บทที่ 71: ซื้อ

บทที่ 71: ซื้อ

ตอนนี้เมื่อไม่มีงานทำเป็นเวลาสามวัน จางฟานจึงจัดบ้านให้เรียบร้อยแล้วไปที่ธนาคาร เมื่อคืนก่อนจะจากไป หลี่เซียวให้ผู้ช่วยมอบเงินปึกใหญ่สามปึกให้จางฟานพร้อมกล่าวว่า "นี่คือค่ารักษา ถ้าคุณอยากซื้อบ้านที่ฉันมี ฉันจะไม่ให้เงินคุณเพิ่มอีก แต่ถ้าไม่ เราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง"

จางฟานรู้สึกอายเล็กน้อยที่จะรับมัน เพราะเขาได้ทั้งขับรถของเธอ ทั้งกินและดื่มฟรี เมื่อเขาจะกลับ ผู้ช่วยก็ได้ใส่เงินลงในกระเป๋าใบเล็กแล้วยื่นให้จางฟานพร้อมเดินไปส่งเขาที่ประตู

หากเป็นนักศึกษาจบใหม่ทั่วไปเหมือนจางฟาน คงจะนอนกอดเงิน 30,000 หยวนนี้ไว้แน่น แต่ตอนนี้เขาได้เห็นโลกมามากขึ้นแล้ว

เช้านี้หลังจากธนาคารเปิด จางฟานก็เดินทางไปที่นั่น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็โทรหาเส้าฮัว: "เส้าฮัว คุณยุ่งอยู่หรือเปล่า? พอดีผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อย"

ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ตอนที่แม่ของเส้าฮัวเข้ารับการรักษา จางฟานพยายามหาเรื่องคุยกับเธอ ทุกคนไม่ได้โง่ แต่เพราะมีเจี่ยซูเยว่เพื่อนสนิทของเธอคั่นกลาง เส้าฮัวจึงรู้สึกต่อต้านจางฟานเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะเรื่องการรักษาของแม่ เธอคงไม่มีวันติดต่อกับจางฟานอีก

"คุณหมอจาง ฉันอยู่ที่ทำงานค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เมื่อเห็นว่าเป็นจางฟานโทรมา เส้าฮัวไม่ได้บอกว่าเธอยุ่งแค่ไหน เธอรู้ดีว่าตัวเองคงไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวด้วยซ้ำ

"คือ ผมอยากจะสอบถามเกี่ยวกับขั้นตอนการขอสินเชื่อครับ อยากรู้ว่ากระบวนการเป็นยังไงบ้าง"

เส้าฮัวเป็นผู้จัดการฝ่ายธุรกิจ รับผิดชอบหลักในการดำเนินการด้านสินเชื่อและมีเป้าหมายรายเดือนที่ต้องทำ เมื่อได้ยินว่าจางฟานมีเรื่องสำคัญจะคุย เธอจึงบอกว่า "คุณอยู่ที่ไหนค่ะ? เข้ามาที่ออฟฟิศของฉันสิ เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟัง"

"ผมอยู่หน้าออฟฟิศคุณพอดีเลยครับ"

"รอสักครู่นะค่ะ" พูดจบ เส้าฮัวก็ลงมาข้างล่างเพื่อต้อนรับจางฟาน

"คุณหมอจาง เชิญทางนี้ค่ะ" เนื่องจากอยู่ในเวลางานและจางฟานมาติดต่อเรื่องธุรกิจ มารยาทของเส้าฮัวจึงดูไร้ที่ติ

เธอนำทางจางฟานไปที่โต๊ะทำงาน หลังจากเขานั่งลงเธอก็ถามว่า "คุณหมอจาง ต้องการกู้เงินไปทำอะไรค่ะ?" เพราะจางฟานเป็นหมอ เขาจึงถือว่าเป็นลูกค้าระดับพรีเมียม

"คือ เพื่อนคนหนึ่งของผมกำลังจะขายบ้านน่ะครับ และเธอแนะนำให้ผมรับช่วงต่อ แต่เงินเก็บผมไม่พอ ก็เลยลองมาสอบถามเรื่องสินเชื่อดูก่อน แต่ผมยังไม่ได้ตัดสินใจนะว่าจะกู้หรือไม่กู้" จางฟานรู้สึกใจแป้วเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางที่เป็นการเป็นงานของเส้าฮัว

แม้จางฟานจะบอกว่ายังไม่แน่ใจ แต่เส้าฮัวก็ไม่ได้ผิดหวัง เรื่องธุรกิจจะเกิดหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือการได้ช่วยเหลือจางฟาน หากไม่มีเขา แขนของแม่เธอคงต้องเจ็บปวดไปอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังก่อน" เส้าฮัวอธิบายเรื่องการจำนองด้วยภาษาง่ายๆ เท่าที่จะทำได้

หลังจากฟังจบ จางฟานก็ลังเล เส้าฮัวมองเขาแล้วถามต่อว่า "หมู่บ้านไหนค่ะ? ขนาดเท่าไหร่ และราคาตารางเมตรละเท่าไหร่?"

