ตอนที่ 32: สายพันธุ์กลายพันธุ์ชนิดใหม่

ตอนที่ 32: สายพันธุ์กลายพันธุ์ชนิดใหม่

แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านเมฆหนาทึบสีเทาตะกั่ว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นแห้งและกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ

"ครืนนน—"

ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือน

สัตว์ร้ายเหล็กสีดำทมิฬขนาดมหึมากำลังบดขยี้ทางหลวงที่พังทลาย ด้วยท่าทีดุดันที่ไม่มีใครขวางได้

นี่คือรถบ้าน Lv.4 ที่ได้รับการอัปเกรดแล้ว

น้ำหนักตัวรถที่น่าสะพรึงกลัวถึง 40 ตัน ผสมผสานกับยางหน้ากว้าง "ไม่มีวันสึกหรอ" ทั้งสี่เส้นที่เปล่งประกายแสงสีทองเข้ม ทำให้ตัวรถส่งเสียงคำรามต่ำและหนักแน่นขณะเคลื่อนที่

ในห้องบัญชาการรบที่ชั้นลอยชั้นสอง เสียงของหลิวซีดังลงมาผ่านระบบเสียงของรถ น้ำเสียงของเธอเย็นชาและเป็นมืออาชีพ แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่ง

"1.5 กิโลเมตรตรงหน้า พบขบวนรถขนาดเล็กและฝูงซอมบี้จำนวนประมาณสองร้อยตัว ในจำนวนนั้น..."

หลิวซีหยุดชะงัก น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

"นอกจากซอมบี้แล้ว ยังพบสายพันธุ์กลายพันธุ์ชนิดใหม่ พวกมันตัวบวมเป่งและมีสีเขียวทั้งตัว น่าจะเป็น 'ตัวกัดกร่อน' ที่ผู้เล่นคนอื่นพูดถึงในช่องแชทพื้นที่ แล้วก็ยังมี 'มารอเดอร์' อีกหลายตัวที่เร็วมากและเก่งเรื่องการเคลื่อนที่ผ่านเงามืดของซากปรักหักพัง"

"ในที่สุดก็มีลูกเล่นใหม่ๆ บ้างแล้วเหรอ?"

หลินฮุยนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ ชำเลืองมองขบวนรถที่ถูกซอมบี้ล้อมอยู่ในระยะไกล ก่อนจะโฟกัสไปที่สายพันธุ์กลายพันธุ์ชนิดใหม่ทั้งสอง

เขาถือพวงมาลัยด้วยมือเดียว แววตาสงบนิ่งดุจสายน้ำ แฝงความคาดหวังเล็กน้อย

เขาเริ่มเบื่อกับการขับรถทับซอมบี้ธรรมดาที่ทำได้แค่กรีดร้องพวกนั้นแล้ว

"นั่งดีๆ ฉันจะเร่งเครื่องแล้ว"

มุมปากของหลินฮุยยกขึ้นเล็กน้อย เท้าขวากระทืบคันเร่งมิด!

"บรื้นนน—!!!"

เครื่องยนต์คำรามกึกก้องราวกับมังกรยักษ์ที่หลับใหลได้ตื่นขึ้น

สัตว์ร้ายเหล็กสีดำเร่งความเร็วในพริบตา พกพาคลื่นพลังงานจลน์แห่งการทำลายล้าง พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงซอมบี้เบื้องหน้า!

ไม่ชะลอ ไม่หักหลบ

มันคือการบดขยี้ด้วยกายภาพล้วนๆ!

"โฮกกก!!"

ฝูงซอมบี้ชัดเจนว่าไม่เคยเห็น "อาหาร" ที่เย่อหยิ่งขนาดนี้มาก่อน พวกมันคำรามและกระโจนเข้าใส่ พยายามใช้กรงเล็บแหลมคมฉีกกระชากผิวเหล็กของรถ

อย่างไรก็ตาม มันก็เหมือนมดที่ริอาจเขย่าต้นไม้ใหญ่

"ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ!"

