บทที่ 3: พลังพิเศษที่สองคือพื้นที่มิติ

บทที่ 3: พลังพิเศษที่สองคือพื้นที่มิติ

เพียงแค่ขยับความคิด กระถางพลูด่างก็ปรากฏขึ้นในห้องและเติบโตขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เซิ่นสวินมองไปทางหน้าต่าง นึกดีใจที่เธอดึงม่านปิดไว้ล่วงหน้าแล้ว

เธอนอนลงบนเตียงแล้วส่งสมาธิจดจ่อเข้าไปในมิติ หลังจากรู้สึกมึนงงเพียงชั่วครู่ สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเซิ่นสวินคือลานกว้างสีขาวอันกว้างใหญ่ไพศาลจนมองไม่เห็นขอบเขต

เมื่อสติของเซิ่นสวินล่องลอยสำรวจไปทั่ว เธอจึงพอจะเข้าใจว่าพื้นที่นี้กว้างใหญ่แค่ไหน—มันกว้างกว่าสนามกีฬารังนกประมาณ 10 กว่าสนามได้ แต่ที่น่าตกใจคือยังมีพื้นที่อีกชั้นหนึ่งอยู่ด้านล่างนี้ด้วย

พลูด่างที่เธอเก็บเข้ามาเมื่อตอนแรก ดูเหมือนจะถูกวางไว้ตรงนั้นเอง

เซิ่นสวินถอนสมาธิออกจากมิติ

ในตอนนั้นเอง ห้องทั้งห้องก็เต็มไปด้วยต้นพลูด่างที่หยุดการเจริญเติบโตแล้ว เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของเธอ เซิ่นสวินจึงโบกมือวูบหนึ่ง แล้วพลูด่างก็ไปปรากฏอยู่ในพื้นที่สีขาวนั้นแทน

ละอองแสงสีเขียวรวมตัวกันจากปลายนิ้วของเซิ่นสวินเข้าสู่ต้นพลูด่าง หลังจากดูดซับแสงเหล่านั้นไปได้ 2 วินาที พลูด่างในพื้นที่สีขาวก็เริ่มเติบโตขึ้นอีกครั้ง แววตาของเซิ่นสวินฉายแววประหลาดใจออกมา

เวลาในพื้นที่ชั้นล่างคือ การหยุดนิ่ง ในขณะที่พื้นที่ชั้นบนสามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้และพวกมันยังสามารถเติบโตได้อย่างอิสระ

เซิ่นสวินหยิบสมุดบันทึกออกมาแล้วลิสต์รายการสิ่งของทั้งหมดที่เธอจำเป็นต้องซื้อ ครืด ครืด... โทรศัพท์บนหมอนสั่นสะเทือน พร้อมกับเบอร์โทรเข้าของอาที่ปรากฏบนหน้าจอ

แววตาเหี้ยมเกรียมพาดผ่านดวงตาของเธอ เซิ่นสวินกดรับสาย ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงที่ดูใจดีก็ดังมาจากปลายสาย "ฮัลโหล สวินสวิน นี่อาเองนะ อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดครบรอบ 19 ปีของหลานแล้วใช่ไหมล่ะ? ลุงกับอาคุยกันแล้วว่าจะเตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์ไว้ให้หลานด้วยนะ"

เซิ่นสวินเหยียดยิ้มหยัน "ไม่เป็นไรค่ะอา ช่วงนี้หนูมีแพลนอย่างอื่นพอดี หนูจะไปเมือง B ค่ะ"

ในชาติที่แล้ว ก็ในงานเลี้ยงวันเกิดนี่แหละที่พวกเขาใช้ความรักความผูกพันในครอบครัวมาหลอกล่อให้เธอเซ็นเอกสารโอนหุ้น

ครอบครัวของพวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครดีเลยสักคน โดยเฉพาะหลังจากวันสิ้นโลก พวกเขายังต้องการให้เธอใช้ร่างกายไปแลกกับธัญพืชมาให้พวกเขากิน พอเธอปฏิเสธ เธอก็ถูกขายเข้าสถาบันวิจัยทันที

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอยังฆ่าคนไม่ได้ เซิ่นสวินก็อยากจะฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดเดี๋ยวนี้เลย

อยากได้หุ้นนักใช่ไหม? ฉันไม่ให้หรอก มือของเซิ่นสวินไม่หยุดนิ่ง เธอเขียนรายการของที่ต้องกักตุนไปได้ถึง 2 หน้ากระดาษแล้ว

น่าเสียดายที่ในมิติไม่มีดิน หากเธอต้องการจะเอาดินมาถมให้เต็มพื้นที่มิติทั้งหมด คงต้องย้ายภูเขามาทั้งลูกเลยทีเดียว

เซิ่นสวินเปิดลิ้นชักออกและพบนามบัตรใบหนึ่งที่ถูกทับไว้ด้านล่างสุด นี่คือเบอร์โทรศัพท์ห้องประธานบริหารของบลูสตาร์เทคโนโลยี ซึ่งเป็นบริษัทคู่แข่งของครอบครัวเธอ

หลังจากที่เธอรับช่วงต่อหุ้นของพ่อแม่ คนจากบลูสตาร์เทคโนโลยีเคยมาติดต่อขอซื้อหุ้นจากเธอ แต่ตอนนั้นเซิ่นสวินปฏิเสธไป ตอนนี้... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงสัญญาณเรียกเข้าดังขึ้นและมีการกดรับสายอย่างรวดเร็ว เสียงหวานๆ ของผู้หญิงดังขึ้น "สวัสดีค่ะ ที่นี่บลูสตาร์เทคโนโลยี..."

