บทที่ 40 การทดลองระดับ S ที่สมบูรณ์แบบ

หึ่ง—หึ่ง—

เลื่อยกระดูกที่หมุนด้วยความเร็วสูง ส่งเสียงสั่นสะเทือนบาดลึกถึงวิญญาณ

ทุกแรงสั่นเหมือนทะลุผ่านกระจกกันเสียงหนา กระแทกผิวหนังของเฉินเย่ให้เย็นวาบ

ภายในห้องทดลอง

ร่างของเด็กสาวกระตุกดิ้นอย่างรุนแรงบนเตียงผ่าตัด ราวกับปลาที่ถูกตอกตะปูตรึงบนเขียง

เทปที่ปิดปากเธอเปียกชุ่มด้วยน้ำตาและน้ำลาย เธอทำได้เพียงส่งเสียง “อื้อ อื้อ” จากลำคอส่วนลึก ราวกับกำลังถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ทั้งเป็น

เหงื่อผสมกับน้ำตา แกะสลักรอยสิ้นหวังลึกลงบนใบหน้าซีดขาวไร้เลือด

หัวไหล่ขวาของเธอ ไม่เหลือเค้าโครงแขนมนุษย์อีกต่อไป

มีเพียงโพรงเนื้อเลือดสดน่าสะพรึง

เลือดอุ่นข้นไหลหยดตามขอบเตียงผ่าตัดสเตนเลสเย็นเฉียบ

รวมตัวบนพื้นเป็นแอ่งสีแดงคล้ำ

คุณหมอราวกับไม่รับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น

ใบหน้าที่เคยดูสุภาพเรียบร้อย บัดนี้เหลือเพียงความหมกมุ่นวิปริตเกือบศักดิ์สิทธิ์

ในมือของเขาคือแขนประหลาดปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำของสัตว์ประหลาด

ราวกับกำลังอุ้มผลงานศิลปะล้ำค่า ค่อย ๆ จัดตำแหน่งให้ตรงกับบาดแผลสดของเด็กสาว

“อีกไม่นาน…”

“อีกไม่นาน…”

เขาพึมพำเสียงแหบ สั่นสะท้านด้วยความคลั่งและความปีติใกล้สำเร็จ

“วิวัฒนาการที่สมบูรณ์แบบที่สุด…แสงแห่งเทพ…ฉันจะ…ฉันจะสร้างเทพองค์ใหม่ที่เดินบนผืนโลกด้วยมือของฉันเอง!”

ในความมืด หมัดของเฉินเย่กำแน่นทีละนิ้ว

กระดูกนิ้วเสียดสีกันเกิดเสียงกรอดดังแผ่ว

ความเย็นจัดที่สามารถทำให้วิญญาณแตกเป็นเศษน้ำแข็งระเบิดจากแก่นกระดูกสันหลัง แผ่ซ่านทั่วร่างในพริบตา

สายตาเขาเย็นเฉียบดั่งคมมีดน้ำแข็ง กวาดจากภาพนรกบนเตียงผ่าตัด ไปยังทุกมุมของห้องทดลอง

กล้องวงจรปิดซ่อนเร้น จุดไฟแดงกระพริบ บันทึกภาพนรกนี้อย่างซื่อสัตย์

บนผนังแขวนแผนผังกระบวนการทดลองขนาดใหญ่

พื้นผิวเต็มไปด้วยภาพถ่ายผู้รอดชีวิตหลายสิบคน ทั้งชายหญิง เด็กและผู้ใหญ่

ข้างชื่อแต่ละคน มีเครื่องหมายสีแดงเด่นชัด พร้อมถ้อยคำเย็นชาปราศจากอารมณ์

“ผลิตภัณฑ์ล้มเหลวหมายเลข 07 ปฏิกิริยาต้านพันธุกรรม เนื้อเยื่อละลายทั้งหมด ทำลายแล้ว”

“ล้มเหลวหมายเลข 11 วัตถุดิบต่อต้านรุนแรง หัวใจล้มเหลว เผาทำลายแล้ว”

“ล้มเหลวหมายเลข 19 โดเมนจิตแตกสลาย ฆ่าตัวตาย เก็บตัวอย่างไว้”

ทันใดนั้น

ภายในห้องทดลอง คุณหมอที่จมอยู่กับการสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ของตน หยุดการเคลื่อนไหว

เหมือนเขารับรู้อะไรบางอย่าง

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ดวงตาเรียวยาวเย็นชาหลังเลนส์แว่น คล้ายทะลุกระจกนิรภัยหนา

ทะลุความมืดไร้ขอบเขต ยิงตรงมายังมุมที่เฉินเย่ยืนอยู่!

เฉียดฉิวอย่างยิ่ง!

