ตอนที่ 14 : ยาพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน! การเผชิญหน้ากับ สายพันธุ์กลายพันธุ์ 「ไวท์ธอร์น」!

ตอนที่ 14 : ยาพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน! การเผชิญหน้ากับ สายพันธุ์กลายพันธุ์ 「ไวท์ธอร์น」!

ด้านนอกคลังแสง

รถตู้ทรงกล่องเก่าครึจอดซ่อนอยู่หลังเนินดิน

หวังโก่วนอนฟุบอยู่บนพวงมาลัย มือของเขากำวิทยุสื่อสารที่ไร้สัญญาณแน่น เหงื่อเย็นๆ ไหลท่วมหน้าผาก

"ทำไมยังเงียบอยู่?"

"ติดต่อกัวหย่งไม่ได้เลย..."

"กัวหย่งกับพวกเข้าไปข้างในเกือบชั่วโมงแล้ว... แล้วไอ้เสียงปืนกับเสียงกรีดร้องเมื่อกี้ก็เงียบไปนานแล้วด้วย"

"หรือว่า... จะเกิดเรื่องขึ้น?"

หวังโก่วกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ หัวใจเต้นแรงด้วยความวิตกกังวล

เดิมทีเขาตั้งใจจะรอกัวหย่งฆ่าไอ้แกะอ้วนตัวนั้นก่อน แล้วค่อยเข้าไปขอแบ่งของรางวัล ยังไงซะเขาก็เป็นคนให้พิกัด และกัวหย่งก็สัญญาว่าจะให้เชื้อเพลิงอเนกประสงค์ 10 หน่วยกับเขา

ถ้ากัวหย่งไม่ให้ เขาจะเอาเรื่องไปประจานในกลุ่มว่ากิลด์หมาป่าปีศาจขี้โกง

สัญญาว่าจะให้รางวัลแลกกับพิกัดแล้วไม่ยอมจ่าย!

แต่ความเงียบงันราวกับความตายในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

"ฉันควร... เข้าไปดูไหมนะ?"

ในขณะที่เขากำลังลังเล

ครืนนน—

เสียงเครื่องยนต์ที่ทุ้มต่ำและทรงพลังดังก้องออกมาจากประตูหลักที่พังทลายของคลังแสง

หวังโก่วรีบยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมา

วินาทีถัดมา กล้องส่องทางไกลก็หล่นลงพื้นดัง "แกรก"

ภายใต้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดง

สัตว์ยักษ์เหล็กสีดำทมิฬ ที่ใหญ่โตและดุร้ายยิ่งกว่าเดิม ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา

มันยาวขึ้นและสูงกว่าเดิม ตัวถังปกคลุมด้วยเกราะปฏิกิริยาที่ดูเหมือนเกล็ดมังกร ที่น่ากลัวที่สุดคือป้อมปืนที่หมุนอย่างช้าๆ บนหลังคา ปากกระบอกปืนหนาเตอะส่องประกายเย็นเยียบภายใต้แสงอาทิตย์

และข้างหลังรถคันนี้... ไร้ร่องรอยของรถกระบะของกัวหย่ง

ไม่มีขบวนมอเตอร์ไซค์ของกิลด์หมาป่าปีศาจ

ไม่มีอะไรเหลือเลย

"จบเห่..."

ขาของหวังโก่วอ่อนระทวยจนยืนไม่อยู่

ใครที่ไม่โง่ก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

กัวหย่งและพวก... ถูกกวาดล้างเรียบวุธ!

"หนี! ฉันต้องหนี!"

หวังโก่วตัวสั่นเทาขณะสตาร์ทรถตู้พ่นควันดำ ตั้งใจจะเลี้ยวรถและหนีไป

แต่ในวินาทีนั้น

ป้อมปืนของสัตว์ยักษ์สีดำที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ จู่ๆ ก็หมุนขวับ

ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า

ปากกระบอกปืนที่มืดมิดและกลวงโบ๋ ราวกับดวงตาของยมทูต ล็อคเป้าหมายไปที่รถเศษเหล็กของเขาได้อย่างแม่นยำจากระยะไกลหลายร้อยเมตร

ภายในรถ

หลินฮุยนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับสุดไฮเทค บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า กากบาทสีแดงเล็งไปที่รถตู้ทรงกล่อง

【เรดาร์ควบคุมการยิง ล็อคเป้าหมาย: รถตู้ทรงกล่อง (ยานพาหนะเบา)】

【ระยะทาง: 1450 เมตร】

【ความน่าจะเป็นในการยิงถูก: 100%】

"หึ ว่าแล้วว่าเป็นแกจริงๆ ด้วย"

"ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมพวกกิลด์หมาป่าปีศาจถึงเล็งเป้ามาที่ฉันได้!"

หลินฮุยมองดูรถตู้คันเล็กที่พยายามหนีบนหน้าจอ สายตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"ดีเลย ฉันจะใช้แกทดสอบพลังของป้อมปืนใหม่ซะเลย"

นิ้วของเขาวางเบาๆ บนปุ่มยิงสีแดง

"ยิงทีละนัด!"

"เล็งที่ถังน้ำมัน!"

ไม่มีความลังเล ไม่มีความเมตตา

เขากดปุ่ม

ตึ้ม!

