บทที่ 269: ทำงานให้เต็มที่

“หมอนิติเวชเจียง ฉันคุ้นเคยกับคดีในเมืองฉางหยางดีนะคะ”

ตำรวจหญิงถังเจียเอนตัวเล็กน้อย พูดเสียงเบา ๆ

เจียงหยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“จะทำคดีไหน สุดท้ายแล้วคงไม่ใช่ผมที่เป็นคนตัดสินใจครับ”

“คุณเป็นคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจมากที่สุดแน่นอน ฉันช่วยให้คำปรึกษาได้นะคะ”

เสียงของถังเจียเบานุ่มลึก จนรู้สึกเหมือนกำลังได้กลิ่นชา* (*หมายเหตุ ใช้เปรียบเทียบผู้หญิงที่ดูแอ๊บแบ๊วซื่อ ๆใส ๆ อ่อนต่อโลก แต่จริงๆ กร้านโลกมาก หรือภาษาไทยเรียก ‘ผู้หญิงตอแหล’)

เจียงหยวนรู้สึกเหมือนตอนเขาไปจัดหาที่พักเช่า แล้วเจอสาว ๆ ที่เห็นเขายังหนุ่มก็จะเข้ามาทักคุยด้วยเสียงหวานใส มีลูกเล่นเต็มที่ แต่สุดท้ายก็มักจะวนกลับไปที่เรื่องลดค่าเช่า ลดเงินประกัน หรือเพิ่มช่วงเวลาแต่งห้องอยู่ดี เสียงแบบนั้นพอฟังนาน ๆ ก็จะหมดเสน่ห์ไปเอง

แต่ยังไงถังเจียก็ยังถือว่าสวยในกลุ่มคนใช้เสียงแนวนั้น เจียงหยวนตอบกลับเรียบ ๆ

“แล้วแต่คดีที่เข้ามานั่นแหละครับ”

ถังเจียที่มีประสบการณ์กับชายหนุ่มหลายแบบ ยิ้มอย่างสบายใจ

ที่ประชุมไม่ได้สรุปคดีถัดไปในทันที เพราะเป็นการประชุมสรุปคดี 513 ซึ่งมีงานเยอะอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ต้องดู PPT ที่ทีมตำรวจหนุ่ม ๆ สาว ๆ เพิ่งจัดทำขึ้นใหม่อีกสักรอบ มันสำคัญที่ต้องเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงออกอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง ความสามารถและความเร็วในการทำคดีของเจียงหยวนก็เหนือความคาดหมายอย่างมาก คดีถัดไปจะปล่อยผ่านไม่ได้ ต้องใช้เขาให้เต็มที่

และที่สำคัญที่สุด หัวหน้าหยู่ต้องคุยกับหวงเฉียงหมินอย่างจริงจัง

แม้ว่าหัวหน้าหยู่จะเป็นหัวหน้าหน่วย และหวงเฉียงหมินแค่หัวหน้าทีมสืบสวน แต่ตำแหน่งแยกสายกัน ไม่มีใครสั่งใครได้โดยตรง

การประชุมจึงจบลงอย่างรวดเร็ว ผู้บริหารมาราวคลื่นซัด แล้วก็ถอยกลับทันที

หัวหน้าหยู่เพียงจับมือกับเจียงหยวนอีกครั้ง ฝากให้ว่านเป่าหมิงจัดการเรื่องที่พักและงานให้เรียบร้อย แล้วก็ออกจากที่ประชุม

ตรงกันข้ามกับบรรดาตำรวจหนุ่มสาวที่เคยจัด PPT และเขียนไวท์บอร์ดอย่างดุเดือด ทุกคนจ้องเจียงหยวนตาไม่กะพริบ

ป้าย "หน่วยเฉพาะกิจ 513" ก็ใกล้จะถอดอกแล้ว แต่ทุกคนก็ไม่อาจจากไปง่าย ๆ

จะทำคดีไหน ทำอย่างไร ทุกคนรู้ดีว่าแม้ต้องให้หัวหน้าตัดสินใจ แต่คนที่มีอิทธิพลที่สุดในตอนนี้คือเจียงหยวน

ทันใดนั้น ระบบที่เงียบมาหลายวันก็ปรากฏขึ้น พร้อมอัปเดตความคืบหน้า:

> [ภารกิจ: ผู้พิชิต]

> [เนื้อหา: คลี่คลายคดี พิชิตกองสืบสวนเมืองฉางหยาง]

> [ความคืบหน้า: 1/X]

รับรางวัลภารกิจหรือไม่?