เสียงเหมือนแตงโมถูกทุบด้วยค้อนปอนด์ดังขึ้นรัวๆ

ซอมบี้ระดับ 1 ที่อยู่หน้าสุด ร่างขาดครึ่งทันทีที่สัมผัสกับ 'พลั่วกวาดทาง' ที่ส่องประกายเย็นเยียบ ก่อนจะถูกดูดเข้าไปใต้ล้อรถ

ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกละเอียดดังระงม พวกมันกลายเป็นกองเนื้อบดสีดำแดง เป็นเหมือนพรมที่ปูลาดบนเส้นทางที่หลินฮุยเคลื่อนผ่าน

ความเร็วของรถบ้านไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย เคลื่อนที่ราวกับวิ่งอยู่ในที่โล่ง!

"ตรงนั้น! หลังซากปรักหักพังทางซ้ายหน้า!" เสียงของหลิวซีดังขึ้น

มอนสเตอร์ที่มีร่างกายบวมเป่งเหมือนลูกบอล ผิวหนังสีเขียวน่าขยะแขยง โผล่หัวออกมาจากหลังซากปรักหักพัง อ้าปากกว้างและพ่นกรดสีเขียวข้นใส่รถบ้าน

"ฉ่า—"

กรดตกลงบนเกราะ 'ไทเทเนียมอัลลอยด์ความแข็งแกร่งสูง' ของรถบ้าน ส่งควันสีขาวลอยฟุ้งขึ้นมา

"คำเตือน! ตรวจพบการโจมตีกัดกร่อน สารเคลือบภายนอกเสียหาย 0.1%"

"แค่นี้อะนะ?"

หลินฮุยแค่นหัวเราะ

กรดแบบนี้อาจจะกัดกร่อนเหล็กกล้า หรือแม้แต่เหล็กกล้ากันกระสุนหุ้มเกราะได้

แต่วัสดุรถของเขาคือไทเทเนียมอัลลอยด์ความแข็งแกร่งสูงซึ่งทนทานต่อการกัดกร่อน การโจมตีแค่นี้แทบไม่ต่างอะไรกับโดนยุงกัด

"หลิวซี จัดการมันซะ หน้าตามันน่าคลื่นไส้!"

"รับทราบ"

"ปัง!"

เสียงปืนทุ้มต่ำและโดดเดี่ยวดังมาจากชั้นลอยบนหลังคา

ท่ามกลางซากปรักหักพัง หัวของ "ตัวกัดกร่อน" ที่กำลังชาร์จการโจมตีอยู่ระเบิดออกทันที ของเหลวสีเขียวสาดกระจายไปทั่ว

"ปัง! ปัง!"

อีกสองนัด

กระสุนแต่ละนัดพรากชีวิตของตัวกัดกร่อนไปอย่างแม่นยำ

หลังจากประสบการณ์การต่อสู้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฝีมือการยิงของหลิวซีก้าวเข้าสู่ขั้นรวมเป็นหนึ่งเดียวกับปืนแล้ว

เธอไม่ต้องให้หลินฮุยจอดรถ ก็สามารถคำนวณวิถีกระสุนล่วงหน้าและยิงหัวได้แม่นยำ แม้ขณะที่รถบ้านกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงบนพื้นขรุขระ!

"บอส ทางขวา! มีตัวอะไรกำลังมา!"

ซูชิงเฉียนที่นั่งเบาะข้างคนขับ จู่ๆ ก็ชี้ไปที่เงามืดทางขวาแล้วตะโกน

เงาสีดำหลายสายกระโดดไปมาระหว่างซากรถราวกับภูตผี นั่นคือ 'มารอเดอร์' ที่เคลื่อนที่เร็วมาก กรงเล็บยาวสามสิบเซนติเมตรของพวกมันส่องประกายแวววาว

พวกมันพยายามใช้ความเร็วอ้อมผ่านพลั่วกวาดทางด้านหน้า เพื่อลอบโจมตียางรถจากด้านข้าง

"คิดจะลอบตุ๋ยบ้านฉันเหรอ? ถามเจ้าของบ้านรึยัง?"

