บทที่ 384: การแสดง

ฉายถง อายุสี่สิบกว่า รูปลักษณ์ภายนอกดูมีความสุภาพเรียบร้อย มีบุคลิกแบบหนุ่มไฮโซนิด ๆ ถ้าให้พูดแบบตรงไปตรงมา ก็คือบุคลิกไม่เข้ากับวงการตำรวจเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม ฉายถงเป็นคนยิ้มสวย ดูเหมือนเป็นคนที่ผ่านการอบรมจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ พอเดินเข้ามาในสำนักงานของ “ทีมเฉพาะกิจคดีค้างเก่าของเจียงหยวน” ก็เอ่ยแสดงความเห็นเชิงวิชาการว่า

“ชื่อ ‘ทีมเฉพาะกิจ’ ฟังดูแล้วก็มีความเป็นมืออาชีพดีนะครับ แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่แค่คดีค้าง ผมดูแล้วคดีค้างในอำเภอหนิงไท่ของเราก็ไม่น่าจะเหลือเยอะเท่าไหร่...”

ขณะพูด ฉายถงก็หันไปมองพวกหวงเฉียงหมิน เขาเองก็ได้อ่านเอกสารและรายงานก่อนจะมาตรวจเยี่ยม จึงมีความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับสถานการณ์ของสถานีตำรวจอำเภอหนิงไท่

หวงเฉียงหมินยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบว่า

“ตอนนี้คดีค้างของเราก็เหลือไม่มากแล้ว เพราะเจียงหยวนจัดการคลี่คลายคดีได้แทบทั้งหมด”

“คลี่คลายคดีได้ทั้งหมดโดยเจียงหยวนคนเดียว?”

ฉายถงฟังแล้วไม่ค่อยเชื่อเต็มที่ เพราะตัวเขาเองก็มีประสบการณ์ในระบบกฎหมายมาก่อน จึงเข้าใจเรื่องของ ‘พลังของทีมงาน’ เป็นอย่างดี

หวงเฉียงหมินหัวเราะเบา ๆ

“คดีฆาตกรรมค้างเก่าทั้งหมดเมื่อปีที่แล้ว เป็นฝีมือของเจียงหยวนล้วน ๆ เรียกได้ว่า คดีฆาตกรรมตั้งแต่ปี 2000 เป็นต้นมาถูกคลี่คลายได้เกือบหมดแล้ว เหลือแค่ไม่กี่คดีที่อยู่ระหว่างการติดตามผู้ต้องสงสัย ยังไม่สามารถปิดคดีได้สมบูรณ์”

แววตาของฉายถงเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย

“อืม… นี่มันน่าทึ่งมากเลย แล้วสืบสวนได้ยังไงล่ะครับ?”

เขาเองก็รู้สึกสนใจจริง ๆ

ในหน่วยงานระดับสถานีตำรวจอำเภอ ที่มีหน่วยงานย่อยประมาณยี่สิบแห่ง รวมถึงหน่วยเล็กอย่างชุดปราบปรามยาเสพติด หน่วยสุนัขตำรวจ ถึงจะเล็กแต่ก็ต้องให้ความใส่ใจ ฉายถงถึงแม้จะเพิ่งรับตำแหน่ง ก็ได้ศึกษาการทำงานของทีมสืบสวนมาแล้ว และให้ความสนใจกับเจียงหยวนอยู่ไม่น้อย แต่แน่นอนว่าเขาไม่อาจเข้าไปดูสำนวนละเอียดในแต่ละคดีได้

ตอนนี้การถามขึ้นมาก็เป็นการหาเรื่องคุยกับทีม จะได้ไม่ต้องนั่งฟังคำยกยอเพียงอย่างเดียว

เจียงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสรุปว่า

“ส่วนใหญ่เราจะอาศัยเทคโนโลยีในการคลี่คลายคดีครับ เทคนิคที่ใช้บ่อยก็มีตั้งแต่การเปรียบเทียบลายนิ้วมือ การตรวจสอบ DNA ที่เก็บได้จากที่เกิดเหตุ การวิเคราะห์คราบเลือด รอยเท้า และตอนนี้ก็รวมถึงการตรวจสอบร่องรอยเครื่องมือด้วยครับ”

ฉายถงพยักหน้าและเอ่ยว่า

“มีตัวอย่างจริงให้ดูไหมครับ?”

