บทที่ 16 บอนนี่สติหลุดและสกัดพลังงานที่สะสมไว้ออกมา

บทที่ 16 บอนนี่สติหลุดและสกัดพลังงานที่สะสมไว้ออกมา

อาคาอินุเหลือบมองหลินยู่ที่ถูกขังอยู่ในกรง จากนั้นจึงหันไปมองจิวเวลรี่ บอนนี่

หากไม่ใช่เพราะหลินยู่ยังคงโอบกอดบอนนี่ไว้ในอ้อมแขน อาคาอินุก็คงไม่สนใจชีวิตหรือความตายของหลินยู่ และคงจะปล่อยให้ลาวากลืนกินเขาไปโดยตรงแล้ว

แต่เมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับบอนนี่ อาคาอินุจึงต้องระมัดระวัง

"เป็นเจ้าหนูที่เหนียวแน่นดีจริง!"

อาคาอินุขมวดคิ้ว

"แกยังห่างไกลจากการจะฆ่าผมได้อีกเยอะ!"

หลินยู่เอ่ยพลางหอบหายใจ ร่างกายของเขายังคงปวดร้าวอย่างต่อเนื่อง และหน้าอกก็มีรอยแผลพุพองจากลาวา แต่โชคดีที่ร่างกายของหลินยู่แข็งแกร่งพอที่จะทำให้ปอดของเขาไม่ถูกเผาไหม้ไปเสียก่อน

หากก่อนหน้านี้อาคาอินุปฏิบัติต่อหลินยู่เหมือนมดตัวหนึ่งและทำตัวตามสบาย ตอนนี้เขาก็เริ่มจริงจังขึ้นมาแล้ว

ความแข็งแกร่งทางกายภาพของหลินยู่สร้างความประหลาดใจให้อาคาอินุอย่างมาก

"ดูจากรูปร่างหน้าตา เขาอายุอย่างมากก็แค่สิบหกหรือสิบเจ็ดปีเท่านั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพรสวรรค์ของเขาสูงส่งเพียงใด เขาคืออัจฉริยะตัวจริง"

อาคาอินุคิดในใจ

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แน่นอนว่าอาคาอินุจะไม่มีวันปล่อยหลินยู่ไปเด็ดขาด

ในสายตาของเขา ไม่มีที่ว่างสำหรับความชั่วร้ายใดๆ หัวใจของเขามีเพียงความยุติธรรมเท่านั้น ดังเช่นที่เขียนไว้บนผ้าคลุมของเขา

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงคำนิยามของอาคาอินุเท่านั้น สำหรับเขาแล้ว โจรสลัดคือความชั่วร้าย และกองทัพเรือคือความยุติธรรม!

อาคาอินุเป็นคนซื่อตรง ไร้ความปราณี และไม่ยอมให้อีกฝ่ายมีความชั่วร้ายแม้เพียงเศษเสี้ยว

เพื่อปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ พวกเขาสามารถสังหารพวกพ้องและพลเรือนได้อย่างไม่ลังเล

ในระหว่างเหตุการณ์ที่โอฮาร่า เขาสั่งให้ลูกน้องระเบิดเรืออพยพที่เต็มไปด้วยชาวเมืองโอฮาร่า เพียงเพราะมันอาจจะเป็นที่ซ่อนของนักโบราณคดี

ในระหว่างเหตุการณ์ที่มารีนฟอร์ด เขายังลงมือประหารชีวิตทหารเรือหลายนายที่พยายามจะหลบหนีด้วยตัวเอง

ชายคนนี้เลือดเย็นและปราศจากความเมตตาเยี่ยงมนุษย์ทั่วไป

"ซากาสุกิ!"

เสียงของจิวเวลรี่ บอนนี่ ดังขึ้น

"ถ้าฉันตาย มันจะไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับแกและพวกที่อยู่เบื้องหลังแก!"

อาคาอินุขมวดคิ้ว รัฐบาลโลกต้องการตัวบอนนี่แบบเป็นๆ อย่างรุนแรง

บอนนี่มองไปที่หลินยู่แล้วพูดว่า "เรามาทำข้อตกลงกัน ตราบใดที่แกปล่อยหมอนี่ไป ฉันจะกลับไปกับแก"

"ไม่อย่างนั้น! แกก็ฆ่าฉันแล้วเอาศพกลับไปได้เลย!"

