สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 174

ตอนที่ 174: มาร์โกอยู่ที่ไหน?

ภายในโรงนอนหลังนั้นมีพวกเด็กสาวที่ถูกขังมานานแล้ว และพวกเธออยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก

หากพวกเธอยังติดอยู่ที่นี่นานกว่านี้ พวกเธออาจจะตายในซ่องโจรผิดกฎหมายแห่งนี้ได้

มีเด็กสาวมากกว่าร้อยคนในโรงนอนต่างๆ มันเป็นไปไม่ได้ที่ลุคจะพาพวกเธอออกไปได้ด้วยตัวคนเดียว ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้พวกเด็กสาวช่วยตัวเองจะดีกว่า

มันจะสร้างแรงกระเพื่อมได้มากทีเดียวหากครอบครัวของเด็กสาวทั้งร้อยคนนี้ออกมาเรียกร้องคำอธิบายพร้อมๆ กัน พวกเขาเองก็คงไม่ใช่คนจนแน่ๆ ในเมื่อมีปัญญาจ่ายค่าเดินทางมาเที่ยวฝรั่งเศสได้

ลุคออกจากโรงนอนและไปประจำตำแหน่งเพื่อซุ่มโจมตีอยู่หลังซากรถเก่าที่ห่างจากประตูทางเข้ามายี่สิบเมตร

สิบนาทีต่อมา ลุคได้ยินเสียงรถที่ขับลุยโคลนมาแต่ไกล แสงจากไฟหน้ารถปรากฏขึ้นบนถนน สาดส่องค่ำคืนที่มืดมิด

มีรถมาสามคัน!

ลุคสูดลมหายใจลึกและปรับสภาวะจิตใจของเขา ก่อนจะยกปืนอูซี่ขึ้น

ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊!

เขายิงรัวอย่างรวดเร็ว จนกระสุนหมดแม็กกาซีนภายในสามวินาที รถคันนำหน้าเต็มไปด้วยรูพรุนและกระจกหน้าแตกละเอียด มันเสียหลักลงข้างทางและพุ่งชนเข้ากับกองขยะ

ลุคโยนปืนอูซี่ทิ้งและคว้าปืนอาก้าที่เขาสะพายมาด้วย เขาเปิดฉากยิงอีกครั้ง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนหมดแม็กกาซีนอีกครั้งในพริบตา เช่นเดียวกับรถคันแรก รถคันที่สองเสียหลักตกถนนไปชนกับซากรถเก่าในสภาพที่เต็มไปด้วยรูกระสุน

ลุคยังไม่เริ่มยิงอีกครั้งจนกระทั่งรถคันที่สามเกือบจะผ่านตัวเขาไป ดังนั้นรถคันนี้จึงถูกยิงเข้าที่ด้านข้างเพียงฝั่งเดียวและด้านหลัง

แต่อย่างน้อยผู้โดยสารในรถสองคันแรกก็ได้รับแรงกระแทกจากกระสุนไปเต็มๆ แล้ว

ลุคเปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างรวดเร็ว ลุคยกปืนอาก้าขึ้นอีกครั้งและเล็งไปที่รถคันที่สามซึ่งพุ่งผ่านเขาไปแล้ว

ลุคไม่จำเป็นต้องเล็งให้แม่นยำมากนัก สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่สาดกระสุนถล่มใส่รถคันนั้น

โลกแห่งความเป็นจริงไม่ใช่ภาพยนตร์

ในระยะสามสิบเมตร ไม่มีทางที่รถบ้านทั่วไปจะทนทานต่อการโจมตีจากปืนอาก้าได้ เพราะกระสุนสามารถเจาะทะลุจากด้านหนึ่งไปออกอีกด้านหนึ่งได้เลย

ในที่สุด รถคันนั้นก็เสียการทรงตัวในอีกสิบเมตรถัดไปและพุ่งชนเข้ากับเพิงพักในเขตก่อสร้าง

ลุคยังไม่รีบร้อนที่จะเผยตัว เขาเปลี่ยนตำแหน่งที่อยู่

เขาเปิดใช้งาน "ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" ขณะที่เคลื่อนที่ไปด้วย