“อ้อ งั้นเราลองดูการเปรียบเทียบลายนิ้วมือกันไหมครับ?” เจียงหยวนพูดพลางเดินไปที่โต๊ะทำงาน หันไปบอกหวังชวนซิง “เชื่อมคอมฯ กับโปรเจ็กเตอร์ให้หน่อย”

จากนั้นเขาก็เปิดระบบ เปลี่ยนหน้าจอไปยังระบบเปรียบเทียบลายนิ้วมือ จากนั้นดึงลายนิ้วมือมาหนึ่งชุด เริ่มทำการระบุจุดลักษณะ พร้อมอธิบายไปด้วยว่า

“ระบบที่เราใช้อยู่ตอนนี้คือดูว่า ลายนิ้วมือจากที่เกิดเหตุตรงกับลายนิ้วมือในฐานข้อมูลหรือไม่…”

พูดไปมือก็ขยับไป ทำงานอย่างคล่องแคล่ว

ฉายถงไม่เหมาะจะมายืนดูจากด้านหลังของเจียงหยวนพอดี โปรเจ็กเตอร์ฉายภาพขึ้นจอใหญ่พอดี เขาจึงเดินไปนั่งหน้าโต๊ะประชุม หันหน้าไปทางจอ

หวงเฉียงหมินเดินมาข้างเจียงหยวน กระซิบเบา ๆ

“ผู้กำกับฯ อาจจะอยากดูคดีที่นายทำไว้ก่อนหน้านี้มากกว่า”

เจียงหยวนชะงัก

“คดีพวกนั้นปิดไปแล้วนี่ครับ… จะให้ย้อนกลับไป...?”

หวงเฉียงหมินหันไปมองฉายถง เห็นว่าเขาก็ดูสนใจอยู่เหมือนกัน ก็เลยพูดว่า

“อืม ไม่เป็นไรหรอก งั้นนายทำต่อไปตามที่คิดไว้เถอะ”

ถึงขั้นนี้แล้ว จะให้ย้อนก็ไม่เหมาะ

เจียงหยวนเองก็ดูไม่ค่อยกดดันนัก

ช่วงนี้เขาก็ช่วยเปรียบเทียบลายนิ้วมือที่ได้รับขอความช่วยเหลือจากกลุ่มสนทนาอยู่เป็นครั้งคราว บางครั้งผู้เชี่ยวชาญที่เขารู้จักก็ส่งลายนิ้วมือมาให้ช่วยดูบ้าง เป็นอะไรที่เขาทำจนชิน

สำหรับเจียงหยวนแล้ว การแสดงการเปรียบเทียบลายนิ้วมือแบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แถมยิ่งทำบ่อย ก็ยิ่งจับจังหวะและความเป็นไปได้ของแต่ละคดีได้ดีขึ้น

อย่างเช่นครั้งนี้ เจียงหยวนเลือกคดีลักทรัพย์ง่าย ๆ มาแสดงให้ดู

ทุกคนรู้ดีว่า คดีลักทรัพย์มักมีเทคนิคเฉพาะตัว และคนร้ายส่วนใหญ่เป็นพวกมีประวัติเคยต้องโทษ จึงมักมีลายนิ้วมืออยู่ในระบบ และคราวนี้ลายนิ้วมือที่เจียงหยวนเลือกมาก็ชัดเจน เป็น “ครึ่งนิ้ว” ที่เห็นลายเส้นชัดเจน

สำหรับผู้เชี่ยวชาญที่มีระดับทักษะต่ำกว่าระดับ 2 อาจจะลำบาก แต่กับเจียงหยวน ถือว่าเป็นงานง่าย

เขาใส่จุดลักษณะไปสิบกว่าจุด ระบบก็เริ่มแสดงผลลัพธ์ทางด้านขวา

“คดีอะไรน่ะ?” ฉายถงถามด้วยความสนใจ

“เป็นคดีลักทรัพย์ร้านค้าในอำเภอข้างเคียงครับ เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน ลายนิ้วมือถูกเก็บได้จากแม่กุญแจ ซึ่งมีโอกาสค่อนข้างสูงที่จะระบุตัวคนร้ายได้โดยตรง” เจียงหยวนตอบพลางตรวจสอบจากรายชื่อที่ระบบเสนอมา

ฉายถง “อ้อ” แล้วถามต่อ

“คดีนี้มีอะไรพิเศษเหรอ? นึกว่านายจะโชว์คดีฆาตกรรมค้างเก่าเสียอีก ปีที่แล้วก็จัดการคดีใหญ่ไปเยอะนี่นา…”

"ท่านผู้กำกับครับ" หวงเฉียงหมินรีบอธิบาย

“เจียงหยวนกำลังนำคดีใหม่มาแสดงครับ”

ฉายถงถามว่า

“คดีใหม่? หมายถึงคดีปัจจุบัน?”