บอนนี่เอ่ยอย่างใจเย็น ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเฉยเมย

แม้แต่พลเรือเอกก็ไม่สามารถขัดขวางความตายของบอนนี่ได้ เพราะเธอสามารถเปลี่ยนแปลงอายุของใครก็ได้ และแน่นอนว่ารวมถึงตัวเธอเองด้วย!

"หึๆ! ยัยผู้หญิง!"

หลินยู่จู่ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา

"คุณคิดว่าผมจะเสียสละพวกพ้องเพื่อเอาชีวิตรอดงั้นเหรอ?"

"อย่ามาดูถูกผมนะ บอกให้หุบปากก็หุบปากไปซะ!"

หลินยู่ดึงตัวบอนนี่เข้ามากอดแน่นพลางฉีกยิ้ม

"ระวัง!"

ขณะที่หลินยู่พูด เขาก็กอดบอนนี่ไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เมื่อบอนนี่กรีดร้องออกมา เขาก็ใช้ร่างกายบังเธอไว้ จากนั้นก็กระแทกแผ่นหลังเข้ากับกรงลาวาอย่างแรง!

"นาย... นายทำอะไรน่ะ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง..."

ก่อนที่บอนนี่จะพูดจบ หลินยู่ก็รวบตัวเธอแล้วพุ่งดิ่งลงสู่ก้นทะเล

ในฐานะผู้ใช้พลังผลปีศาจ ร่างกายของเธอจะอ่อนระทวยทันทีที่สัมผัสน้ำทะเล ดังนั้นเธอจึงได้แต่ปล่อยให้หลินยู่พาหนีไปใต้น้ำ

อาคาอินุเองก็เป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจ และน้ำทะเลคือศัตรูตามธรรมชาติของเขา ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถลงไปในมหาสมุทรได้

หลินยู่อุ้มบอนนี่ไว้ เคลื่อนที่ผ่านท้องทะเลไปราวกับปลา!

ความเจ็บปวดจากการเผาไหม้แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลัง และน้ำทะเลที่กระเพื่อมก็ยิ่งทำให้แผลที่หลังของเขาขยายวงกว้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง

น้ำทะเลมีความเค็มอยู่แล้ว ตอนนี้มันจึงเหมือนกับการถูกเกลือสาดลงบนบาดแผล

แต่หลินยู่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของเขาอีกต่อไป เขาต้องรีบออกไปจากสายตาของอาคาอินุก่อนที่อากาศในปอดจะหมดลง

ไม่อย่างนั้น... เขาอาจจะตายที่นี่ในวันนี้

ขณะที่หลินยู่กำลังหลบหนี บนผิวน้ำทะเล สายตาของอาคาอินุที่มองตามหลินยู่ไปก็ยิ่งฉายแววประหลาดใจมากขึ้น

ลาวาที่มีอุณหภูมิหลายพันองศาไม่สามารถเผาผลาญหลินยู่ได้งั้นหรือ? แถมเขายังแหกกรงลาวาออกมาได้อีก มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ!

ความทรหดทางร่างกายเช่นนี้ เป็นเรื่องยากที่อาคาอินุจะไม่ให้ความสำคัญ

วันนี้ เขาต้องกำจัดหลินยู่ไว้ที่นี่ ไม่อย่างนั้นหากอัจฉริยะเช่นนี้เติบโตขึ้นมา เขาจะต้องเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่แน่นอน!

อาคาอินุเริ่มเอาจริงในครั้งนี้!

กระแสลาวาไหลทะลักลงสู่ทะเลอย่างต่อเนื่อง!

คำว่า "พลิกฟ้าคว่ำมหาสมุทร" คงจะอธิบายถึงภาพที่เกิดขึ้นในขณะนี้ได้ดีที่สุด!

ใต้น้ำ ลาวาร้อนระอุพุ่งออกมาจากรอบตัวหลินยู่ไม่หยุดหย่อน!

"ฝนลาวา!"