หัวใจของเฉินเย่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า แต่ร่างกายเขานิ่งสนิท

พื้นที่รัศมี 1 เมตรรอบตัวถูกพลังล่องหนลบล้างโดยสมบูรณ์

เสียงหัวใจ ลมหายใจ กล้ามเนื้อที่เกร็งด้วยความโกรธสุดขีด กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมา…

ทุกสิ่ง ภายใต้ขอบเขตของ 【ฉากเงียบสนิทสมบูรณ์】 กลับคืนสู่ความว่างเปล่า

คุณหมอขมวดคิ้วอย่างสงสัย

เขาจ้องความมืดอยู่เต็ม 3 วินาที

ท้ายที่สุดก็สรุปว่าเป็นภาพลวงจากการจดจ่อทางจิตยาวนานเกินไป

เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง ตั้งใจทำ “ผลงานชิ้นเอก” อันลบหลู่เทพนั้นต่อ

เฉินเย่ไม่ปล่อยให้ความโกรธครอบงำจนเสียสติ

บุกเข้าไปตอนนี้ อย่างมากก็แค่ฆ่าคนวิกลจริตคนหนึ่ง

แต่สิ่งที่เขาต้องการ คือทำลายจิตวิญญาณของพวกมัน

เขาต้องการหลักฐาน

หลักฐานที่สามารถทำให้ถังฮั่วอู่ สิงโตสาวดุร้ายคนนั้น คลุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์ และปลดปล่อยเพลิงโทสะของเธอออกมา

ให้ผู้รอดชีวิตทุกคนในตึกนี้ที่ยังถูกปิดบังความจริง…

ได้เห็นกับตาว่า “ผู้กอบกู้” ที่พวกเขาเคารพบูชา แท้จริงแล้วคือปีศาจ!

เขาถอยกลับอย่างเงียบงัน ราวภูตผีไร้เงา

ความคิดหนึ่งเคลื่อนไหวเบา ๆ ในจิต

เม็ดทรายเล็กจิ๋วแทบมองไม่เห็น ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วเขาอย่างไร้ที่มา

ปลายนิ้วดีดเบา ๆ

เม็ดทรายนั้นแปรเป็นเส้นแสงไร้เสียง พุ่งทะลุความมืด

กระแทกเข้าใส่พอร์ตสายไฟเล็ก ๆ ที่แทบไม่สะดุดตาบนตู้จ่ายไฟมุมห้องอย่างแม่นยำ

ซ่า!

ประกายไฟอ่อน ๆ ปะทุขึ้น

ไฟผ่าตัดทั้งหมดในห้องทดลองกะพริบวูบ

พื้นที่ทั้งผืนจมสู่ความมืดชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสว่างอีกครั้งในเวลาเพียงครึ่งวินาที

“บัดซบ!”

อุบัติเหตุฉับพลันนี้ตัดจังหวะพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ของคุณหมอในทันที

เขาคำรามต่ำอย่างหงุดหงิด ความสนใจถูกดึงไปจากโต๊ะผ่าตัดสำเร็จ

เฉินเย่คว้าโอกาสล้ำค่านั้น ถอยกลับเข้าสู่ลิฟต์ลับราวเงาที่ไม่เคยมีอยู่

ประตูลิฟต์ปิดช้า ๆ กั้นฉากนรกนั้นไว้อีกครั้ง

เจตนาฆ่าที่ร้อนแรงจนเผาฟ้าแผ่นดินได้ ไม่ได้จางลงแม้แต่น้อย

กลับถูกบีบอัดและทำให้แข็งตัว กลายเป็นก้อนน้ำแข็งโบราณที่สามารถแช่แข็งกาลเวลา

ในเสี้ยววินาทีก่อนประตูลิฟต์จะปิดสนิท

เขาเห็นภาพสุดท้ายในห้องทดลองผ่านรอยแยกของประตู

คุณหมอเหมือนล้มเลิกการตรวจวงจร เดินไปยังจอสัมผัสลับบนผนัง กดใช้งานอย่างชำนาญ

หน้าจอสว่างขึ้น แสดงภาพเฝ้าระวังภายนอกโรงพยาบาลแบบเรียลไทม์

บนจอ ร่างเพรียวไฟแรงสีแดงกำลังถือปืนลาดตระเวนในลาน

คือถังฮั่วอู่

คุณหมอจ้องหญิงสาวบนหน้าจออย่างตะลึง ใบหน้าเผยความหมกมุ่นและความโลภของศิลปินที่พบแรงบันดาลใจสมบูรณ์แบบ

เขาแลบลิ้นสีแดงสด เลียริมฝีปากแห้งช้า ๆ

ดวงตาหลังเลนส์แว่น เปล่งประกายแรงกล้ายิ่งกว่าตอนผ่าตัดเมื่อครู่หลายเท่า

“สมบูรณ์แบบเกินไป…”

เสียงของเขาเหมือนเล็ดลอดผ่านประตูโลหะหนา แฝงความเหนียวหนืดชวนคลื่นไส้

“ยีนเพลิงระดับ S…พลังชีวิตนี้…รุนแรง แข็งแกร่ง ระเบิดได้ทุกเมื่อ…”

“ถ้า…ถ้าฉันได้เธอมา…”

“เทพองค์ใหม่ของฉันจะ…”

“ไร้ที่ติอย่างแท้จริง!”