บทที่ 759: นำหน้าทัพด้วยตัวเอง

"วิธีของคุณ? เป็นวิธีแบบของสวี... อะไรนั่นหรือเปล่า?”"

ตอนนี้เขาเหมือนมนุษย์เงินเดือนสามพัน ที่ตัดใจจะซื้อโรเล็กซ์...ตัดสินใจแล้ว สร้างขวัญกำลังใจเสร็จสรรพ แต่พอเผชิญหน้าพนักงาน กลับไม่กล้าพูดคำว่า “คิดเงิน” ออกมา

เจียงหยวนยิ้ม: "สวีไท่หนิงบินกลับไปแล้วครับ"

ฉี่ชางเย่ถอนหายใจโล่งอก: "อ้อ บินกลับไปแล้ว..."

"การคมนาคมในปักกิ่งไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ" คำพูดเดียวของเจียงหยวนทำให้ฉี่ชางเย่เงียบไป

ฉี่ชางเย่ทำหน้าบูดบึ้ง: "คุณพูดตรง ๆ เลยดีกว่าครับ"

งบทำคดีอาญาและงบพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานแบบที่หวงเฉียงหมินหา...มันคนละเรื่องกันเลย งบทำคดีต้องมีวงเงินใหญ่กว่ามากและจำเป็นอย่างยิ่ง จะว่าพูดเรื่องเงินมันเชยก็เชย แต่ทรัพยากรคือความจริง ถ้าไม่มีเงิน… แม้แต่การตรวจ DNA สุนัขก็ยังซื้อน้ำยาไม่ได้เลย

เจียงหยวนไม่เคยต่อรองเรื่องการเงิน เขาไม่มีแนวคิดเช่นนี้ เพียงแต่ยิ้มมองฉี่ชางเย่ แล้วพูดว่า: “ข้อเสนอของผมคือ...อย่างแรก รวบรวมบรรดานักพฤกษศาสตร์ให้พร้อมหน้า แล้วลุยหาศพต่อ”

"รวบรวมคน ต้องทำอยู่แล้วครับ" ฉี่ชางเย่ไม่สามารถยิ้มได้แล้ว เขาถอนหายใจ: "ที่เราเชิญพวกเขามาก็เพื่อการนี้ และแน่นอนว่าหลังจากนี้ก็ต้องค้นหาศพจุดอื่น ๆ อยู่ดี แต่ตอนนี้…ไหวเหรอครับ?"

เขาชำเลืองมองศพบนเตียงชันสูตรของเจียงหยวน

จริง ๆ ก็ไม่ใช่แค่เหตุผลนี้ หกศพตอนนี้ก็มากพอแล้ว ในฐานะผู้บัญชาการ รายงานชันสูตรยังไม่ออก เบาะแสย่อยยังไม่เริ่ม ถ้ามีศพมาเพิ่มอีก...มันก็ไม่มีประโยชน์

เพราะถ้ามีศพมาเพิ่ม สายตาที่จับจ้องก็จะเพิ่มตาม

แต่อย่างไรก็ดี เขารีบตั้งหลักไว “งั้นเชิญนักพฤกษศาสตร์ลงพื้นที่กันเถอะ ยิ่งหาเจอมาก เบาะแสก็ยิ่งมาก”

“เพราะพวกเขาจะหาได้ช้ากว่าเรา เลยต้องจัดสรรงานล่วงหน้า งานช่วงหลังจะได้ไม่ล่าช้า” เจียงหยวนกลับเป็นฝ่ายปลอบ

ฉี่ชางเย่รีบถาม “หมายความว่า ต่อไปจะหาเจอยากขึ้นเหรอครับ?”