ดวงตาของหลินฮุยคมกริบ นิ้วกดลงบนปุ่มยิงสีแดง

"ลองของเล่นใหม่หน่อยซิ... ปืนใหญ่โซ่ 30 มม. ล็อคเป้าอัตโนมัติ!"

เหนือหลังคา ป้อมปืนใหญ่โซ่ที่เพิ่งอัปเกรดมาหมุนขวับ ส่งเสียงกลไกขบกันที่ชวนขนลุก

"ตึ้ม! ตึ้ม! ตึ้ม! ตึ้ม!"

มันไม่ใช่เสียงปืนกล 'ปังๆๆ' ที่กรอบแกรบอีกต่อไป แต่มันคือเสียงระเบิดทุ้มหนักเหมือนเสียงกลองรบ!

กระสุนเจาะเกราะระเบิดแรงสูง 30 มม. ทุกนัดที่ยิงออกไป เปรียบเสมือนลูกระเบิดขนาดย่อม

มารอเดอร์ตัวแรกที่กระโดดลอยตัวอยู่กลางอากาศถูกกระสุนอัดเข้ากลางลำตัวเต็มๆ

"บึ้ม!"

ร่างท่อนบนและท่อนล่างขาดออกจากกันทันที ส่วนกลางลำตัวถูกแรงปะทะมหาศาลและแรงระเบิดทำให้ระเหยกลายเป็นหมอกเลือด!

นี่ไม่ใช่แค่การฆ่า แต่มันคือการลบให้หายไป!

เมื่อเห็นดังนั้น มารอเดอร์ที่เหลือก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและหันหลังหนี

แต่หลินฮุยจะปล่อยให้วัสดุเคลื่อนที่พวกนี้หนีรอดไปได้ยังไง?

เขาควบคุมปืนใหญ่โซ่ กวาดไล่ล่าไปทั่วสนามรบราวกับแส้ของยมทูต

กำแพงพังทลาย ซากรถระเบิด

ตราบใดที่พื้นที่นั้นถูกปกคลุมด้วยวิถีกระสุน ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรอดชีวิตได้

ในเวลาเพียงห้านาทีสั้นๆ

การต่อสู้จบลง

หรือจะพูดให้ถูก นี่เรียกการต่อสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ มันคือการสังหารหมู่และเก็บกวาดอยู่ฝ่ายเดียว

รถบ้านค่อยๆ หยุดลงกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย

"บอสคะ สังหารซอมบี้ไปทั้งหมด 250 ตัว ตัวกัดกร่อน 5 ตัว และมารอเดอร์ 12 ตัว ไอเทมที่ดรอปถูกเก็บอัตโนมัติแล้วค่ะ"

ซูชิงเฉียนรายงานด้วยความตื่นเต้น "โชคเราดีใช้ได้เลย! นอกจากเสบียงทั่วไปแล้ว ยังมียาพันธุกรรมขั้นพื้นฐานอีกขวด! แล้วก็ยาลดความดันกับยาปฏิชีวนะหายากอีกสองสามขวด!"

"ยาพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน? ไม่เลว!!"

หลินฮุยพยักหน้า แต่เขายังไม่รีบร้อนจากไป

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไม่ไกลนัก

มีขบวนรถผู้รอดชีวิตกลุ่มเล็กๆ ประกอบด้วยรถกระบะบุโรทั่งและรถเก๋งดัดแปลงรวมห้าคัน กำลังจอดเบียดเสียดกันอยู่หลังซากปั๊มน้ำมัน ตัวสั่นงันงก...