดังนั้นมูลวัวจึงเป็นใยพืชที่ผ่านกระบวนการหมักถึงสี่ขั้นตอน ซึ่งมีโปรตีนหยาบประมาณ 10% ไขมันหยาบประมาณ 1% และไฟเบอร์หยาบไม่ถึง 30%

ดังนั้นมูลวัวที่เผาไหม้จึงไม่เหม็น เพียงแต่มีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เท่านั้น อาหารว่างบางอย่างของชาวอินเดียต้องใช้มูลวัวในการทำก็มีเหตุผล—ไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่น หากคิดว่าคนอินเดีย 1.5 พันล้านคนมีความเข้าใจผิดร่วมกัน งั้นเราต้องมั่นใจว่าตัวเองยอดเยี่ยมจริงๆ?

แต่—ลานปิ้งย่างบาร์บีคิววันนี้ “เหม็นยิ่งกว่าขี้ย่าง” เสียอีก!

เฉินต๋าเฉียน เจ้าของร้านบาร์บีคิวเปิดร้านมาหลายปี ทุกปีจะมีคนล้อเลียนเขาว่าเป็น “ช่างย่างขี้” เขาก็แค่หัวเราะผ่านไป สองปีหลังมานี้ ผู้คนเริ่มเรียกเขาว่า “เซียนย่างขี้” เฉินต๋าเฉียนก็เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย

แต่หลังจากย่าง “ขี้วัว” มาหลายปี...วันนี้แหล่ะที่เฉินต๋าเฉียนเพิ่งรู้ว่า “กลิ่นเหม็นที่แท้จริง” นั้นเป็นยังไง

“คุณเจียง... คุณเจียงครับ วันนี้...เอ่อ... พวกเราเปลี่ยนไปกินอย่างอื่นดีไหมครับ?” เฉินต๋าเฉียนเดินไปหาเจียงฟู่เจินด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน

วันนี้เหลยซินเป็นคนจ่าย แต่เจียงฟู่เจิ้นเป็นคนหาที่และร้านบาร์บีคิวนี้ก็เช่าร้านจากเจียงฟู่เจินด้วย เฉินต๋าเฉียนไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของตำรวจและก็ไม่กล้าขัดใจเจ้าของที่ดิน สุดท้ายเขาก็รู้สึกว่าเจ้าของที่ดินคุยง่ายกว่า

เจียงฟู่เจินถาม “ทำไมต้องเปลี่ยน?”

“มันเหม็นเกินไปครับ ผมกลัวว่าพวกเขาจะคิดว่าเรากำลังย่างขี้จริง ๆ” เฉินต๋าเฉียนพูดตามตรง “เพื่อนบ้านรอบ ๆ กำลังโพสต์ใน WeChat กันใหญ่ ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไปเดี๋ยวคนจะคิดว่าบาร์บีคิวเนื้อย่างมูลวัวของเราเหม็นจริง ๆ...”

“แล้วคนที่มากินบาร์บีคิวเนื้อย่างมูลวัวของคุณ มีใครที่คิดว่ามูลวัวไม่เหม็นบ้างไหม?” หลิวจิ่งฮุ่ยเพิ่งคุยกับเจียงฟู่เจิ้นอยู่ หันกลับมาใช้ ตรรกะเจาะลึกถามกลับทันที

เฉินต๋าเฉียนอึ้งไปกับคำถามนี้ มุมมองนี้เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย

ในสมัยที่เป็น “ช่างย่างขี้” หรือก่อนหน้านั้น เขาพยายามอธิบายให้ลูกค้าฟังเสมอว่ามูลวัวไม่ได้เหม็นจริง ๆ...

แต่ความจริงแล้ว คนที่เหมาลานมาทานบาร์บีคิวเนื้อย่างมูลวัว—แท้จริงแล้วคือคนที่ต้องการความเหม็นอย่างงั้นเหรอ?

ภาพลูกค้านับไม่ถ้วนแวบเข้ามาในความคิดของเฉินต๋าเฉียน และในที่สุดก็รวมเข้าด้วยกัน:

“เจ้าของร้านครับ บาร์บีคิวเนื้อย่างมูลวัวของคุณไม่เห็นจะเหม็นเลยนี่”

เฉินต๋าเฉียนตบขาตัวเองอย่างหงุดหงิด “ใช่สิ! ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ?”

“เข้าใจแล้วใช่ไหม?” หลิวจิ่งฮุ่ยฉลาดเป็นกรดราวกับมองทะลุความคิดของเฉินต๋าเฉียน

“ผมเข้าใจแล้วครับ” เฉินต๋าเฉียนโค้งคำนับเล็กน้อย “เดี๋ยวผมจะให้คนไปซื้อเครื่องปรุงหลัวซือเฝิ่นมาทันที”

หลิวจิ่งฮุ่ยผู้ฉลาดเป็นกรด “หืม?”

กลิ่นเหม็นที่คุ้นเคยของหลัวซือเฝิ่นลอยขึ้นมาจากลาน ตำรวจรอบ ๆ ต่างโล่งใจ:

“นั่นแหละ กลิ่นเหม็นแบบนี้ถึงจะถูกต้อง”

“เหม็นจริง ๆ”

“เหม็นแล้วก็เริ่มหิว...”

เจ้าหน้าที่ในลานต่างก็แสดงสีหน้าโล่งอก ตอนนี้ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้นที่เหม็น แต่การทานอาหารที่เหม็นอบอวลนี้ด้วยสภาพร่างที่เหม็นหึ่งแบบนี้...ช่างเหมาะสมและลงตัวอย่างยิ่ง

“ลำบากพวกคุณแล้ว” เจียงหยวนชนแก้วกับเหลยซิน และพูดด้วยความจริงใจว่า “เป็นเพราะความสามารถผมมีจำกัด ทำให้ทุกคนต้องเหนื่อย...”

