ตอนที่ 21 : แผนการของ "ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์"!

ตอนที่ 21 : แผนการของ "ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์"!

"เรื่องแลกเปลี่ยนเสบียงน่ะคุยกันได้! แต่คนของคุณ..."

เฉินโม่พูดในที่สุด ใบหน้าของเขากลับมาสงบนิ่งตามปกติขณะกวาดตามองกลุ่มคนที่ล้อมพวกเขาอยู่

เสื้อขนเป็ดจะเป็นประโยชน์ต่อขบวนรถของพวกเขาจริงๆ

แม้ว่าขบวนรถจะรวบรวมเสื้อผ้ากันหนาวมาก่อนเข้าภูเขา แต่มันก็ด้อยกว่าเสื้อขนเป็ดมาก

เพี้ยะ!!

จู่ๆ หมีเหล็กก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ สีหน้าดุดันหายวับไป แทนที่ด้วยความเขินอายแบบคนซื่อบื้อ :

"เฮ้ย! ดูสมองฉันสิ! มัวแต่ระวังว่าจะโดนตลบหลังจนลืมเรื่องนี้ไปเลย!"

เขาหันไปตะคอกใส่ลูกน้องทันที :

"เก็บอาวุธสิวะ! จะไปมุงใกล้ขนาดนั้นทำซากอะไร! ถอยไปสิบก้าว!"

คำพูดของเขาหยาบคายมาก แต่ลูกน้องกลับไม่แสดงท่าทีไม่พอใจและรีบถอยหลังไปสิบก้าว

หมีเหล็กถูมือ ใบหน้าแสดงความกระตือรือร้นอย่างตรงไปตรงมา :

"ไม่ทราบชื่อแซ่ของสหาย? พอดีฉันมีคนเจ็บรอไม่ได้อยู่สองสามคน ดังนั้นนายดูสิ..."

"ฉันเฉินโม่ กัปตันขบวนรถแห่งความหวัง ส่วนรายละเอียดการแลกเปลี่ยน เรามาคุยกันตรงนี้เถอะ!"

เฉินโม่ผายมือเชิญ ชี้ไปทางชายคาที่ค่อนข้างสมบูรณ์ในจุดพักรถ

หมีเหล็กฉีกยิ้ม รอยแผลเป็นบิดเบี้ยว แต่กลับดูน่ากลัวน้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อ :

"เยี่ยม! กัปตันเฉินเป็นคนตรงไปตรงมา!"

...การแลกเปลี่ยนเสบียงเสร็จสิ้นลงท่ามกลางบรรยากาศที่ดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย

ลูกน้องของหมีเหล็กวางกองถุงเสื้อขนเป็ดหนาและรองเท้าหิมะหลายใบไว้หน้าขบวนรถของเฉินโม่

ฝ่ายเฉินโม่ก็ส่งมอบน้ำมันและกล่องยาแก้อักเสบล้ำค่าตามที่ตกลงกันไว้

หมีเหล็กโบกมือ สั่งลูกน้องให้ขนเสบียงกลับไปยังพื้นที่พักผ่อนที่พวกเขายึดครอง

จากนั้นเขาพาชายหนุ่มสองคนวัยยี่สิบกว่าตามกลุ่มของเฉินโม่เข้าไปในอาคารหลัก

ผู้รอดชีวิตมองดูจากระยะไกลด้วยความประหม่าและอยากรู้อยากเห็น ขณะที่ "ขาใหญ่" ทั้งสองกลุ่มพบปะกัน

"กัปตันเฉิน ดูจากข้าวของเครื่องใช้ พวกนายคงมุ่งหน้าไปทุ่งหญ้าเวียยัคสินะ!"

หมีเหล็กทิ้งตัวลงบนโซฟาฝุ่นเขรอะ ซึ่งส่งเสียงครวญครางรับน้ำหนัก

"ใช่! เดิมทีเราวางแผนจะผ่านหุบเขาหินดำ แต่เส้นทางนั้นอันตรายเกินไปหน่อย!"

"เราเลยเปลี่ยนเส้นทางข้ามเทือกเขาเฮงจีแทน!"

