บทที่ 16 หมากรุก

บทที่ 16 หมากรุก

บรรยากาศบริเวณระเบียงอาคารเรียนในวันนี้เหล่านักเรียนดูผ่อนคลายเป็นพิเศษ ต่างเดินคุยกันไปมา บางกลุ่มก็วิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน แตกต่างจากภาพลักษณ์ปกติอย่างสิ้นเชิง

"ฮ่าฮ่า ท่านขุนพล แกแพ้อีกแล้วนะ"

"ไม่สิ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเดินตัวนั้นนะ"

"อ๊ะ วางแล้วห้ามคืนสิ แพ้แล้วก็รีบเปลี่ยนคนเลย"

"ตาฉันแล้ว ตาฉันแล้ว"

"สามพ่วงหนึ่ง"

"นั่นแกเก็บระเบิดไว้เหรอ?"

"ระเบิดราชัน! ใครจะสู้ต่อไหม?"

"หมอบจ้า"

...

เมื่อทั้งสองคนมาถึงหน้าห้องเรียน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังลอดออกมาจากข้างใน นักเรียนจับกลุ่มคุยกันสัพเพเหระ โดยไม่มีบรรยากาศเคร่งเครียดของการท่องจำตำราเหมือนอย่างที่เคย

"กู๋เซียว ลู่ลี่ พวกเธอมาแล้วเหรอ"

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา เพื่อนๆ ในห้องต่างพากันยกมือทักทาย

ทั้งสองคนต่างก็มีหน้าตาที่โดดเด่นและนิสัยร่าเริง จึงเป็นที่นิยมในห้องเรียนเป็นธรรมดา

"เล่นอะไรกันอยู่เหรอ ขอฉันแจมด้วยคนสิ"

เห็นเพื่อนๆ กำลังล้อมวงเล่นหมากรุกจีนกันอยู่ กู๋เซียวก็รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะลงไปประลองฝีมือดูสักสองสามกระดาน

"กระดานนี้ยังไม่เริ่มเลย กู๋เซียว มานั่งตรงนี้สิ"

จางลี่ นักเรียนชายที่เพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่งรีบดีดตัวลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่ากู๋เซียวอยากเล่น

"ตกลง งั้นฉันไม่เกรงใจนะ"

กู๋เซียวไม่ได้ปฏิเสธและทรุดตัวลงนั่งแทนที่

"ไม่เป็นไรๆ เรื่องเล็กน้อย จะเกรงใจไปทำไมล่ะ?"

จางลี่โบกมือพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเนียนลงไปนั่งที่ที่นั่งข้างๆ กู๋เซียวแทน

เขาเงยหน้าขึ้นไปสบตาเข้ากับสายตาค้อนขวับของเพื่อนนักเรียนชายคนอื่นๆ "ไอ้หมอนี่ แผนสูงชะมัด!"

ส่วนลู่ลี่ก็นั่งลงอีกข้างของกู๋เซียว คอยเฝ้าดูเธอเล่นหมากรุกอย่างเงียบเชียบ

"นายเดินก่อนเลย"

หลังจากลู่ลี่นั่งลงแล้ว กู๋เซียวก็หันไปบอกนักเรียนชายฝั่งตรงข้าม

"เอ่อ... อ้อ ตกลงครับ"

การถูกจ้องมองโดยสองสาวงามประจำโรงเรียนพร้อมกันทำให้เจียงฮุ่ยรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

แม้จะอยู่ห้องเดียวกัน แต่ปกติแล้วพวกเขาก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันบ่อยนัก

โดยทั่วไปในห้องเรียนหนึ่งๆ นอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทแล้ว ขอบเขตการสื่อสารของแต่ละคนมักจะจำกัดอยู่แค่เพื่อนที่นั่งใกล้ๆ กันเท่านั้น

สำหรับเพื่อนคนอื่น อย่างมากก็แค่เรียกชื่อถูกเวลาเจอหน้า

คนที่มีปัญหาเรื่องการจำหน้าคนอาจจะต้องนึกอยู่นานกว่าจะเรียกชื่อออก หรือบางทีก็จำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

และเจียงฮุ่ยบังเอิญนั่งอยู่ไกลจากที่นั่งของกู๋เซียวและลู่ลี่พอสมควร ตลอดทั้งเทอมแทบจะไม่ได้คุยกันเกินสองประโยคเลยด้วยซ้ำ