ครู่ต่อมา เขาเข้าใกล้รถเหล่านั้นและยิงซ้ำที่หัวของพวกผู้ชายที่ยังรอดชีวิต ก่อนจะถอยฉากออกมาอย่างเงียบเชียบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อยืนอยู่บนยอดตึกที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ลุคเห็นขบวนรถตำรวจยาวเหยียดพุ่งเข้าไปในโรงนอนพร้อมเสียงไซเรนที่ดังสนั่น เขาพยักหน้าอย่างพอใจแล้วกระโดดลงมา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลุคเปลี่ยนกลับไปสวมเสื้อผ้าและรองเท้าชุดเดิมของเขา และปรากฏตัวบนรถไฟใต้ดินในเขตเนิฟตัว

เขาสวมหมวกซอมซ่อและหน้ากากอนามัยอันใหม่ เหมือนกับคนปกติทั่วไปในวันฝนตก

ตอนนี้ เขามีเพียงปืน M1911 ที่แย่งมาจากแก๊งสเตอร์คนหนึ่งติดตัวอยู่เท่านั้น

รถไฟใต้ดินในปารีสตอนกลางคืนนั้นไม่ปลอดภัยนัก ซึ่งเป็นเวลาที่การปล้นมีโอกาสเกิดขึ้นได้มากที่สุด คนส่วนใหญ่ทำงานตอนกลางวัน แต่กลุ่มคนบางประเภทกลับ "ทำงาน" บนรถไฟใต้ดินตอนกลางคืน

การลักขโมยและการชิงทรัพย์คืออาชีพเลี้ยงปากท้องของพวกเขา

แต่ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับลุคเลย

ลุคไม่ได้แต่งตัวเหมือนนักเรียน และเขากำลังควงมีดผีเสื้อเล่นอยู่

มีดในมือของเขาเต้นระบำอย่างคล่องแคล่วเป็นพักๆ ซึ่งบ่งบอกว่าเขาต้องเชี่ยวชาญการใช้มันอย่างแน่นอน

แม้จะไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเขาเก่งแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ใช่เป้าหมายที่น่าปล้นด้วยแน่ๆ

มีดผีเสื้ออาจจะเล็ก แต่มันสามารถฆ่าคนได้ง่ายกว่ามีดเล่มใหญ่เสียอีกในบางครั้ง

ดังนั้น ลุคจึงกลับเข้าสู่ตัวเมืองได้อย่างปลอดภัย

หลังจากออกจากรถไฟใต้ดิน ลุคก็มุ่งหน้าไปยังอาคารอพาร์ตเมนต์เมื่อตอนบ่าย และแอบเข้าไปในตรอกที่อยู่ไม่ไกล

ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด เขาปีนขึ้นตึกและเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ห้องหนึ่งผ่านหน้าต่างที่ไม่ได้ล็อคไว้ เขาหยิบเสื้อโค้ทและรองเท้าคู่หนึ่งที่วางอยู่ข้างประตูมาสวมอย่างรวดเร็ว

ลุคโยนเงินห้าร้อยยูโรลงในชามใส่กุญแจ แล้วออกจากห้องทางหน้าต่างและปีนท่อน้ำขึ้นไปบนดาดฟ้า

เมื่อตรวจสอบระบบ เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ ระบบไม่ได้ลงโทษเขาเนื่องจากเขาได้จ่ายเงินค่าเสื้อผ้าไปแล้ว

ลุคกระโดดทะยานเพียงสองครั้งใหญ่ๆ ก็มาอยู่บนตึกอพาร์ตเมนต์ที่พวกแก๊งยึดครองอยู่

หลังจากสำรวจตึกด้วย "ทักษะประสาทรับกลิ่นเฉียบคม" แล้ว ลุคก็เดินลงบันไดไปอย่างไร้เสียง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลุคยืนอยู่ในห้องใต้ดินพร้อมรอยยิ้มที่ดูดุดัน พวกแก๊งสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าเขาเกือบจะตายหมดแล้วจากการถูกทรมาน

