สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ (SDFW)-ตอนที่ 72

ตอนที่ 72

บร็อคไม่กล้าพูดขัดอะไรกับโธมัส

ดังนั้น บร็อคจึงพบว่าถ้าลุคและเซลิน่าทนไม่ไหวกันเองน่าจะเป็นทางที่ดีกว่าในการที่จะไล่พวกเขาทั้งสองคน หากพวกเขาแสดงอาการต่อต้าน หรือกระทำการต่อต้านต่อบร็อคเหตุการณ์เหล่านั้นจะถูกบร็อคเก็บมันไว้

อย่างไรก็ตาม ลุคและเซลิน่าไม่ได้ปะทะกับบร็อคอย่างซึ่งหน้า แต่ทว่าลุคกลับแสดงออกถึงความโกรธของพวกเขาด้วยวิธีที่ละเอียดอ่อนกว่านั้น บร็อครู้ดีว่าตอนนี้ไม่สามารถสร้างสัมพันธ์อันดีกับลุคและเซลิน่าได้แล้ว

ลุคอาจจะยังเด็ก แต่ดูเหมือนว่าเขาเคยรับมือกับคนที่มีนิสัยอย่างบร็อคมาก่อน

ตอนนี้บร็อคไม่สามารถถอยหลังกลับไปได้แล้ว

พรรคพวกของบร็อค ตัวตนของบร็อค และตำแหน่งของบร็อคไม่อนุญาตให้เกิดการประนีประนอมกับผู้มาใหม่ทั้งสองคน

บ่ายวันนั้นลุคกับเซลิน่าได้รับคดีใหม่อีกหนึ่งคดี

ลุคตรงเข้าไปหาบร็อคหลังจากอ่านแฟ้มคดีแล้ว “ท่านครับ กรมตำรวจฮูสตันอนุญาตให้พวกเราเข้าร่วมในคดีนี้ด้วยงั้นหรอครับ”

อันที่จริงสิ่งที่ลุคอยากจะถามจริงๆ คือ ไม่กลัวจะมีปัญหาอะไรตามมารึไงถ้ารับคดีนี้?

คดีนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ Wolfkyle ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของฮูสตัน พวกเขาได้รับแจ้งว่ามีคนสูญหาย

บร็อคกล่าวด้วยสีหน้าเฉยเมยและไร้ซึ่งความกังวล “พื้นที่นั่นมันไม่ได้อยู่ในเขตอำนาจศาลของเรา ดังนั้นคุณก็ช่วยแค่เรื่องการสืบสวนก็พอ ให้พวกตำรวจท้องที่รับผิดชอบคดีนี้ไป ทำไมมีปัญหาอะไรรึเปล่า? กองปราบอาชญากรรมของเราจัดการคดีลักษณะนี้มาหลายคดีแล้ว ไม่ชอบงั้นหรอแจ้งหัวหน้าโธมัสได้นะ”

ลุคพูดอย่างใจเย็น “โอเค เข้าใจแล้ว ผมจะไปเตรียมตัวให้พร้อม” จากนั้นลุคก็หันหลังกลับและออกจากห้องไป

บร็อคมองลุคอย่างเย็นชา ฮึ นายจะทำอะไรได้? ดคีนี้เป็นรองหัวหน้าแซนดร้าที่รับเรื่องเข้ามา นายคิดว่าโทมัสจะกล้างัดกับเธอเพื่อนายงั้นเรอะ?

โธมัสอยากเลื่อนตำแหน่ง ซึ่งคงไม่มีทางแป็นไปได้ถ้าหากว่าเขาทำให้เหล่าคลื่นใต้น้ำหลายๆ ลูกในกรมตำรวจไม่พอใจ

บร็อคหวังว่าลุคจะไปบ่นเรื่องคดีนี้กับโธมัส

ด้วยวิธีนี้ โธมัสอาจจะปะทะกับแซนดร้า และโธมัสอาจจะคิดว่าลุคไม่ควรเข้ามาหาโธมัสในเรื่องนี้ ซึ่งมันจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับบร็อคไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