ทว่าความประหม่านั้นก็เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ หากไม่ใช่คนที่มีอาการประหม่าสังคมอย่างรุนแรง การที่จะแข็งทื่อหรือทำตัวเปิ่นๆ ต่อหน้าคนสวยคงมีแค่ในอนิเมะเท่านั้น

ในความเป็นจริง เมื่อเจอคนหล่อหรือคนสวย ผู้คนก็มักจะลอบมองมากกว่าปกติเป็นธรรมดา ใครๆ ก็ชื่นชอบความสวยงาม มันคือสัญชาตญาณ แต่ถ้าถึงขั้นน้ำลายไหลล่ะก็ คนๆ นั้นต้องมีปัญหาอะไรบางอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เจียงฮุ่ยก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเหล่านั้นนานนัก เพราะเขาพบว่าทักษะหมากรุกของกู๋เซียวนั้นสูงส่งจนน่าตกใจ

เริ่มเกมไปได้ไม่ถึงสามนาที เจียงฮุ่ยก็พบว่าเบี้ยที่เหลือข้ามแม่น้ำมาได้มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น

กระดานฝั่งของกู๋เซียวราวกับค่ายกลแปดทิศ ตัวหมากตัวไหนที่หลุดข้ามฝั่งมาเป็นอันต้องม้วยมรณา เหมือนไม่ว่าเขาจะขยับไปทางไหนก็จะถูกดักกินไปเสียหมด

เขามั่นใจว่าพิจารณากระดานอย่างรอบคอบแล้ว แต่พบว่าทันทีที่ตัวหมากข้ามเส้นแบ่งเขตชู-ฮั่นมา พวกมันกลับควบคุมไม่ได้ขึ้นมาเสียดื้อๆ

เพียงไม่กี่ตา ตัวหมากของเขาก็ถูกบีบให้เดินไปยังจุดที่คู่ต่อสู้ต้องการทีละน้อย แล้วถูกจับกินในที่สุด

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ กู๋เซียวมักจะหาจังหวะบีบให้เขาต้องเลือกเสมอ

จะรักษาเรือหรือปืนใหญ่ดี? จะรักษาทางม้าหรือเรือดี? หรือจะรักษาปืนใหญ่หรือทางม้าดี?

หลังจากพยายามดิ้นรนอย่างหนักนานห้านาที เจียงฮุ่ยก็ยอมจำนนสภาพสมองล้าไปหมด

ประเด็นสำคัญคือ เจียงฮุ่ยประมาทเกินไปในช่วงต้นเกม ไม่อย่างนั้นถ้าเขาเอาแต่เดินวนไปมาอยู่ในเขตตัวเอง กู๋เซียวคงไม่สามารถเผด็จศึกได้ภายในห้านาทีหรอก

"เจียงฮุ่ย นายนี่ไม่ได้เรื่องเลย ฉันดูเวลาแล้ว นายยืนระยะได้แค่ห้านาทีเองนะ"

เมื่อเห็นความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของเจียงฮุ่ย เพื่อนๆ ที่ล้อมวงอยู่ก็พากันถล่มถากถางอย่างไม่ปราศจากความเมตตา

"ถ้าพวกนายคิดว่าแน่กว่า ก็มาลองเองสิ"

เจียงฮุ่ยลุกขึ้นยืนอย่างสงบนิ่งเพื่อรับคำถากถาง

"งั้นฉันลองเอง" เฟิงข่ายที่ยืนอยู่ข้างเจียงฮุ่ยรีบนั่งลงแทนที่ทันที "เสี่ยวเจียง วันนี้ฉันจะแสดงให้เห็นเองว่า ปรมาจารย์หมากรุกที่แท้จริงน่ะเป็นยังไง"

สิบนาทีต่อมา

"บะ... บ้าไปแล้ว"

เฟิงข่ายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับปากสั่น มองดูหน้ากระดานที่เหลือเพียงท่านขุนพลอยู่อย่างโดดเดี่ยว

"ขี้โม้ต่อไปสิ ไหนดูลซิว่าแน่แค่ไหน?" เจียงฮุ่ยที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบถากถางสวนกลับทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้ล้างแค้น "ไหนดูซิว่าเหลือกี่ตัว? อ้อ ที่แท้ก็ยังเหลือขุนพลแก่อยู่ตัวนึงนี่นา"