แม้แต่คนที่อึดที่สุดในหมู่พวกมันก็กำลังจะสิ้นใจ หลังจากที่ลุคเชื่อมต่ออุปกรณ์ไฟฟ้าทางการแพทย์แบบง่ายๆ ที่เขาดัดแปลงเข้ากับขาของชายคนนั้น

เมื่อครู่นี้ เขาได้แบกพวกแก๊งสเตอร์ติดอาวุธในตึกลงมาที่ห้องใต้ดินซึ่งเก็บเสียง หลังจากเค้นสอบถาม เขาจึงได้รู้ว่า มาร์โก (Marco) หัวหน้าของพวกมัน ได้พาลูกน้องส่วนใหญ่ออกไปเป็นกำลังเสริมให้กับซ่องโจรในเขตเนิฟตัว หลังจากได้รับข่าวว่าที่นั่นถูกโจมตี

ลุคถึงกับพูดไม่ออก

ย้อนกลับไปที่ทางเข้าแคมป์โจร เขาได้สาดพายุกระสุนใส่รถทั้งสามคันนั้นไปแล้ว

หลังจากนั้น เขาก็ยิงซ้ำที่หัวของทุกคนที่ยังหายใจอยู่โดยไม่ได้มองหน้าพวกมันเลย เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามาร์โก หัวหน้าของพวกมัน อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย?

ลุคนิ่งไปครู่หนึ่งด้วยความพูดไม่ออก ก่อนจะรีบจัดการพวกแก๊งสเตอร์ที่เหลือให้สิ้นซากแล้วจากไป

ที่ประตู เขาประหลาดใจที่เห็นรถจอดอยู่ที่นั่น

รถเบนซ์ (Benz) ที่คิมและอะแมนดานั่งมาจอดอยู่ที่นี่

เขาสูดดมดู และพบว่ามีกลิ่นจางๆ ในรถที่คล้ายกับห้องพักของมาร์โก

ด้วยความตื่นเต้น ลุคจึงกลับไปที่ห้องของมาร์โกในตึกนั้น เขาพบกุญแจที่มีโลโก้เบนซ์และโทรศัพท์มือถืออีกกองหนึ่ง

โทรศัพท์ของอะแมนดาและคิมอยู่ในกองนั้นด้วย

เขาหาโทรศัพท์ของพวกเธอเจอโดยอาศัยกลิ่นและลักษณะภายนอกของมัน

หลังจากคิดครู่หนึ่ง ลุคหยิบไปเพียงโทรศัพท์ของคิมเท่านั้น

เขาออกจากตึกและกดปุ่มบนกุญแจเพื่อปลดล็อครถเบนซ์

ลุคขึ้นไปนั่งบนที่นั่งคนขับและรู้สึกดีใจที่เห็นว่ารถมีระบบ GPS

หลังจากตรวจสอบระบบ GPS อยู่ครู่หนึ่ง ลุคก็ใช้โทรศัพท์เก๊ของเขาถ่ายรูปไว้สองสามรูปแล้วเดินจากไป

เขาโบกเรียกแท็กซี่ที่ว่างอยู่แล้วบอกว่า “ไปที่พิพิธภัณฑ์สัตววิทยา (Zoological Museum)”

หมวกและหน้ากากอันใหญ่ของเขาช่วยบดบังใบหน้าจากคนขับท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด

อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ชายจะแต่งตัวแบบนั้นในสภาพอากาศที่หนาวเย็นเช่นนี้

คนขับเพียงแค่พยักหน้าและเริ่มออกรถไป

B_R : ปุกาศ—ปุกาศ!!! 📢

เรื่องราวของลุคในตอนนี้…ขอพักไว้เพียงเท่านี้

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดสุดท้าย

หากเรื่องราวบทนี้ทำให้คุณลุ้น หรือสนุก

อย่าลืมกดไลก์ และมาร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในคอมเมนต์นะครับ

และที่สำคัญ ฝากติดตามพวกเราด้วย

กด Follow กดถูกใจ พูดคุย แลกเปลี่ยนไอเดีย

เพื่อไม่พลาดเบาะแสใหม่ ๆ ในโลกแห่งจินตนาการ 🕵️‍♂️✨

📌 สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)

👉 https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127

แล้วพบกัน…ในตอนถัดไป 🔍🔥