เจียงหยวนปัดหน้าต่างคำถามทิ้งไป เขาไม่ได้รับภารกิจใหม่มาหลายวันแล้ว และครั้งนี้เขาให้ความสำคัญ

เขาตั้งใจจะใช้ภารกิจนี้ให้เต็มที่

ทักษะระดับพื้นฐานช่วยเขาได้น้อยลงเรื่อย ๆ หลังจากทำคดีมาเยอะ เขาเริ่มเข้าใจว่าทักษะที่ทะลุทะลวงคดีได้ คือทักษะระดับสูง จึงจะมีค่าที่สุด

จากลักษณะของภารกิจใหม่ ดูเหมือนว่าถ้าความคืบหน้าสูงขึ้น รางวัลก็น่าจะยิ่งคุ้มค่า

“หมอเจียง ผมพาไปที่พักดีกว่า”

หวังชวนซิงเดินยิ้มเข้ามา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเหมือนเพิ่งได้รางวัลใหญ่

และเขาก็ได้รางวัลจริง ๆ ทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ค่อยพอใจ

สำหรับคนหนุ่มแบบเขา แค่ได้รางวัลระดับสามหรือคำชมเชย ก็เพียงพอแล้วที่จะโดดเด่นจากรุ่นเดียวกัน

แม้แต่การหาเสื้อเปื้อนเลือดและอาวุธได้ หากเป็นคนอื่นก็อาจได้แค่คำชม แต่เขาอยู่ในหน่วยเฉพาะกิจ 513 ซึ่งแบกภาระมา 2 ปี หากคดีไม่สำเร็จ ผลงานนั้นก็ไร้ค่า

แต่เมื่อคลี่คลายคดีได้ มันกลายเป็นความดีความชอบที่ผสมความทนทานเข้าไปด้วย เป็นรางวัลระดับสามอย่างเหมาะสม บวกกับวุฒิการศึกษาสูง ตอนนี้เขาก็เข้าสู่เส้นทางก้าวหน้าอย่างเต็มตัว

ขณะเดินออกจากห้องประชุมกับเจียงหยวน ตำรวจหนุ่มคนอื่นก็อดใจไม่ไหว ถามขึ้นว่า

“หมอเจียง อยากทำคดีไหนต่อไปเหรอครับ?”

เขาเตรียมจะทำ PPT ล่วงหน้า เพราะคราวก่อนเขียนหลังจับคนร้าย ทำให้เร่งรีบมาก

ยังไม่ทันที่เจียงหยวนจะตอบ ก็มีอีกคนพูดขึ้นว่า

“คุณระบุแนวทางมา แล้วพวกเราจะช่วยหาคดีที่เหมาะสมให้ครับ จะได้เร็วขึ้น คุณชอบงานที่ใช้การวิเคราะห์คราบเลือด ใช้การตรวจรอยเท้าไหมครับ? แล้วต้องการให้คดีใหม่เป็นของใหม่หน่อยไหม หรือมีข้อมูลละเอียด?”

มีบางคนทำ PPT เก่ง และจับประเด็นเก่งด้วย

เจียงหยวนหยุดเดิน เล่าความต้องการที่เคยบอกว่านเป่าหมิงอีกครั้ง

“คดีควรจะใหม่หน่อย ผมชอบคดีที่คลี่คลายได้ง่าย ๆ หน่อย ไม่ต้องซับซ้อนมากครับ”

คำตอบนั้นทำให้คนฟังแปลกใจ ถังเจียถึงกับหัวเราะเบา ๆ

“ฉันนึกว่าคุณชอบคดีที่ท้าทายเสียอีก”

“ไม่หรอก ตอนนี้ผมแค่ต้องการคลี่คลายคดีครับ”

เจียงหยวนที่เป็นหมอนิติเวช เข้าใจดีว่าผู้เสียชีวิตนั้นเป็นอย่างไร ถ้าสามารถคลี่คลายคดีที่ยากได้ก็ดี แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการคลี่คลายคดี

บางคน...ก็สมควรถูกเขียนชื่อไว้ในคำพิพากษาประหารชีวิตเท่านั้น!

--

#ที่พักตำรวจ เมืองฉางหยาง

ตรงข้ามภาพจำเดิม ๆ ที่พักหน่วยงานราชการตอนนี้เปลี่ยนไปเกือบหมดแล้ว มีบริการเป็นมิตร จองผ่านอินเทอร์เน็ตได้ และใส่ใจการรีวิว

แต่ก็ยังมีห้องใหญ่พิเศษบางห้อง ที่ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปจอง ครั้งนี้...เพราะคำสั่งพิเศษของหัวหน้าหยู่ เจียงหยวนจึงได้ห้องสวีทใหญ่และตกแต่งอย่างดี

เขาล้มตัวลงนอนทันที แม้คดี 513 จะไม่ได้ทำให้เขาเหนื่อยมากนัก แต่การเดินทางก็ทำให้เมื่อยล้า และคดีต่อ ๆ ไปอาจจะไม่ได้ง่ายเหมือนเดิม ความสัมพันธ์ของคนในก็อาจซับซ้อนขึ้น

