บทที่ 29 - การบีบอัดพลังเวทย์

หลังจากพักฟื้นมาครบ 1 เดือน ร่างกายของผมก็กลับคืนสู่สภาพปกติ

“จางกง เธอหายดีแล้ว วันนี้เราจะเริ่มเรียนกันเลย”

“ได้ครับอาจารย์! อาจารย์จะสอนอะไรผมครับ?”

“ขั้นแรก ให้อาจารย์ดูก่อนว่าพลังเวทย์ของเธออยู่ในระดับไหนแล้ว อาจารย์จะสอนให้เหมาะสมกับระดับของเธอ”

“ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ในระดับไหน”

“ตอนที่เธอทำสมาธิ พลังเวทย์ของเธอถึงระดับไหน?”

“พลังเวทย์ของผมไม่ก้าวหน้าขึ้นเลยตั้งนานแล้ว ตอนนี้เหมือนกับว่าพลังเวทย์ของผมติดอยู่ที่คอขวด ไม่ว่าผมจะพยายามยังไง ผมก็ทะลุคอขวดนี้ไม่ได้ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นพลังเวทย์ของเธอน่าจะอยู่ในระดับนักเวทย์ขั้นกลางแล้ว ไม่เลว! แต่เธอรู้มั้ย ทำไมพลังเวทย์ของเธอไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีก?” อาจารย์ตี้ถามด้วยรอยยิ้ม

ผมเกาหัวตัวเองแบบงง ๆ “ผมไม่ทราบ”

“อาจารย์จะยกตัวอย่างให้ฟัง ขวด ๆ หนึ่งจะใส่น้ำหรืออากาศได้เท่าไร?”

“อยู่ที่ว่าขวดมันใหญ่แค่ไหน” คำถามของอาจารย์ตี้ดูเหมือนว่าจะเป็นการชี้นำ

“ถ้าอย่างนั้นขวดใบเดียวกัน เก็บน้ำได้ปริมาณเท่ากันมั้ย?”

“แน่นอนอยู่แล้ว มันมีพื้นที่เท่ากัน แค่มันเก็บของที่ไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง” แม้แต่อัจฉริยะคนนี้ ก็ยังไม่สามารถจับแนวคิดได้

อาจารย์ตี้พยักหน้ารับ “เธอตอบได้ถูกต้อง ขวดเดียวกันสามารถเก็บน้ำและอากาศได้ปริมาณเท่ากัน แต่ถ้าเธอเอาน้ำออกมาแล้วทำให้มันกลายเป็นไอ ขวดจะยังเก็บน้ำกลับเข้าไปได้หมดมั้ย?”

ผมเริ่มจับใจความอะไรได้บ้างอย่างแล้ว แต่คำพูดของอาจารย์ตี้ยังฟังดูคลุมเครือ

อาจารย์ตี้ปล่อยให้ผมใช้ความคิดโดยไม่รบกวน

“ดี! มันเป็นหัวข้อของการเรียนวันนี้ และการบ้านของเธอคืนนี้ คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ท่องแท้ คำถามของอาจารย์เกี่ยวข้องกับสภาพคอขวดของเธอ ความรู้ด้านเวทย์เป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง นี่คือเหตุผลที่ปรมาจารย์ทั้งหลายกักตัวฝึกฝน และประสบความสำเร็จในคนละรูปแบบ เธอจะประสบความสำเร็จแค่ไหนขึ้นอยู่กับตัวเธอเอง อาจารย์จะกลับไปก่อน ภาคการศึกษานี้ยังเหลือเวลาอีก 2 เดือน เธอจะอยู่ฝึกที่นี่กับอาจารย์ 1 เดือน หลังจากนั้น เธอจะกลับไปเรียนกับคนอื่น ๆ เป้าหมายหลักของการฝึกที่อาจารย์จะตั้งให้เธอก็คือ การเข้าร่วมการประลองเวทย์ประจำภาคการศึกษาของโรงเรียน”

“อา! เข้าร่วมการแข่งขัน? อาจารย์ตี้ ผมมีความสามารถพอแล้วหรือครับ?” หลังจากประลองกับไห่รื่อ ผมเริ่มไม่มั่นใจตัวเอง

“ทำไมเธอจะไม่มีความสามารถ? อีกอย่างหนึ่ง เธอเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ ห้ามทำให้อาจารย์เสียหน้าเป็นอันขาด ตั้งใจฝึกให้เต็มที่” อาจารย์ตี้หันหลังแล้วกำลังจะออกไป

“ไม่ต้องเข้าร่วมการประลองได้มั้ยครับ อาจารย์?”

“ไม่น่าถาม! การประลองเป็นการสอบประจำภาคการศึกษาที่นักเรียนทุกคนต้องเข้าร่วม ถ้าคะแนนของเธอต่ำเกินไป เธออาจจะต้องเรียนซ้ำชั้น” หืม!! เจ้าเด็กขี้เกียจนี่ ช่างกล้าถาม อย่างกับว่าข้าจะเปลี่ยนกฎของโรงเรียนให้มันอย่างนั้นแหละ

เห็นอาจารย์ตี้ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ผมรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกจัดฉากอะไรบางอย่าง อย่างไรก็ดี ผมก็ต้องการที่จะฝึกซ้อมอย่างหนักอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นแล้วผมค่อยถามอาจารย์อีกครั้งก็แล้วกัน

อาจารย์ตี้ออกไป ตอนที่ผมกำลังคิดเกี่ยวกับการบ้านที่ได้รับ

น้ำ...ไอน้ำ...อากาศ...ขวด....พวกมันเกี่ยวข้องกันยังไง?

ไอน้ำสามารถเปลี่ยนเป็นน้ำ ขวดสามารถเก็บน้ำได้ขนาดนี้ (ผมจินตนาการว่าถือขวดอยู่ในมือ) เหมือนกัน ขวดสามารถเก็บไอน้ำได้เท่ากัน ถ้าเปลี่ยนไอน้ำให้กลายเป็นน้ำ....

อา!! ผมเข้าใจแล้ว มันเป็นอย่างนี้นี่เอง เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟัง พูดง่าย ๆ ร่างกายของผมคือขวด แล้วตอนนี้พลังเวทย์ของผมคือไอน้ำ พลังเวทย์ผมไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกในขวดขนาดเท่าเดิม แต่ถ้าพลังเวทย์ของผมคือไอน้ำ ผมสามารถควบแน่นมันให้กลายเป็นน้ำได้ แล้วผมก็จะสามารถเก็บพลังเวทย์ได้มากขึ้น เย่!!! บอกคุณแล้วไง ผมฉลาด!

หลังจากที่ผมทำความเข้าใจแล้ว ผมรู้สึกว่าผมน่าจะทำลายสภาพคอขวดได้ ดี! ลองกันเลย

ผมเริ่มทำสมาธิ ไม่! ครั้งนี้ผมไม่ได้นอน ผมยังคอยจับสัมผัสของพลังเวทย์ที่มีอยู่ในตัว และเริ่มคิดถึงปัญหาอีกข้อหนึ่ง ผมจะควบแน่นพลังเวทย์ของผมได้ยังไง? ไม่มีปัญหา เดี๋ยวก็ทำได้เอง

ผมใช้พลังวิญญาณรวบรวมพลังเวทย์ในร่างการแล้วแบ่งออกมา 1 ใน 5 ส่วน พลังเวทย์ที่เหลือยังคงไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายผม พลังเวทย์ 1 ใน 5 ส่วนนั้นรวมตัวกันอยู่ที่จุดสะสมพลัง (ตรงหว่างคิ้วนั่นแหละ) ของผม ผมเริ่มใช้พลังวิญญาณ พยายามที่จะบีบอัดมัน

ยากจริง ๆ เหมือนว่ามันไม่อยากถูกบีบ ต่อต้านผมอย่างเต็มกำลัง ทำไมมันไม่มีขนาดเล็กลง? ปัญหามันคืออะไร? ผมพูดกับธาตุแสงที่อยู่ในตัวผม “ผู้อาวุโส! คุณลุงคุณป้า ทำไมอยู่ห่างกันจังเลย ขยับเข้ามาใกล้ ๆ กันหน่อยเร็ว ๆ จะไม่ช่วยผมแล้วเหรอ? มันไม่เป็นอะไรใช่มั้ยถ้าพวกท่านเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ กัน?”

ธาตุแสงภายในร่างกายของผมเหมือนจะเข้าใจคำพูดของผม พวกมันเริ่มบีบตัวช้า ๆ เกิดเป็นกลุ่มแสงทรงกลม ขนาดเล็กลงจนเหลือ 1 ใน 5 ของขนาดเดิม สำเร็จ! ผมทำสำเร็จ หลังจากบีบอัดธาตุแสงได้สำเร็จ ผมรู้สึกตื่นเต้นอย่างผิดปกติ แล้วผมก็เข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันทันที (การบีบอัดพลังงานเวทย์ต้องใช้พลังงานวิญญาณในปริมาณมหาศาล พลังงานวิญญาณของผมถูกใช้จนถึงขีดจำกัด แน่นอน ผมต้องหลับ)

เช้าวันถัดมา ผมกลับไปทำเหมือนเดิม ผมรู้สึกว่าธาตุแสงในร่างกายของผมมีมากขึ้นกว่าเดิม ลูกแสงทรงกลมความเข้มข้นสูงที่ผมบีบอัดเมื่อวานยังคงอยู่ที่เดิม ส่วนช่องว่างที่เกิดขึ้นถูกเติมเต็มอีกครั้งแล้ว (ทักษะการนอนสมาธิของผมถึงจุดที่เรียกได้ว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ ฮิฮิ!) ใช่ ความรู้สึกแบบนี้ไม่เลวเลย

อาจารย์ตี้เปิดประตูเข้ามา เขาพูดอะไรไม่ออก ยืนจ้องมาที่ผม อ้าปากค้าง ผ่านไปสักพัก ผมค่อยเห็นสายตาว่างเปล่าที่จ้องอยู่

“อาจารย์ตี้! เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมต้องจ้องผมนานขนาดนั้นครับ?” ผมถามด้วยความไม่แน่ใจ

“จางกง เธอนี่ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ จากทุกคนที่อาจารย์รู้จัก เธอเป็นคนที่เรียนรู้วิธีบีบอัดพลังเวทย์ได้เร็วที่สุด ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังเด็กอยู่มาก ศักยภาพของเธอไม่สามารถวัดได้เลยจริง ๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!!! ข้ามีลูกศิษย์อัจฉริยะ” โดยไม่คาดฝัน อาจารย์ตี้กระโดดอย่างตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ

“หืม? อะไรนะครับ? อาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าผมเข้าใจวิธีบีบอัดพลังเวทย์แล้ว?” ผมถามอย่างงงงัน

“เจ้าโง่! ไปส่องกระจกดู เดี๋ยวก็เห็นเอง”

ผมเดินไปที่กระจก แล้วผมก็ตะลึงกับตัวเอง นั่นผมเหรอ? แต่ก่อน ถึงผิวพรรณของผมจะค่อนข้างดี แต่เทียบกันตอนนี้ มันแตกต่างกันมากเหลือเกิน บนใบหน้าของผมปรากฏชั้นมันวาวที่ดูอ่อนโยนขึ้น ผิวหนังส่วนอื่นก็ส่องประกาย เหมือนหยกที่เจียรนัยแล้ว น่ามหัศจรรย์....

“อาจารย์ครับ! มันเกิดอะไรขึ้น?”