“คุณเจียงครับ คุณพูดแบบนี้ผมก็อายแย่สิครับ คุณต่างหากที่มอบโอกาสให้พวกเราได้ลำบาก ถ้าไม่ได้คุณคอยวางแผนกลยุทธ์ เราอยากจะลำบาก อยากจะปีนภูเขาขยะ ก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ” เหลยซินรีบชนแก้วกับเจียงหยวน และกล่าวต่อว่า “พูดจริง ๆ นะครับ ตราบใดที่สามารถคลี่คลายคดีได้ คุณจะให้ผมปีนภูเขาขยะทุกวัน...เอ่อ...เดือนหนึ่งปีนครึ่งเดือน ผมก็ไม่มีปัญหาจริง ๆ ครับ”

เหลยซินพูดพลางมองไปด้านข้าง

“ที่เหลืออีกครึ่งเดือนผมจะปีนเอง” รองสารวัตรตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“ผมปีนได้สักสัปดาห์ครับ” อาจารย์ผู้ฝึกสอนวันนี้ดูเหมือนจะมีความมุ่งมั่นน้อยไปหน่อย

“ผมใกล้เกษียณแล้วครับ” รองอาจารย์ผู้ฝึกสอนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยกแก้วมาชนกับเจียงหยวน และหัวเราะว่า “ผมเคยเห็นนักสืบเทพ ๆ มาเยอะแล้ว แต่เทพแบบคุณเจียงนี่หาได้ยากจริง ๆ พูดตามตรงคือไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ คดีนี้คลี่คลายได้แล้ว เพียงแต่ขั้นตอนการหาหลักฐานอาจจะติดขัดไปหน่อย ปีนภูเขาขยะมันเป็นเรื่องเล็กน้อย ผมเคยไปช่วยหมอนิติเวชขุดศพเน่า ๆ ครั้งแรก กลิ่นเหม็นกว่าภูเขาขยะเยอะ คุณเจียงยังทำได้แล้วทำไมผมจะทำไม่ได้”

“แด่ความเข้าใจซึ่งกันและกัน!” เจียงหยวนยกแก้วขึ้นดื่มเบียร์รวดเดียวจนหมด

หลิวจิ่งฮุ่ยก็ดื่มตามไปหนึ่งแก้ว “พูดอย่างเป็นกลาง คดีนี้ยากที่จะคลี่คลายจริง ๆ แทบไม่มีร่องรอยในที่เกิดเหตุ อาวุธที่ใช้ก็พิเศษ และคนร้ายก็โชคดีด้วย การทำลายห่วงโซ่หลักฐานทั้งหมดมันไม่ง่ายเลย”

“คลี่คลายได้ก็ดีแล้ว” หวงเฉียงหมินหัวเราะอย่างสบายใจ ก่อนจะขยิบตาให้เหลยซิน “คดีของคุณถือเป็นคดีใหม่ ตารางจัดอันดับพลังรบของคุณไม่ได้คะแนนเพิ่มหรอกนะ”

ในตารางจัดอันดับพลังรบของตำรวจมณฑลซานหนาน สำหรับระดับทีมสืบสวนคดีอาญา หากคลี่คลายคดีใหม่ได้ทั้งหมดจะได้ 100 คะแนน หากมีคดีทีคลี่คลายไม่ได้ 1 คดี จะได้ 0 คะแนน หากมี 2 คดี จะติดลบ 100 คะแนน ซึ่งเป็นการหักคะแนนย้อนหลัง ดังนั้น การคลี่คลายคดีในหมู่บ้านซูเซียงหมิงหยวนได้ ทีมสืบสวนคดีอาญาเขตเฉียนจิ้นจึงไม่ได้คะแนนเพิ่ม แต่สำนักงานอำเภอหนิงไท่และทีมสืบสวนคดีอาญาอำเภอหนิงไท่จะได้รับคะแนนเพิ่ม

เหลยซินโบกมือ “ตารางนั้นเป็นของพวกคุณนานแล้ว จะไปดูอะไรอีก”

เมื่อเปลี่ยนหัวข้อ สนทนาของทุกคนก็เริ่มคึกคักขึ้น

เหลยซินประกาศต่อว่า “คนที่ปีนภูเขาขยะทุกคนจะได้หยุดพักสองวัน” ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ ในยุคนี้ ตำรวจสืบสวนคดีอาญาได้หยุดสุดสัปดาห์เต็มวันก็ถือเป็นบุญมากแล้ว

เจียงหยวนก็ดื่มเหล้าและกินเนื้อย่างตามปกติ เมื่ออิ่มแล้วเขาก็ไปหาเหลยซิน “หัวหน้าเหลยครับ ขอให้คุณจัดเจ้าหน้าที่สองคนที่ไม่ต้องหยุดพัก ไปตรวจสอบสถานที่บางแห่งกับทีมผมหน่อยครับ”

“หืม? เกี่ยวกับคดีเหรอครับ?” เหลยซินที่ดื่มไปแล้วเริ่มตอบสนองช้าลงเล็กน้อย

เจียงหยวนพยักหน้า “คดีฆ่าที่ผ่านมา ผู้ตายถูกตีที่หัวด้วยวัตถุไม่มีคม และมีเศษไม้ไผ่หลงเหลืออยู่ใช่ไหมครับ? ผมมีความคิดบางอย่างครับ”

----------

(จบบทที่ 813)