"จิ่งหัวเจียหยวนครับ มีห้องขนาดตั้งแต่ 120 ถึง 140 กว่าตารางเมตร ราคาตารางเมตรละพันกว่าหยวนครับ" ผู้ช่วยของหลี่เซียวเพิ่งบอกรายละเอียดอพาร์ตเมนต์ให้จางฟานทราบเมื่อเช้านี้

"เพื่อนคุณทำอาชีพอะไรค่ะ? เขาถึงมีอสังหาริมทรัพย์เยอะขนาดนี้ แถมราคายังถูกมากด้วย เขาจะเป็นมิจฉาชีพหรือเปล่า? คุณต้องระวังนะ ราคาเปิดตัวของจิ่งหัวเจียหยวนก็ตารางเมตรละพันกว่าหยวนแล้ว และตอนนี้ที่นั่นเป็นชุมชนระดับไฮเอนด์ของเมืองเลย เพราะฉะนั้นคุณต้องรอบคอบนะค่ะ"

แม้จะไม่ได้สนิทกันมาก แต่เส้าฮัวซึ่งทำงานด้านการเงินรู้สึกว่าเพื่อนของจางฟานดูไม่น่าเชื่อถือ เธอจึงเตือนเขาอยู่หลายครั้ง

"อ๋อ หมู่บ้านนั้นเพื่อนผมเป็นคนพัฒนาเองครับ เธอเห็นว่าผมยังไม่มีบ้าน ก็เลยบอกว่าจะขายให้ในราคาทุน ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรครับ" จางฟานอธิบาย

"อ๋อ! จริงเหรอค่ะ?" เส้าฮัวแอบสงสัยในใจ หมอตัวเล็กๆ อย่างคุณเนี่ยนะจะรู้จักกับเจ้าของโครงการ แถมเขายังยอมขายบ้านให้ในราคาขาดทุนอีก? ความเป็นไปได้มันน้อยมาก ไม่จางฟานโดนหลอก ก็คงแค่คุยโว เส้าฮัวจึงมองจางฟานด้วยสายตาแปลกๆ

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน โทรศัพท์ของจางฟานก็ดังขึ้น "จางฟาน คุณอยู่ที่ที่ทำงานของพวกเราเหรอ?" หวังเชี่ยนเป็นคนโทรมา เธอเห็นรถเชอโรกีของจางฟานจอดอยู่หน้าธนาคาร แม้เธอจะมาทำงานสาย แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร เธอจึงไม่รีบร้อน เมื่อเดินมาถึงประตู เห็นรถที่คุ้นตาและพอพิจารณาดูใกล้ๆ ก็ใช่รถของจางฟานจริงๆ เธอจึงโทรหาเขา

"พี่หวังครับ ผมมาทำธุระที่ธนาคารน่ะครับ ผมอยู่ที่..." จางฟานไม่รู้ว่าออฟฟิศที่เส้าฮัวอยู่นั้นเรียกว่าอะไร

"แผนกบริการลูกค้าค่ะ" เส้าฮัวช่วยเตือน

"รอพี่นะ กำลังไป" หลังจากวางสาย ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้น หวังเชี่ยนผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นจางฟานก็ถามพร้อมรอยยิ้มว่า "มาทำอะไรที่นี่จ๊ะ? ทำไมไม่โทรหาพี่ล่ะ?"

จางฟานและเส้าฮัวยืนขึ้น เส้าฮัวกล่าวทักทาย "สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการหวัง" หวังเชี่ยนพยักหน้ารับ เธอเป็นผู้บริหารระดับสูงของธนาคาร และตำแหน่งของเธอก็พิเศษมาก บางครั้งคำพูดของเธอมีน้ำหนักมากกว่าผู้จัดการธนาคารเสียอีก

"พี่หวังครับ ผมมาสอบถามเรื่องสินเชื่อน่ะครับ" จางฟานบอก

"สินเชื่อเหรอ? เอาไปทำอะไรล่ะ?"

"พี่หลี่เซียวมีบ้านอยู่หลายหลังน่ะครับ เลยถามว่าผมอยากได้สักหลังไหม ผมเลยมาลองถามเรื่องกู้เงินดู"

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังเชี่ยนจึงถามว่า "จิ่งหัวเจียหยวนใช่ไหม?"