เขาจึงเลือกนอนให้เต็มที่ก่อน

#

เมื่อเขาตื่นอีกที ก็เป็นบ่ายวันรุ่งขึ้น

ดึงผ้าม่านออก แสงแดดภายนอกสว่างจ้า เจียงหยวนเหยียดแขนบิดขี้เกียจแรง ๆ หนึ่งที

วันนี้ยังเป็นวันทำงาน แต่ไม่มีใครมารบกวน แม้แต่คนที่แกล้งเคาะประตูชวนไปกินข้าวก็ไม่มี แสดงว่าเขาเริ่มได้รับ “ความเคารพ” เพิ่มขึ้นเล็กน้อย อาจเรียกได้ว่าไม่มาก แต่การได้รับความเคารพอย่างเท่าเทียมในสังคมแบบนี้ ก็ถือว่ายากแล้ว

เปิดมือถือ ข้อความสีแดงขึ้นยาวเหยียด...

บนสุดเป็นของพ่อ ‘เจียงฟู่เจิน’

ข้อความจากพ่อยังคงสั้น ๆ ถามว่าอาหารการกินดีไหม นอนหลับไหม เหนื่อยไหม งานราบรื่นไหม และแจ้งว่าโอนค่าครองชีพมาให้ 60,000 หยวน

พ่อของเขาไม่สนับสนุนความฟุ่มเฟือย ดังนั้นแม้จะห่วงว่าลูกจะไม่มีเงินใช้ แต่ก็ให้ไม่มากนัก กลัวจะเสียนิสัย แม้แต่ค่าเช่าห้องที่มาจากทรัพย์สินของเจียงหยวน ก็ยังให้เก็บไว้ซื้อทองหรืออสังหาริมทรัพย์เท่านั้น

เจียงหยวนก็เห็นด้วยกับแนวทางนี้ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ประหยัด พอเข้าทำงานก็ไม่เปลี่ยนแปลง

แน่นอน เมื่อต้องออกงานนอกพื้นที่ ก็ต้องผ่อนคลายบ้าง เขาจึงกดสั่งอาหารจากร้านหรู ราคา 6,000 หยวน เพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเอง

จากนั้นจึงเปิดดูข้อความจากหวงเฉียงหมิน ซึ่งก็แค่ให้ติดต่อกลับเมื่อว่าง จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เขารู้ว่าถ้าเรื่องด่วน ทางนั้นจะโทรตรงทันที

ถ้าแค่ส่งข้อความ แปลว่าไม่รีบ เขากำลังว่างพอดี จึงกดโทรกลับไป

สัญญาณเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว ฝั่งโน้นหัวเราะก่อนพูด ราวกับเป็นเด็กหนุ่มไร้ฟันผุ หลังจากทักทายกันพอสมควร หวงเฉียงหมินก็พูดว่า:

“หัวหน้าหยู่คุยกับฉันอยู่นาน เสนอไอเดียดี ๆ หลายอย่าง เช่น คดีการหายตัวของหลิวจิ่งฮุย น่าจะได้รางวัลระดับสอง รวมกับคดี 513 ยิ่งมั่นคงแน่ หรือถ้าเอาคดี 513 แยกไว้ แล้วช่วงนี้คุณคลี่คลายคดีได้อีกสักสองสามคดี ก็อาจจะเสนออีกรางวัลระดับสองได้เลย”

“งั้นเอาเรื่องแรกให้แน่ก่อน” เจียงหยวนคิดในใจ การจะคลี่คลายคดีเพิ่มมันก็ยังไม่แน่นอน จะหวังกับแครอทปลอมไม่ได้ ต้องเอาทักษะก่อน

การได้รับรางวัลแบบนี้มี “ระยะพัก” อยู่ด้วย

นักสืบชื่อดังบางคนในกระทรวงอาจคลี่คลายคดีได้มากกว่า 100 คดีต่อปี แต่ก็ไม่อาจได้รางวัล 100 ครั้งต่อปีเช่นกัน ส่วนใหญ่จะสะสมไว้ แล้วแจกตามโอกาสใหญ่

หวงเฉียงหมินจึงกล่าวสรุป

“งั้นนายก็อยู่ที่เมืองฉางหยางต่ออีกหน่อยละกัน เผื่อมีคดีให้ช่วยจัดการบ้าง ฝั่งหนิงไท่เองก็ไม่มีคดีด่วน พวกเราก็จะเคลียร์คดีค้างไปเรื่อย ๆ”

เจียงหยวนหัวเราะ

“หัวหน้าหยู่ให้รถใหม่คุณอีกคันล่ะสิ?”

“คันเดียวไม่พอหรอก”

หวงเฉียงหมินหัวเราะดัง

“ระบบกล้องของเราควรอัปเกรดพอดี ผอ.ใหญ่เลยอยากให้เมืองฉางหยางช่วย เราก็ต้องทำงานดี ๆ แล้วกัน ต่อไปฝากความหวังไว้ที่นายแล้วนะ!”

----------

(จบบทที่ 269)