“ศพที่หาได้ง่าย พวกเรากวาดค้นหารอบแรกไปแล้ว ที่เหลือล้วน ‘ยาก’ ต้องยืนยันซ้ำ” เจียงหยวนพูดด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาใช้เวลาสองวัน ปักหมุด “พื้นที่มีโอกาสสูง” ไว้หลายจุด

ถ้านักพฤกษศาสตร์คนอื่นๆ ที่ความชำนาญระดับต่ำกว่า...ก็ยิ่งทำให้เพิ่มความยากในการค้นหาไปอีกระดับ

ยิ่งงานขุดศพบนเนินเขาก็เป็นงานที่เหนื่อยมาก ถ้าขุดแล้วเจอศพก็ยังพอมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง แต่ขุดจนเหงื่อท่วมตัวแล้วไม่ได้อะไร...นี่ก็ทำให้ระดับความยากพุ่งขึ้นอีก

“ก็ได้ งั้นเริ่มค้นหาก่อน” ฉี่ชางเย่ไม่รู้ว่าตัวเองโล่งขึ้นหรือหนักขึ้น

"ให้พวกเขาค้นหาศพไปก่อนสักสองวัน พอดีกับการชันสูตรศพของผมคงเสร็จเรียบร้อย แล้วค่อยให้ทุกคนมาเก็บละอองเรณูด้วยกันครับ"

“ละอองเรณู” ไม่ได้แปลว่าจะยึดนิติพฤกษศาสตร์เป็นแกนในการสืบสวนได้ เพราะทั้งหกศพยังฟันธงไม่ได้ว่าเป็นคดีเดียวหรือไม่? ดังนั้นเจียงหยวนในฐานะนิติเวช ย่อมอยากกวาดพยานหลักฐานให้มากที่สุดไว้ก่อน

ฉี่ชางเย่เริ่มเข้าใจทันที และพอนึกถึงความมหัศจรรย์ของนิติพฤกษศาสตร์ของเจียงหยวน เขาก็ยิ่งรู้สึกไว้วางใจมากขึ้นไปอีก!

"อีกอย่าง ต้องเร่งหากำลังคนมาเสริมด้วยครับ ถ้าผมชันสูตรศพเสร็จ ไม่ว่าใครจะเป็นผู้นำการสืบสวน คนก็ต้องมีเพียงพอ" ครั้งนี้เป็นเจียงหยวนที่เร่งรัด

"ครับ ผมจะเร่งเรื่องเอกสารให้เร็วที่สุด" ฉี่ชางเย่กัดฟัน การยืมตัวคนนับสิบ เอกสารกับขั้นตอนก็ไม่น้อยเลย

--

#สองวันต่อมา

เจียงหยวนชันสูตรเสร็จ ล้างตัวจนสะอาด แล้วกลับบ้านช่วยพ่อเตรียมวัตถุดิบทำอาหาร

กระดูกที่เขาจับวันนี้ก็ล้างสะอาดแล้ว ตัวเขาก็ล้างจนสะอาดตามทฤษฎี “ไม่มีกลิ่น”

หวงเฉียงหมินกับคนอื่น ๆ ที่ทยอยมาถึงก็ไม่ได้ติดใจอะไร

ทุกคนช่วยกันเตรียมอาหารสำหรับอาหารค่ำที่มีคนนับร้อย

ถึงเจียงฟู่เจินจะทำอาหารสำหรับงานเลี้ยงประจำหมู่บ้านจนชิน แต่งานแบบนี้ก็ต้องการลูกมือเพิ่มเสมอ

“วันนี้เมนูหลักอะไร” หลิวจิ่งฮุ่ยมาช่วย พลางถกแขนเสื้อขึ้นราวกับทำครัวบ่อย

“แกะหรือวัว?” เจียงหยวนเดา

"ซี่โครงวัวต้ม" เจียงฟู่เจินบอกอย่างภาคภูมิ

“อ้อ ซี่โครงวัว...ดี ๆ” หลิวจิ่งฮุ่ยพยักหน้า

“อืม ผม ‘เว้นส่วนชอร์ตริบ’ ไว้หั่นแล้ว” เจียงฟู่เจิ้นอวด “ทริกที่มีแต่ผมรู้” แล้วยิ้ม เดินกลับเข้าครัว