"ใช่ครับ"

ขณะที่คุยกัน หัวหน้าแผนกบริการลูกค้าก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นหวังเชี่ยน เขาก็รีบเข้ามาทักทายทันที

เมื่อได้ยินเรื่องราว หวังเชี่ยนก็ยิ้มแล้วพูดว่า "แล้วจะลังเลอะไรล่ะจ๊ะ? เดี๋ยวพี่ถามให้ ถ้าดอกเบี้ยถูกลงอีกหน่อยเธอก็ซื้อเลย พอรีโนเวทเสร็จจะได้รับพ่อแม่มาอยู่ด้วยกัน จะได้มีบ้านเสียที"

"ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลยครับ"

"ลังเลอะไรอยู่น่ะน้องชายที่แสนซื่อของพี่? ถึงเธอไม่ไปอยู่เอง ขายต่อก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ เธอรู้นี่ว่าหมู่บ้านนั้นฮิตขนาดไหนในเมืองชาซู่ ถือซะว่านี่เป็นวิธีที่หลี่เซียวแสดงความขอบคุณเธอก็แล้วกัน" เธอดึงจางฟานไปกระซิบข้างๆ

อีกด้านหนึ่ง ผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้ากำลังคุยสถานการณ์กับเส้าฮัว หลังจากคุยจบ หวังเชี่ยนก็พูดกับผู้จัดการว่า "เสี่ยวชุย ช่วยดูเรื่องสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำให้น้องชายฉันหน่อยนะ เดี๋ยวฉันขอขึ้นไปข้างบนแป๊บนึง เดี๋ยวลงมาใหม่" การที่เธออยู่ตรงนั้นอาจทำให้เส้าฮัวและคนอื่นๆ ทำงานไม่สะดวก

"ได้ครับผู้อำนวยการหวัง ไม่ต้องห่วงครับ" ผู้จัดการรีบตอบพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากหวังเชี่ยนไปแล้ว ผู้จัดการชุยก็พูดกับจางฟานว่า "คุณจาง ไปที่ห้องทำงานของผมไหมครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เป็นการส่วนตัวเลย" เขาได้สอบถามข้อมูลจากเส้าฮัวมาบ้างแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณที่ลำบากนะครับ พอดีผมรู้จักกับเส้าฮัว ให้เธอจัดการให้ผมดีกว่าครับ"

ผู้จัดการหันไปมองเส้าฮัวแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ตกลงครับ ถ้ามีคำถามอะไรติดต่อผมได้เลยนะ"

เมื่อผู้จัดการไปแล้ว เส้าฮัวก็พูดขึ้นว่า "ไม่รู้เลยนะว่าคุณรู้จักคนเยอะขนาดนี้ แม้แต่ผู้อำนวยการหวังคุณก็รู้จัก" เธอรู้สึกพอใจที่จางฟานไม่ยอมไปทำเรื่องกับผู้จัดการ แต่เลือกที่จะให้เธอจัดการแทน

"เปล่าครับ คือมันบังเอิญ..." จางฟานเกาหัว ไม่รู้จะอธิบายยังไง เส้าฮัวจึงบอกว่า "ฉันแค่พูดเล่นน่ะค่ะ ไม่ต้องอธิบายหรอก ตอนแรกฉันกังวลว่าคุณจะโดนหลอก แต่ในเมื่อผู้อำนวยการหวังบอกให้รีบซื้อ ก็แสดงว่าเป็นเรื่องจริง งั้นให้ฉันดำเนินเรื่องกู้ให้เลยไหมคะ?"

"ผมยังตัดสินใจไม่ขาดน่ะครับ รู้สึกเกร็งๆ ที่ต้องกู้เงินเยอะขนาดนี้ในคราวเดียว อีกอย่างน้องสาวผมกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผมต้องเตรียมเงินไว้ให้เธอเรียนด้วย" จางฟานพูดตามตรง

"ไม่เป็นไรค่ะ เดือนหนึ่งคุณมีรายได้เท่าไหร่คะ?" เมื่อเห็นจางฟานลังเล เส้าฮัวจึงเริ่มสอบถามสถานะของเขา หลังจากได้รู้ข้อมูลเพิ่มเติม เธอถึงกับประหลาดใจที่จางฟานซึ่งเพิ่งทำงานได้เพียงปีเดียวกลับมีเงินเก็บมากขนาดนี้ "รีบซื้อเถอะค่ะ ถ้าพลาดบ้านหลังนี้ไปคุณจะเสียใจแน่ๆ อีกอย่าง รายได้ของคุณก็เพียงพอสำหรับส่งน้องเรียนมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว" เส้าฮัวกล่าว

(จบบทนี้)