เฉินโม่นั่งลงตรงข้ามเขา และทั้งสองเริ่มคุยสัพเพเหระ

ระหว่างนั้น กู้เฉินและคนอื่นๆ ก็ได้รับรู้เรื่องราวในอดีตของ "หมีเหล็ก"

ตามที่เขาเล่า ก่อนที่เขาจะปลุกพลังซีเควนเซอร์ ขบวนรถถูกนำโดยซีเควนเซอร์ชื่อจ้าวอู๋เจี๋ย

หมอนั่นโหดร้ายทารุณ บังคับให้ส่งเสบียงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของขบวนรถ และฆ่าคนเล่นแก้เบื่อเป็นครั้งคราว!

หลังจากหมีเหล็กปลุกพลังซีเควนเซอร์ เขาต้านทานการกดขี่ไม่ไหวอีกต่อไป

ร่วมกับอีกสองคนที่ปลุกพลังได้เหมือนกัน ทั้งสามคนร่วมมือกันฆ่าจ้าวอู๋เจี๋ย

รอยแผลเป็นน่าเกลียดบนหน้าเขาก็ได้มาตอนนั้นแหละ!

หลังจากนั้น หมีเหล็กก็กลายเป็นกัปตันขบวนรถ มุ่งมั่นจะสร้างขบวนรถที่เท่าเทียมและยุติธรรม

"แนวคิดเรื่องความยุติธรรมของหัวหน้าหมีเหล็กช่างหาได้ยากในวันสิ้นโลกจริงๆ!"

เฉินโม่ตื้นตันใจจนอดถอนหายใจไม่ได้

การยังมีความคิดแบบนี้ในวันสิ้นโลกถือเป็นเรื่องหายาก หรือเรียกได้ว่า "นอกคอก" เลยทีเดียว!

หลังจากคุยกันสักพัก ก็ถึงเวลาอาหารเย็น!

ทั้งสองฝ่ายตกลงจะทานมื้อเย็นง่ายๆ ร่วมกันหลักๆ คือข้าวและอาหารกระป๋อง

ในวันสิ้นโลกนี่ก็นับเป็นอาหารเลิศรสหาทานยากแล้ว!

หลังจากซดซุปร้อนๆ ไปไม่กี่คำ บรรยากาศก็ยิ่งกลมเกลียวขึ้น!

หมีเหล็กและเพื่อนร่วมทางสองคนนั่งล้อมวงกับเฉินโม่ กู้เฉิน หวังเบน และเรดไคท์

ตอนนี้เขากำลังโม้ไม่หยุดเรื่องที่พวกเขาจัดการอดีตกัปตันจ้าวอู๋เจี๋ย

"ไอ้หมอนั่นใช้พลังซีเควนเซอร์ข่มเหงพวกเราเหมือนทาส..."

...อีกด้านหนึ่ง บนถนนเขาคดเคี้ยว! ขบวนรถอีกกลุ่มก็มาถึง

"ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์ ยืนยันแล้วครับ! พวกมันอยู่ที่จุดพักรถร้างข้างหน้า"

ข้างรถกระบะในขบวน ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์กำลังรายงานคนในรถ

"แน่ใจนะ? บังเอิญจังที่คนสองกลุ่มมาเจอกัน?"

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากในรถ

"ท่านเจ้าสัว ผมจะกล้าหลอกท่านได้ยังไง! สองกลุ่มนั้นอยู่ที่จุดพักรถข้างหน้าจริงๆ ครับ!"

ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ตอนนี้ทำตัวเหมือนสุนัขรับใช้ น้ำเสียงนอบน้อมมาก

"หึ ฉันเชื่อว่าแกไม่มีความกล้าพอหรอก!"

เสียงในรถเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"เรื่องที่ฉันให้แกไปจัดการเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่ต้องห่วงครับท่านเจ้าสัว ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอแค่ท่านดึงตาข่ายปิดเกม!"

ความเคียดแค้นปรากฏบนใบหน้าชายหน้าตาเจ้าเล่ห์

ถ้ากู้เฉินและคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ พวกเขาต้องจำหมอนี่ได้แน่!

คนคนนี้คือหวังเต๋อฟา อดีตเบี้ยใช้แล้วทิ้งที่สถานีขนส่ง

หวังเต๋อฟาหนีออกจากตัวอำเภอแล้วมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?

ปรากฏว่าตอนนั้น ความแค้นและความอยากมีชีวิตรอดของหวังเต๋อฟาพุ่งถึงขีดสุด

ทำให้เขาปลุกพลังซีเควนเซอร์ได้สำเร็จ

หลังจากเป็นซีเควนเซอร์ สิ่งแรกที่หวังเต๋อฟาต้องการคือการแก้แค้น

แต่กลุ่มของเฉินโม่มีซีเควนเซอร์ตั้งสี่คน จะพึ่งตัวเองคนเดียวแก้แค้นก็ฝันกลางวันชัดๆ!