หลิวจิ่งฮุ่ยมองเจียงหยวน “พ่อ-ลูกบ้านนี้ ‘อิน’ กับกระดูกกันจริง ๆ นะ”

เจียงหยวนยักไหล่ ตั้งแต่เป็นหมอนิติเวช พอเข้าครัวทีไร ต้องมีคำแซว “ติดกระดูก” มาเป็นแพ็กเกจ ถึงต้ม “เนื้อ” ก็ไม่รอดจากมุก “กระดูก–เนื้อ” มาเกี่ยวข้อง

ในขณะที่กลิ่นซุปกำลังโชยออกมาจากห้องครัว อู๋จุนเฮานำทีมหนึ่งของอำเภอหนิงไท่ และ หลิวเหวินไคที่นำทีมสอง ก็มาถึงบ้านของเจียงหยวนตามลำดับ

"ทุกคนพักก่อน แล้วหาอะไรกินตามสบาย เดี๋ยวจะพาไปที่พัก..." หวงเฉียงหมินทำท่า “พี่ใหญ่บ้านใกล้เรือนเคียง” เขายิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู

ทุกคนฉลาดพอ ไม่ถามถึงเรื่องคดี เพราะหนึ่ง... ไม่รู้ว่าใครอยู่ในทีมเฉพาะกิจหรือใครอยู่นอกทีม สอง... พอเริ่มงานพรุ่งนี้ รายงานการสืบสวนคดีจะหลั่งไหลเข้าหัวเอง

"ซี่โครงวัวมาแล้ว!"

เสียงตะโกนของเจียงฟู่เจิน ราวกับดึงทุกคนกลับไปที่อำเภอหนิงไท่เมื่อหลายเดือนก่อน

อู๋จุนเฮาเผลอยิ้ม ก่อนหน้าถูกย้ายลงโรงพักย่อย ตอนนี้ถูกดึงกลับมา แล้วส่งต่อเข้าเมืองหลวง...รู้สึก “เบาสมอง” อย่างแปลกประหลาด

หวงเฉียงหมินตบไหล่อู๋จุนเฮา: "นายมาครั้งนี้ ภารกิจหนักมาก วันนี้ก็สนุกให้เต็มที่ก่อน"

“หืม? มีอันตราย?” อู๋จุนเฮาหัวไวพอ เลื่อนสายตาไปทางมู่จื้อหยาง

“ยังไม่เจอจริงๆ ครับ” มู่จื้อหยางโต้กลับ รู้สึกเหมือนโดนใส่ร้าย

“สถานการณ์ ‘ซับซ้อน’” หวงเฉียงหมินสรุปสั้น

“ไม่เป็นไร ไหน ๆ ทีมหนึ่งก็มาก็แล้ว รับรองไม่ให้หัวหน้าเจียงถลอกแม้แต่นิด” อู๋จุนเฮาลูบศีรษะที่มันวาวของเขา และหัวเราะเสียงดัง

ตรงหน้าเจียงหยวน หน้าจอระบบค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา และมีภารกิจปรากฏออกมาถึงสองภารกิจในคราวเดียว:

> [ภารกิจที่ 1: ปกป้อง]

> [เนื้อหาภารกิจ: ปกป้องตนเอง และปกป้องเพื่อนร่วมทีม ด้วยข้อกำหนดคือ ทั้งทีมต้องไม่มีใครได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่]

--

> [ภารกิจที่ 2: นำหน้าทัพด้วยตัวเอง]

> [เนื้อหาภารกิจ: ในฐานะบุคลากรด้านนิติวิทนยาศาสตร์ บางครั้งก็ควร “ลงแนวหน้า” และ “นำหน้าทัพได้ด้วยตนเอง”]

> [ความคืบหน้าภารกิจ: (0/X)]

----------

(จบบทที่ 759)