“ไม่ใช่ครับ เป็นคดีที่ยังไม่ได้คลี่คลาย ลายนิ้วมือนี้ยังไม่เคยจับคู่ได้มาก่อน เจียงหยวนเลยหยิบมาทำใหม่” หวงเฉียงหมินชี้แจง

ฉายถงฟังแล้วถึงกับนั่งตัวตรงขึ้นมานิด

“หมายความว่า ถ้าเปรียบเทียบเจอล่ะก็… อาจจะจับคนร้ายที่ยังลอยนวลอยู่ได้?”

“ก็ประมาณนั้นครับ” หวงเฉียงหมินตอบ

ฉายถงหัวเราะเสียงดัง

“พูดแบบนี้… ผมไปดูงานมาตั้งหลายที่ ยังไม่เคยเห็นที่ไหนโชว์ ‘คลี่คลายคดีสด’ ต่อหน้าผู้บริหารเลยนะ”

พูดก็พูดเถอะ ตอนนี้ฉายถงเริ่มสนใจจริงจังแล้ว

ถึงแม้เขาจะทำงานอยู่ในระบบกฎหมายมานาน แต่การได้เห็นการสืบสวนและคลี่คลายคดีแบบสด ๆ นั้นไม่ใช่เรื่องที่จะพบได้บ่อยนัก

อีกอย่าง การทำงานของเจียงหยวนก็ดูราบรื่นและคล่องแคล่วมาก ฉายถงมองเห็นภาพลายนิ้วมือบนจอที่ขยาย ย่อ เลื่อน พอเริ่มรู้สึกซ้ำซากไปหน่อย จู่ ๆ ก็มีกล่องข้อความเด้งขึ้นมา

“ตอนนี้ระบบยืนยันเบื้องต้นว่ามีการจับคู่กับลายนิ้วมือของผู้ต้องสงสัยแล้วครับ ผมจะส่งคำขอไปให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบเพิ่มเติม ถ้าได้รับการยืนยันจากผู้เชี่ยวชาญสามคนขึ้นไป เราก็สามารถออกหมายจับได้ทันที” เจียงหยวนพูดพลางคลิกส่งคำขอ

ฉายถงมีสีหน้าราวกับเด็กที่เพิ่งเข้าชมสวนสัตว์เป็นครั้งแรก ยังไม่แน่ใจว่าสัตว์ที่เห็นนั้นหายากแค่ไหน หรือการแสดงนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด

“หมายความว่าคดีนี้คลี่คลายได้แล้วเหรอ?” หนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่มาด้วยกันถามขึ้น

“ตอนนี้ระบบจับคู่กับผู้ต้องสงสัยได้แล้ว ถ้าจับกุมผู้ต้องสงสัยมาได้ ก็จะสอบสวนต่อว่าเกี่ยวข้องกับคดีอื่นไหม... ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คดีนี้ก็ถือว่าคลึ่คลายได้แล้วครับ” เจียงหยวนตอบ

ติ๊ง!

ติ๊งๆ!

ในขณะทุกคนกำลังพูดคุย เสียงแจ้งเตือนจากผู้เชี่ยวชาญด้านลายนิ้วมือก็ดังขึ้นหลายรายการ ยืนยันการจับคู่ลายนิ้วมือของเจียงหยวน

เจียงหยวนหันไปมองหวงเฉียงหมิน

“ยืนยันแล้วครับ”

“งั้นก็ไปจับเลย” หวงเฉียงหมินควักมือถือ โทรหาอู๋จุนเฮาหัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง เดิมคดีระดับนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ทีมหน่วยหนึ่ง แต่เพื่อให้งาน “โชว์” ของเจียงหยวนสมบูรณ์ที่สุด เขาก็จัดชุดที่ดีที่สุดทันที

ฉายถงมองดูขั้นตอนทั้งหมดอย่างตั้งใจ แล้วพูดขึ้นว่า

“ถ้าแบบนี้ เจียงหยวนใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีก็คลี่คลายคดีได้แล้ว?”

“วันนี้โชคดีครับ!” หวงเฉียงหมินรีบพูด

“ต้องมีหลายหน่วยงานมาร่วมสนับสนุนกันด้วยครับ”

“งั้นเราก็จัดหาทรัพยากรให้เขาไปเถอะ” ฉายถง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงผู้กำกับคนก่อนหน้า ที่เดิมไม่มีหวังเลื่อนตำแหน่ง แต่สุดท้ายก็มีแสงสว่างปลายอุโมงค์ให้เห็น…

----------

(จบบทที่ 384)