"ฉันเซิ่นสวิน ฉันต้องการสายท่านประธานของคุณค่ะ"

"ขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้ท่านประธานติดธุระอยู่ค่ะ คุณ..."

เซิ่นสวินเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดนั้นทันที

"ให้ฉันแนะนำตัวนะคะ ฉันคือเซิ่นสวิน จากเซิ่นเทคโนโลยี ต่อสายประธานของคุณเดี๋ยวนี้ ฉันให้เวลาคุณ 3 นาที หลังจาก 3 นาทีผ่านไป คุณจะพลาดเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่"

เมื่อได้ยินชื่อ "เซิ่นเทคโนโลยี" เลขาสาวก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเซิ่นสวินคือใคร "ตกลงค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

และก็ไม่ถึง 3 นาทีจริงๆ ผ่านไปเพียง 2 นาทีครึ่งเท่านั้น เสียงหวานๆ ของผู้หญิงในโทรศัพท์ก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงทุ้มมีเสน่ห์ของผู้ชาย "คุณหนูเซิ่น มีอะไรอยากจะคุยกับผมงั้นเหรอครับ?"

เซิ่นสวินชะงักไปครู่หนึ่ง ประธานของบลูสตาร์เทคโนโลยีฟังดูอายุยังน้อยทีเดียว

"หุ้น 40 เปอร์เซ็นต์ของเซิ่นเทคโนโลยี คุณจะให้ราคาเท่าไหร่?" เซิ่นสวินไม่พูดอ้อมค้อม เธอต้องการกักตุนสินค้าจำนวนมหาศาล และนั่นต้องใช้เงินจำนวนมาก

ปลายสายเงียบไปอย่างเห็นได้ชัดด้วยความตกตะลึง "18,000 ล้าน"

"ขอ 20,000 ล้าน เราเซ็นสัญญาได้เดี๋ยวนี้เลย แต่เงินต้องโอนเข้าบัญชีของฉันทันที" เซิ่นสวินยื่นข้อเสนอที่ตรงไปตรงมา ข้ามขั้นตอนยุ่งยากหลายอย่างไปจนหมด

"ตกลง ตกลงตามนี้ ผมส่งร่างสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ไปที่มือถือของคุณแล้วนะครับ" น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูร่าเริงขึ้นมาทันที การได้หุ้น 40 เปอร์เซ็นต์ของเซิ่นเทคโนโลยีมาในราคา 20,000 ล้าน จะสามารถสร้างมูลค่าได้มากกว่านั้นมหาศาลในอนาคต

เซิ่นสวินเปิดคอมพิวเตอร์ อ่านสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ เมื่อตรวจสอบว่าไม่มีปัญหาอะไรเธอก็ลงชื่อกำกับทันที หลังจากนั้นไม่นานก็มีการแจ้งเตือนว่าเงิน 20,000 ล้านถูกโอนเข้าบัญชีของเธอแล้ว

เมื่อเงินพร้อม เซิ่นสวินก็เริ่มแข่งกับเวลา เธอเปิดแอปพลิเคชันเถาเป่า ของที่เธอต้องการมีความหลากหลายมาก และการไปเดินตลาดเองคงจะทำเวลาไม่ทัน

เธอติดต่อฝ่ายบริการลูกค้าของร้านค้าต่างๆ โดยตรงไปที่โรงงานผู้ผลิต และสั่งซื้อเสื้อแจ็กเก็ต เสื้อบุนวม เสื้อโค้ท เสื้อแขนสั้น ชุดชั้นใน และรองเท้า อย่างละ 20,000 ชุด ครอบคลุมทั้ง 4 ฤดูกาล และสั่งในจำนวนที่เท่ากันสำหรับสไตล์ของผู้ชายด้วย หากเธอใส่ไม่หมด ในอนาคตเธอก็สามารถเอาไปแลกเปลี่ยนเสบียงกับคนอื่นได้

นอกจากนี้ยังมีไฟแช็กกันลม, ไฟฉาย, โคมไฟตั้งโต๊ะแบบชาร์จไฟได้, เทียนไข, ตะเกียงน้ำมันก๊าด, ตะเกียงแอลกอฮอล์, แผ่นแปะความร้อน, เต็นท์สนาม, ถุงนอน, ที่นอนลม, แอลกอฮอล์ล้างแผล, ยาโพวิโดนไอโอดีน, น้ำเกลือล้างแผล, ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์, สบู่, ผงซักฟอก, ปรอทวัดไข้, ผ้าพันแผล, พลาสเตอร์ปิดแผลหลายขนาด และเครื่องเย็บแผลแบบไม่ต้องใช้ไหม

ยากลุ่มยาแก้อักเสบ, ยาแก้ปวด, ยาลดไข้, ยาแก้แพ้, ยาแก้ท้องเสีย, ครีมทาแผลพุพองและน้ำร้อนลวก ปริมาณยาที่ซื้อออนไลน์ได้นั้นมีจำกัด แต่เซิ่นสวินก็กักตุนไว้เท่าที่จะทำได้ เพราะหลังจากวันสิ้นโลก ยาจะกลายเป็นของที่หาได้ยากยิ่ง

หลังจากซื้อยาทุกอย่างเท่าที่หาได้จากหลายเว็บไซต์ เซิ่นสวินก็ติดต่อฝ่ายบริการลูกค้าของทุกรายการสินค้าเพื่อเร่งการจัดส่งและหาบริษัทขนส่งที่เร็วที่สุด