บร็อคครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นยิ้มเยาะเย้ยพร้อมพูดว่า “หึหึ ฉันช่วยนายไว้เยอะ สักวันนายควรตอบแทนฉันนะ”

บร็อควางสายจากนายอำเภอท้องถิ่นใน Wolfkyle และคุยกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

หากว่านายอำเภอเป็นคนปกติดีทั่วไปคงจะไม่มีทางทนต่อความอัปยศอดสูที่เขาได้รับ และจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับนายอำเภอของ Wolfkyle คงจะไม่เป็นมิตรกับลุคอย่างแน่นอน

หลังจากที่บร็อคออกจากสำนักงานของเขา ลุคและเซลิน่าก็ออกเดินทางด้วยรถของพวกเขา

เมื่ออ่านแฟ้มคดีในรถ เซลิน่าบ่นว่า “คดีคนหายอีกแล้วหรอ? นี่คงไม่ใช่แผนของบร็อคอีกแล้วใช่ไหม ?”

ลุคกล่าวว่า “บร็อคไม่ได้โง่ขนาดนั้น เขาไม่สร้างปัญหาใดๆ อีกจนกว่าเราจะกลับมาแน่ ตอนนี้ เราให้ความสนใจกับเรื่องคดีของเราดีกว่า ทั้งหมดก็แค่นั้น”

ลุคจำได้ว่าบรรยายการเดินทางไปทำงานนอกพื้นที่ครั้งสุดท้ายที่เป็นช่วงวันหยุดอย่างไง และพวกเขาจบทริปกลับมาฮิวสตันในเพียงวันเดียวได้อย่างไร

แต่จะเป็นการดีที่สุดที่ไม่ปักใจเชื่อแบบนั้นให้ตัวเองอีก

เซลิน่าก็คิดแบบเดียวกับลุคกันอย่างชัดเจน เธอพยักหน้า "คุณถูก เรามีหน้าที่ของพวกเราที่ต้องทำ เราไม่มีวันหยุด”

ลุคกล่าวว่า “…ไม่เอาน่า แค่คิดก็พอได้ไหมอย่าพูดออกมาสิ คุณกำลังแช่งพวกเราอยู่นะ”

แต่ลุคไม่คิดว่าพวกเขาจะโชคร้ายถึงขนาดที่จะประสบอุบัติเหตุในการเดินทางทุกครั้งหรอกนะ

บร็อคก็คงคิดเหมือนกัน

เซลิน่าขอโทษ “ฮ่าฮ่า นายพูดถูก ฉันผิดเอง.”

พวกเขาขับรถเป็นชั่วโมง ทันใดนั้น ลุคก็ขมวดคิ้วและหยุดรถ

“มีอะไรผิดปกติ?” เซลิน่าถาม

เมื่อมองไปที่แผงหน้าปัดรถ ลุคก็ขมวดคิ้ว “ยางแบน”

เซลิน่าพูดว่า “งั้นหรอ?”

ลุคกล่าวว่า “ปัญหาคือยางรถเราแบนสามเส้น และเราไม่มียางอะไหล่ถึงสามเส้นในรถของเรา”

เซลิน่าอุทาน “อะไรนะ? ยางแบนสามเส้น? เป็นไปได้อย่างไร?”

ทั้งคู่ไม่ได้เป็นช่างซ่อมรถ นอกจากนี้ แม้แต่ช่างที่มีฝีมือเก่งแค่ไหนก็ยังไม่สามารถซ่อมยางสามเส้นได้โดยไม่ต้องใช้เครื่องมือใดๆ

ลุคเงยหน้าขึ้นจากหน้าปัด ก็พบว่าพวกเขากำลังติดอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

มองย้อนกลับไปพวกเขาอยู่ห่างจากฮูสตันร้อยกิโลเมตร ในขณะที่เมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดห่างออกไปห้าสิบกิโลเมตร

ข้างหน้าพวกเขา Wolfkyle อยู่ห่างออกไปห้าสิบกิโลเมตร ราวกับพวกเขาถูกจับวางไว้ตรงกลาง

ลุคหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แต่ไม่มีสัญญาณ

ลุคคิดครู่หนึ่งแล้วกวักมือเรียกเซลิน่า “เราไปเดินเท้ากันเถอะ”

ห้าสิบกิโลเมตรไม่มากเกินไปสำหรับลุค ลุคสามารถแบกเซลิน่าเดินได้ด้วยซ้ำถ้าจำเป็น

ทริปนี้ไม่ได้พกอะไรมามากไปกว่ากระเป๋าสะพายหลัง

ลงจากรถลุคและเซลิน่าก็เริ่มเดินอย่างไม่รีบร้อน

ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็เห็นรถอีกคันอยู่บนถนน

รถคันนี้เป็นรถบ้าน

ลุคและเซลิน่าต่างประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นถัดจากรถบ้าน

ที่ลุคเห็นคือครอบครัว ครอบครัวหนึ่ง: พ่อกับแม่วัยกลางคนกำลังทะเลาะกัน เด็กสาววัยรุ่นกำลังอยู่ในชุดบิกินี่กำลังอาบแดดบนเก้าอี้ และเด็กชายกำลังเล่นกับสุนัขสองตัวซึ่งอยู่ถัดจากเธอไป

มองดูภาพรวมแล้วมันเหมือนกับว่า… พวกเขาอยู่ในฉากของละครตลกบางอย่างอยู่

ลุคถามพวกเขาว่า “สวัสดีครับ พวกคุณกำลังจะไป Wolfkyle หรือเปล่า”

ทั้งคู่หยุดทะเลาะเมื่อพวกเขาเห็นลุค สามีตอบว่า “ใช่. พวกคุณก็ด้วย?”

ลุคพยักหน้าและกำลังจะพูดต่อ

อย่างไรก็ตาม หญิงวัยกลางคนเริ่มตื่นเต้น "เยี่ยม! คุณช่วยเราหารถพ่วงได้ไหม? รถเรายางแบน”

ทั้งลุคและเซลิน่าพูดไม่ออก

ลุคและเซลิน่าวางแผนที่จะโบกรถไปที่ Wolfkyle! และท้ายที่สุดก็พอว่ารถบ้านคันนี้ก็กว้างเพียงพอสำหรับพวกเขา ตราบใดที่คนแปลกหน้าเหล่านี้ไม่ปฏิเสธ

พวกเขาแทบคิดไม่ถึงเลยว่าครอบครัวนี้ก็ยางแบนและติดอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับพวกเขา

ลุคและเซลิน่าเหลือบมองหญิงสาววัยรุ่นที่กำลังเพลิดเพลินกับการอาบแดดข้างถนนโดยไม่รู้ตัว

ท่าทางสบายๆ ของเธอทำให้ลุคและเซลิน่าเชื่อว่าครอบครัวของเธอเพิ่งจะหยุดพักระหว่างการเดินทาง

ไม่มีทางที่จะมีใครโอเคกับสถานการณ์ดังกล่าว หรือทำตัวชิวๆ เมื่อรถของครอบครัวของคุณติดอยู่ในที่รกร้างอย่างนี้?

ลุคออกเดินทางกับเซลิน่าอีกครั้งหลังจากบอกลาชายวัยกลางคน

ลุคไม่สามารถพึ่งพาครอบครัวนี้ได้และไม่อยากกดดันพวกเขา เมื่อพวกเขาไปถึง Wolfkyle ค่อยเรียกรถลากให้ครอบครัวนี้แล้วกัน

ในขณะพวกเขาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบ พร้อมกับพระอาทิตย์ที่กำลังตก

.

B_R : ปุกาศ ปุกาศ  !!!!!!!!!

ช่วงนี้จะช้าหน่อยนะครับผู้อ่านทั้งหลาย

แต่จะพยายามเร่งให้ได้อ่านกันไวๆ นะครับ

.

.

เรามีเพจแล้วน้าเข้าไป Follow กดถูกใจ พูดคุย ติดตามข่าวสารกันได้น้า ….

https://www.facebook.com/สุดยอดนักสืบในโลกแห่งจินตนาการ-SDFW-105519611538127