"ก็ยังนานกว่านายแล้วกัน นายอยู่ได้แค่ห้านาทีเอง"

เฟิงข่ายไม่ยอมแพ้ อย่างน้อยฉันก็อึดกว่านายล่ะวะ

"ถ้าเอาแต่ขดตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกไปข้างนอก มันก็ต้องนานกว่าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

ทำอย่างกับเขาตั้งป้อมอยู่ในเขตตัวเองไม่ได้อย่างนั้นแหละ ทั้งเกมเฟิงข่ายกินเบี้ยของกู๋เซียวได้แค่ไม่กี่ตัว ยังกล้าพูดออกมาได้อีกนะ

"เร็วๆ เลย เปลี่ยนที่" เพื่อนที่อยู่ข้างหลังเร่งให้เฟิงข่ายลุกขึ้น

หลังจากนั้น นักเรียนคนแล้วคนเล่าก็เข้ามาประลองกับกู๋เซียว แต่ไม่มีใครสามารถยืนระยะได้เกินสิบนาทีภายใต้เงื้อมมือของเธอเลย

และเมื่อมีคนแพ้มากขึ้นเรื่อยๆ นักเรียนคนอื่นๆ ก็ถูกดึงดูดด้วยความครึกครื้นนี้จนมามุงกันหนาตา

เมื่ออาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามาในห้อง เขาพบว่านักเรียนกว่าสี่สิบคนในห้องต่างรวมตัวล้อมกันเป็นวงกลม คนที่อยู่รอบนอกถึงกับต้องชะเง้อคอข้ามไหล่เพื่อนข้างหน้าเพื่อมองเข้าไปข้างใน

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ?"

เห็นนักเรียนรวมกลุ่มกันขนาดนี้ อาจารย์ประจำชั้นจึงเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย

"พี่โห่ว พวกเขากำลังประลองหมากรุกกับกู๋เซียวอยู่ครับ"

อาจารย์ประจำชั้นมีนามสกุลว่า โห่ว และมีชื่อว่า โห่วยง เนื่องจากเขาอายุมากกว่านักเรียนไม่กี่ปีและเข้ากับเด็กๆ ได้ดี จึงมักจะถูกเรียกว่าอย่างนั้น

อืม... เรื่อง "ไซอิ๋ว" และเรื่องทำนองนั้นก็มีอยู่ในโลกนี้เช่นกัน จิ่งหยวนสงสัยอย่างหนักว่าดาวสีครามดวงนี้อาจจะเป็นโลกก่อนเข้าสู่ยุคดวงดาว หรือไม่ก็อาจจะเป็นโลกคู่ขนานของโลกเรา

"หมากรุกงั้นเหรอ? ใครชนะล่ะ?"

โห่วยงมองเข้าไปข้างในด้วยความสนใจ

"กู๋เซียวครับ เธอเก่งสุดๆ ไปเลย ตอนนี้พวกเขารวมหัวกันวางแผนสู้กับกู๋เซียวแล้ว แต่ก็ยังโดนอัดจนเละเทะอยู่ดี"

นักเรียนคนหนึ่งรีบบอก "ผลงานอันยิ่งใหญ่" ของกู๋เซียวให้อาจารย์ทราบอย่างกระตือรือร้น

"รุกฆาต!"

ทันใดนั้น เสียงใสๆ ของกู๋เซียวก็ดังขึ้นมาจากท่ามกลางฝูงชน

"ยอมแพ้ครับ ยอมแพ้อย่างราบคาบเลย"

เฉียนอี้ที่นั่งฝั่งตรงข้ามกู๋เซียวเอนหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว พวกเขารวมหัวกันตั้งหลายคนยังเอาชนะไม่ได้ แล้วจะไปพูดอะไรได้อีกล่ะ?

ในตอนนั้นเอง เฉียนอี้เหลือบไปเห็นโห่วยงยืนอยู่ด้านหลังพวกเพื่อนๆ

"พี่โห่ว มาลองสักกระดานไหมครับ"

เฉียนอี้ลุกขึ้นยืนแล้วกวักมือเรียกโห่วยงที่ยืนอยู่นอกวง

"พี่โห่ว"

"พี่โห่วครับ"

นักเรียนหลายคนที่จดจ่ออยู่กับเกมเพิ่งจะสังเกตเห็นโห่วยงยืนอยู่ข้างหลัง