อาคาอินุแผดเสียงคำราม

ลาวาตกลงมาปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าและดิน ผิวน้ำทะเลกลายเป็นสีแดงเพลิงไปทั่วทั้งแถบ

บอนนี่ถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนของหลินยู่ เธอไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่คำเดียว

แต่เธอก็รู้ดีว่าวันนี้เธออาจจะหนีไม่รอด!

หลินยู่เองก็หยุดการเคลื่อนไหวลงเช่นกัน

เขาหันหลังขึ้นด้านบน โดยใช้ร่างกายกำบังบอนนี่ไว้ข้างใต้

"เฮ้ แม่สาวน้อย ดูเหมือนวันนี้ผมจะหนีไม่พ้นซะแล้ว" หลินยู่เอ่ยด้วยความเสียดายเล็กน้อย "แต่อาคาอินุนั่นคงไม่ฆ่าคุณหรอก ต่อให้เขาจับตัวคุณได้ คุณก็น่าจะพ้นจากอันตรายถึงชีวิต"

"ดูแลตัวเองด้วยนะ"

หลินยู่กระซิบที่ข้างหูของเธอ จากนั้นก็ก้มหน้าลงหาปากของเธอ

"นายจะทำอะไร? อย่าทำแบบนั้นนะ!"

บอนนี่ไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน เธอถูกหลินยู่ควบคุมไว้ได้อย่างง่ายดาย

จนกระทั่งมีลมหายใจผ่านจากปากของเขาเข้าสู่ปากของเธอ

ในที่สุดบอนนี่ก็รู้สึกโล่งใจ

ที่แท้หลินยู่ก็กำลังช่วยต่อลมหายใจให้เธอ

หลังจากความตื่นเต้นในตอนแรกผ่านไป ความรู้สึกสูญเสียเล็กน้อยก็แวบเข้ามา แต่ก็มีความอบอุ่นเกิดขึ้นในใจของเธอด้วย

แต่... เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

บอนนี่เห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของหลินยู่

หลินยู่ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ต่อให้ต้องตาย ผมก็อยากตายในสนามรบ พลเรือเอกอาคาอินุงั้นเหรอ? ต่อให้มันจะเก่งแค่ไหน ผมก็จะต่อยฟันหน้ามันให้ร่วงให้ได้ คุณอยู่นิ่งๆ ในทะเลเถอะ อาคาอินุไม่ฆ่าคุณหรอก!"

ทันทีที่หลินยู่พูดจบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน

【ติ๊ง ชีวิตของโฮสต์กำลังตกอยู่ในอันตราย สามารถบังคับสกัดพลังงานที่สะสมไว้ได้ คำเตือน! เมื่อเริ่มการสกัดแล้ว จะไม่สามารถหยุดได้ และร่างกายของโฮสต์จะได้รับผลกระทบจากพลังงานที่รุนแรง ซึ่งอาจทำให้เกิดความเสียหายร้ายแรง!】

【เริ่มการสกัดทันทีหรือไม่?】

บ้าเอ๊ย! ยังไงก็จะตายอยู่แล้ว บาดเจ็บนิดหน่อยจะเป็นไรไป?

หลินยู่เข้าใจดีว่าพลังงานนี้ต้องมาจากเดรกแน่ๆ แต่เขาไม่รู้ว่ามันจะรับมือกับอาคาอินุได้หรือไม่

"พลังนี้สามารถฆ่าอาคาอินุได้ไหม?"

【ติ๊ง! จากผลการจำลอง ความเป็นไปได้ในการสกัดพลังงานเพื่อเอาชนะอาคาอินุและรอดชีวิตคือ... หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ความเป็นไปได้น้อยเกินไป ขอแนะนำให้โฮสต์รีบหลบหนีทันที!】

"แล้วโอกาสที่อาคาอินุกับผมจะตายตกไปตามกันล่ะ?"

【50%!】

"บ้าเอ๊ย..." หลินยู่สบถออกมาเบาๆ

แค่ 50% เองเหรอ!

หลินยู่มองไปที่อาคาอินุด้วยสีหน้าโกรธแค้น

เขาต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด!

"เจ้าหมาแก่เอ๊ย แกนี่ดวงดีจริงๆ! ผมจะกลับมาแก้แค้นเรื่องนี้ให้ได้แน่นอน!"

หลินยู่กอดบอนนี่ไว้แน่น และกอดเธอให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก