บทที่ 80: เนื้อกลิ้งมีด

“โฮ่ง”

เจียงหยวนผลักประตูหน่วยสุนัขตำรวจเข้าไป ก็ได้ยินเสียงตะโกนทักทายอย่างตื่นเต้นจาก “ต้าจ้วง”

ส่วนตำรวจหกนายจากหน่วยเทคนิคการสืบสวนที่กำลังทำงานในลาน ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นแม้แต่คนเดียว

เพราะคดีปล้นร้านบุหรี่และการขายของโจรมีพยานหลักฐานมากเกินไป ภายใต้การประสานของหัวหน้ากองสืบสวน หวงเฉียงหมิน หน่วยเทคนิคจึงย้ายมาทำงานที่หน่วยสุนัขตำรวจชั่วคราว รอให้จัดเก็บและถ่ายรูปหลักฐานเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงค่อยกลับไปที่ออฟฟิศ

ช่วงสองวันนี้ เจียงหยวนก็มาทำงานที่นี่โดยตรง

ต้าจ้วงเลยดีใจเป็นพิเศษ เหมือนรอเขาทุกวัน พอเห็นหน้าก็เห่าเสียงดังทันที

เจียงหยวนลูบหัวเจ้าร็อตไวเลอร์ พร้อมชมว่า “ฉลาดจริง ๆ เดี๋ยวจะให้สะโพกไก่เพิ่มอีกสองชิ้นเลย”

“อย่าให้มันกินเยอะนักนะ ช่วงนี้ต้องเพิ่มตารางฝึกไปเยอะ ถึงพอรักษารูปร่างไว้ได้บ้าง”

หลี่ลี่ที่ได้ยินเสียงเห่าของต้าจ้วงก็เดินออกมาจากด้านใน

เจียงหยวนหันไปมองหลี่ลี่

พูดตามตรง ถ้าเรื่องการรักษารูปร่างละก็ หลี่ลี่ถือว่าเป็นตัวท็อปของหน่วยสืบสวนเลย แต่เรื่องเลี้ยงต้าจ้วงนี่...

“เธอแอบกินสะโพกไก่ของต้าจ้วงอีกแล้ว ลืมเอามาให้มันใช่ไหม”

เจียงหยวนเดาได้อย่างแม่นยำ

มุมปากของทั้งหลี่ลี่และต้าจ้วงตกลงเล็กน้อย แล้วหลี่ลี่พูดว่า

“เพื่อนร่วมงานเธอก็กินนะ”

เจียงหยวนลูบหัวต้าจ้วงอีกครั้ง ถอนหายใจเบา ๆ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเราจัดเนื้อวัวกับไข่ให้เพิ่มแทน อร่อยพอกัน”

ต้าจ้วงเห่า “โฮ่ง” หนึ่งที ถ่ายทอดความไว้ใจที่มีต่อเจียงหยวน การบ่นหลี่ลี่ ความหวังต่อชีวิตหมา ความกังวลต่อทิศทางของสังคมมนุษย์ ความระแวดระวังต่อโลกทุนนิยม ความไม่แน่นอนของเทคโนโลยี ความสับสนในระบบการเงินยุคใหม่ และการประเมินสถานการณ์โลกอย่างลึกซึ้ง

เจียงหยวนลูบหัวมันอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในลาน เห็นตำรวจหลายคนก้มหน้าก้มตาทำงานเรียงแถวกันอยู่

“เป็นไงบ้าง?”

เขาถามหวังจง ซึ่งเป็นคนที่อายุน้อยที่สุด

“อืม”

หวังจงตอบแค่นั้น แสดงให้เห็นถึงขีดจำกัดความสามารถ และเสริมว่า

“อีกสองวันก็คงเสร็จแล้ว”

“ไม่เลว ๆ ลำบากหน่อยนะ เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมาให้กิน”

เจียงหยวนอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

ลายนิ้วมือที่นำเข้าระบบจำนวนมากในรอบนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับคดีขายของโจรสูงมาก และมีโอกาสเชื่อมโยงไปยังคดีอื่น ๆ อีกหลายคดี

แน่นอนว่า ตำรวจในทีมก็รู้ดี จึงทุ่มเทเต็มที่

เจียงหยวนเลยตั้งใจทำอาหารเลี้ยงทุกคน กินไปพร้อมกับต้าจ้วง แล้วก็กลับมาช่วยงานต่อ

--

ช่วงนี้ เจ้าหน้าที่ในหน่วยสืบสวนต่างทำงานล่วงเวลาแบบหนักหน่วง

แนวคิดเรื่อง 996 (ทำงาน 9 โมงเช้า - 9 โมงเย็น (3 ทุ่ม) 6วันต่อสัปดาห์) พอมาถึงสถานีตำรวจท้องถิ่น ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะไม่มีสิทธิมีเสียงแม้แต่นิดเดียว พูดออกสื่อก็ไม่ได้ คนภายนอกเลยไม่รู้

ช่วงที่บริษัทไอทีใหญ่ ๆ เริ่มยกเลิกระบบ 996 แต่ในสถานีตำรวจ—ระบบ 996 กลับยิ่งรุนแรงขึ้น

อาชญากรไม่มีวันหยุดสุดสัปดาห์ ตำรวจก็เลยต้องทำงานตลอดทั้งเสาร์อาทิตย์

เหมือนคดีปล้นครั้งนี้ สามคนตกลงใจกันว่าจะแอบโกนหัวให้โล้นเหมือนกัน แล้วก็พากันไปปล้นร้านบุหรี่

และทุกครั้งที่พวกเขาคิดอะไรขึ้นมาได้ ตำรวจก็ต้องเพิ่มงานอีกหนึ่งชั้น

โดยเฉพาะเมื่อทั้งสามคนไม่ยอมให้การใด ๆ เลย ตำรวจก็ยิ่งกดดันหนัก

หัวหน้ากองสืบสวน หวงเฉียงหมิน ถึงกับต้องมานั่งที่ออฟฟิศใหญ่ทุกวัน ชนิดที่เรียกว่า “ถามสามรอบต่อวัน”

ภายใต้ความกดดันนี้ หวงเฉียงหมินถึงกับไม่มีเวลาไปเดินสอดส่องที่ชั้นสี่ของหน่วยเทคนิคเลย

แต่...เสียงตะโกนของเขาดังมาจากชั้นหนึ่งและชั้นสองของอาคารอย่างต่อเนื่อง

“หาไม่เจอ ก็อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้า!”

“สอบสวนต่อไป! จะถามฉันทำไม? ปากคำต้องตรวจสอบให้เรียบร้อย!”

“จะติดคุกอยู่แล้ว ยังจะดื้อด้านไปถึงไหน? ดื้อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”

--

สิ่งที่หวงเฉียงหมินโมโหมากที่สุด ก็คือโจรปล้นทั้งสามที่หัวโล้นกันหมดนี้ แม้รู้ว่าตัวเองจบเห่แล้ว ยังไม่ยอมรับผิดสักที กรณีแบบนี้ในสถานีตำรวจท้องถิ่น ให้ความรู้สึกเหมือน “งานยังไม่เสร็จสมบูรณ์”

ถึงขนาดที่นักข่าวที่คุ้นเคยกัน พอวางกล้องถ่ายภาพ ก็ยังพูดว่า:

“ผมจำได้ว่าเวลาทำข่าว อาชญากรพอรับสารภาพแล้วร้องไห้เสียใจ มันดูดีมากเลยนะ เราจะถ่ายภาพแนวสำนึกผิดแบบนั้นดีไหม…”

หวงเฉียงหมินรู้ดีว่านักข่าวต้องการอะไร พวกเขาต้องการฉากแบบในหนังหรือซีรีส์ ที่อาชญากรร้องไห้เสียใจตอนจบ

เพราะในแง่ของการให้บทเรียนทางสังคม มันควรจะเริ่มจากการสำนึกผิด

แต่กับพวก “เนื้อกลิ้งมีด”* เหล่านี้ที่ไม่ยอมพูดยอมจา (*หมายถึงคนที่อดทนต่อความเจ็บปวด ไม่ยอมรับผิด)

หวงเฉียงหมินได้แต่ถอนหายใจ

“เพราะเจอแบบนี้ไม่บ่อย เลยกลายเป็นประเด็นข่าวไป จริง ๆ แล้ว อาชญากรทั่วไปมักจะเถียงสารพัด ไม่ยอมรับผิดอยู่แล้วล่ะ”

“แล้ววันนี้พวกนี้จะยอมรับผิดไหม?”

นักข่าวถามจี้ต่อ

หวงเฉียงหมินส่ายหน้า

“ยังไม่รู้เลย แต่ที่เชิญพวกคุณมาวันนี้ เพราะคดีขายของโจรมันใหญ่พอสมควร มีหลายจังหวัดเกี่ยวข้อง คดีใหม่กับคดีเก่าก็ไม่น้อย ถือว่าเป็นข่าวที่ควรรายงาน”

“ท่านว่าอย่างนั้น ผมก็ว่าอย่างนั้นครับ”

นักข่าวพยักหน้ารับแบบผู้ตามคำสั่ง

หวงเฉียงหมินฝืนยิ้มนิด ๆ เขาแทบรู้สึกว่ามีการเยาะเย้ยบนใบหน้าของนักข่าวด้วยซ้ำ

แต่คุยกับคนนอกวงการมันก็แบบนี้ล่ะ เหมือนพอผู้ต้องหาไม่ยอมรับ ก็จะมีข้อสงสัยเกิดขึ้น

ทั้ง ๆ ที่คนมีความรู้แค่พูดไม่กี่คำก็อาจจะยอมรับแล้ว แต่พวกไร้สมองที่ทำการปล้น พวกเขาจะแยกแยะได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย…

--

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เจียงหยวนเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

หวงเฉียงหมินที่ทำหน้าตึงอยู่ พอเห็นว่าเป็นเจียงหยวน สีหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย ถามอย่างเป็นมิตรว่า

“เจียงหยวน มาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง?”

“เราจัดการหลักฐานเสร็จแล้วครับ ตอนนี้เบื้องต้นพบว่า...ของโจรที่ถูกขายไปเกี่ยวข้องกับคดีอย่างน้อย 20 คดี…”

เจียงหยวนพูดสั้น ๆ แต่เนื้อหาเข้มข้นมาก

หวงเฉียงหมินเข้าใจผิด คิดว่าเจียงหยวนหมายถึงว่าพบลายนิ้วมือ ก็เลยพูดว่า

“ของโจรแบบนี้ มีค่าต่อการขุดคุ้ยมากนะ เอาล่ะ เอาแฟ้มวางไว้ก่อน เดี๋ยวฉันเซ็นชื่อทีหลัง”

เจียงหยวนก็เข้าใจคลาดเช่นกัน คิดว่าหวงเฉียงหมินจะประชุมแบ่งงานตรงนี้เลย แบบที่เขาชอบทำทุกเดือน จัดประชุมกลางออฟฟิศ หยิบบทสนทนามาเป็นการวิเคราะห์คดี ประหนึ่งโชว์การทำงานที่ทรงพลัง

“เดี๋ยวครับ ผมให้เขายกลงมาด้วยเลย”

เจียงหยวนเห็นนักข่าวถือกล้องอยู่ข้าง ๆ หวงเฉียงหมิน ก็คิดว่าหัวหน้าคงจะจัดโชว์อีกแล้ว เลยโทรไปสั่งที่ชั้นบน

ไม่นาน ตำรวจเจ็ดแปดนายก็ทยอยกันลงมาแต่ละคนถือกล่องใหญ่หนึ่งถึงสองใบ มองเผิน ๆ เหมือนพนักงานที่เพิ่งถูกไล่ออก

พวกเขาวางกล่องซ้อนกันหน้าหวงเฉียงหมิน แล้วก็หันหลังกลับไปยกเพิ่ม

หวงเฉียงหมินรีบเรียกไว้ ถามว่า

“นี่มัน…”

“ทั้งหมดคือของกลางที่เชื่อมโยงกับตัวผู้ต้องหาได้ครับ”

เจียงหยวนโบกมือทั้งเหนื่อยทั้งโล่งใจ

“รวมแล้ว 22 คดี อาจมีผู้ต้องหาแยกเป็น 6 ถึง 10 กลุ่ม”

ในหัวของหวงเฉียงหมินมีแต่เครื่องหมายคำถามลอยขึ้นเต็มไปหมด:

“ผู้ต้องหา? ผู้ต้องหาใหม่เหรอ?”

“ใช่ครับ”

“22 คดี?”

“6 ถึง 10 กลุ่ม”

--

ในที่สุดหวงเฉียงหมินก็เข้าใจแล้ว เขาหยิบแฟ้มขึ้นมาดู ยกยิ้มมุมปากจนแทบฉีก บรรยากาศดูคล้ายจระเข้อาวุโสที่น่าเกรงขาม

“พวกเธอหาตัวผู้ต้องหาได้จากของกลางเลยเหรอ?”

หวงเฉียงหมินถามด้วยความลังเลเกี่ยวกับขั้นตอนทำคดี

เจียงหยวนพยักหน้า

“จากที่ผมสังเกต ผู้ต้องหาหลายคนจะระวังตัวช่วงก่อน-หลังการขโมย แต่พอถึงขั้นขายของโจร กลับผ่อนคลายมากขึ้น เลยมีโอกาสทิ้งลายนิ้วมือไว้สูงกว่าเยอะ รอบนี้จับคู่ได้หลายเคสทีเดียว ไม่รู้ว่าจะมีเจ้าหน้าที่พอหรือเปล่า…”

“พอ เดี๋ยวฉันไปยืมมาเอง”

หวงเฉียงหมินกัดฟันตอบ หันไปมองนักข่าวที่ตั้งกล้องเสร็จแล้ว ก็ทำหน้าเอาจริงพูดว่า:

“คดีที่เชื่อมโยงกันก็เหมือนหมูที่เสียบอยู่บนไม้เสียบ เราแค่ต้องกัดลงไปแรง ๆ ก็พอ!”

นักข่าวควักสมุดโน้ตออกมา เขียนลงไปสองบรรทัด แล้วก็ปรบมือ

“พูดดีมากเลยครับ หัวหน้าหวง ประโยคนี้ผมว่าต้องขัดเกลาให้เฉียบยิ่งขึ้น…”

หวงเฉียงหมินยิ้มกว้าง พอได้ยินเสียงโทรศัพท์เชื่อมต่อแล้วก็รีบตะโกน:

“เหล่าหลิว แกติดหนี้ฉันไว้นานแล้ว ถึงเวลาใช้คืน!”

“เหล่าหวัง แกติดหนี้ฉัน!”

“เหล่าจู แก… อ้อ ฉันติดหนี้แกเหรอ งั้นไม่เป็นไร แกเล่นไปเถอะ”

-----

(จบบทที่ 80)

* เนื้อกลิ้งมีด (คนที่อดทนต่อความเจ็บปวด ไม่ยอมรับผิด) - ใช้อธิบายผู้ต้องสงสัยในคดีปล้นที่ไม่ยอมให้การ แม้จะถูกจับกุมแล้วก็ตาม