บางทีสวรรค์อาจเข้าข้างเขา เขาถึงได้มาเจอกับ "ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์" ที่เพิ่งตีฝ่า (หนี) ออกมาจากนครมนตรา!

สิ่งที่หวังเต๋อฟาปลุกพลังคือ "ลำดับบาป"

มันทำให้เขาสามารถขยายความคิดชั่วร้ายของผู้คนได้อย่างไร้ขีดจำกัด

ด้วยความสามารถนี้ เขาได้รับโอกาสจาก "ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์"!

นั่นคือการยุยงให้ซีเควนเซอร์ของทีมกำแพงเหล็กแปรพักตร์!

เพราะอดีตกัปตันทีมกำแพงเหล็ก จ้าวอู๋เจี๋ย คือลูกน้องเก่าของท่านเจ้าสัวพยัคฆ์ในนครมนตรา

ตอนนี้เมื่อ "ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์" หนีออกมาได้ ในที่สุดเขาก็เห็นว่าลูกน้องเก่าถูกฆ่าตาย!

เขาไม่ได้สนใจความเป็นความตายของจ้าวอู๋เจี๋ยหรอก แต่ตีสุนัขต้องดูเจ้าของ!

ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์โกรธมากและตั้งใจจะไปกวาดล้างพวกมันทิ้งทันที

แต่เพราะเขาเพิ่งฝ่าวงล้อมออกมาและยังบาดเจ็บอยู่

เขาจึงคิดวิธีที่นุ่มนวลกว่า วางแผนจะทำลายพวกมันจากภายใน

ระบบความเท่าเทียมและยุติธรรมของหมีเหล็กได้ใจคนธรรมดาทุกคนในขบวนรถ

แต่เพราะแบบนั้น ซีเควนเซอร์อีกสองคนในขบวนรถจึงไม่พอใจ!

อุตส่าห์เป็นซีเควนเซอร์ได้ทั้งที มันควรเป็นเวลาเสวยสุขและใช้อภิสิทธิ์สิ

แล้วมาบอกเรื่องความยุติธรรมตอนนี้เนี่ยนะ?

แถมยังให้เอาเสบียงที่หามาได้ไปแจกจ่ายคนธรรมดาอีก!

ที่อื่นคนธรรมดาต้องส่งเสบียงให้ซีเควนเซอร์ ทำไมที่นี่ถึงกลับตาลปัตร?

ซีเควนเซอร์คนหนึ่งชื่อเจียงโฮ่วอันแสดงความไม่พอใจทันที แต่กลับโดนหมีเหล็กตำหนิ!

วินาทีนั้น เจียงโฮ่วอันก็ฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความแค้นไว้!

หวังเต๋อฟาฉวยโอกาสนี้แสร้งทำเป็นเข้าร่วมขบวนรถกำแพงเหล็ก

อ้างว่าเป็นผู้รอดชีวิตที่ถูกทิ้ง (ซึ่งก็ไม่โกหกซะทีเดียว) เขาเข้าร่วมขบวนรถของหมีเหล็กได้อย่างง่ายดาย

เขาแอบใช้ความสามารถลำดับกับเจียงโฮ่วอัน

ด้วยการขยายด้านมืดของเจียงโฮ่วอัน เขาทำให้เจียงโฮ่วอันทรยศหมีเหล็กอย่างสมบูรณ์

ภายใต้สิ่งล่อใจทั้งสถานะ เสบียง และผู้หญิง อีกฝ่ายจึงแปรพักตร์ไปหา "ท่านเจ้าสัวพยัคฆ์"!

"ฮึ่ม! ถ้าคราวนี้แกพลาดอีก ก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว!"

เสียงของท่านเจ้าสัวพยัคฆ์เจือความโกรธ ก่อนหน้านี้เขาเกือบจะฆ่าหมีเหล็กได้แล้ว!

แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้พลังการต่อสู้ที่น่าทึ่งหนีไปที่เทือกเขาเฮงจีพร้อมกับตัวถ่วงหลายสิบคน

แถมยังไปเจอขบวนรถอีกกลุ่ม!

ตามที่หวังเต๋อฟาบอก ขบวนรถนั้นมีซีเควนเซอร์ตั้งสี่คน!