เสียงทึบและหนักแน่นดังขึ้น

ตัวรถสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย

กระสุนเจาะเกราะขนาด 25 มม. พกพาเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู แหวกอากาศออกไปในพริบตา

ห่างออกไปกว่าพันเมตร

หวังโก่วกำลังกระทืบคันเร่งอย่างบ้าคลั่ง พึมพำว่า "อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน" อยู่ในลำคอ

วินาทีถัดมา

ตู้มมม—!!!

ลูกไฟขนาดมหึมาระเบิดขึ้นเต็มคลองจักษุของเขา

นั่นคือภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็นในโลกใบนี้

รถตู้ทั้งคันถูกระเบิดเป็นเศษเล็กเศษน้อย ซากรถที่ลุกไหม้กระจายไปทั่วทิศทางราวกับดอกไม้แห่งความตายที่เบ่งบานบนแดนรกร้าง

【ค่าสติ  +3】

หลินฮุยมองดูลูกไฟที่ลุกโชนบนหน้าจอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

สะใจ!

ค่าสติที่เพิ่งเสียไปจากการเห็นพื้นดินเกลื่อนไปด้วยเศษเนื้อซอมบี้ได้กลับคืนมาแล้ว

"นัดเดียวจอด"

"พลังทำลายนี้ ความแม่นยำนี้—คุ้มค่าวัสดุที่เสียไปจริงๆ"

เขาไม่หยุดรถ ไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว เขาขับรถบ้านบดทับกองซากปรักหักพังที่ยังคุกรุ่นอยู่และมุ่งหน้าสู่ทางหลวงที่อยู่ไกลออกไป

ภายในรถ อุณหภูมิคงที่อยู่ที่ 26 องศา และเพลงแจ๊สบรรเลงเบาๆ อย่างผ่อนคลาย

หลินฮุยเปิดกระป๋องโคลาแช่เย็น ขณะเพลิดเพลินกับความสะดวกสบายของระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ เขาเปิดแผงระบบ 【ช่องแชทพื้นที่】

ในขณะนี้ ช่องแชทโลกยังคงเต็มไปด้วยเสียงร้องแห่งความสิ้นหวัง

"ช่วยด้วย! น้ำหมดแล้ว! ใครก็ได้แบ่งให้หน่อยได้ไหม?"

"สัตว์กลายพันธุ์สีขาวตัวนึงยิงทะลุยางรถฉัน! ตอนนี้ฉันติดอยู่บนถนน แล้วไอ้สายพันธุ์กลายพันธุ์นั่นก็เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใครก็ได้ช่วยที!"

"เลิกหวังเถอะคนข้างบน ตอนนี้ใครจะกล้าจอดรถ?"

"ฉันก็เห็น! เมื่อกี้มีสายพันธุ์กลายพันธุ์หางยาว หน้าตาเหมือนไวท์สไปค์ในหนัง 'The Tomorrow War' เป๊ะ! โชคดีที่ฉันหนีเร็ว!!"

"มีหมอไหม? ฉันมีไข้ สงสัยจะติดเชื้อจากรอยขีดข่วน ไม่มียา มียาพื้นบ้านอะไรช่วยลดไข้ได้บ้าง..."

มองดูข้อความเหล่านี้ หลินฮุยส่ายหน้า

นี่คือเรื่องปกติของวันสิ้นโลก

ความหิวโหย ความหนาวเย็น โรคภัย มอนสเตอร์... คนส่วนใหญ่ยังคงดิ้นรนเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด ในขณะที่เขานั่งอยู่ในป้อมปราการหุ้มเกราะ คิดว่าจะใช้ทรัพยากรที่มีอยู่มหาศาลยังไงดี

ทันใดนั้น ประกาศค่าหัวปักหมุดหลายอันก็ดึงดูดความสนใจของเขา

【ค่าหัวพันธมิตรโอเวอร์ลอร์ด: รับซื้อ 'ยาพันธุกรรม' ทุกชนิดในราคาสูง! ถ้าใครหามาได้ ฉันจะแต่งตั้งให้เป็นรองหัวหน้ากิลด์!】

【ค่าหัวสมาคมกุหลาบ: รับสมัครผู้เล่นที่ปลุกพลัง 'ความเชี่ยวชาญพิเศษ' แล้ว! ถ้าคุณมีพลังความเชี่ยวชาญพิเศษ ไม่ว่าจะสายพละกำลังหรือลาดตระเวน! ขอแค่เป็นผู้หญิง! ยินดีต้อนรับเข้าร่วมกับเรา มีอาหารการันตี!】

【ผู้ซื้อลึกลับ: รับซื้อ 'ยาพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน' แลกกับเชื้อเพลิงอเนกประสงค์ 30 หน่วย! ทักส่วนตัวถ้ามี!】

"ยาพันธุกรรม?"

หลินฮุยเลิกคิ้ว

ดูเหมือนผู้เล่นระดับท็อปจะเริ่มสัมผัสกับด้าน "เหนือธรรมชาติ" ของโลกนี้แล้ว

การพึ่งพาแต่ยานพาหนะยังไม่เพียงพอ

ความเปราะบางของร่างกายมนุษย์ยังคงเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด

นี่คือเหตุผลที่พวกคนใหญ่คนโตต่างแย่งกันซื้อยาพันธุกรรม

"พอดีเลย ฉันมีอยู่ขวดนึง"

หลินฮุยล้วง 【ยาพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน】 ที่เขาปล้นมาจากซอมบี้ระดับ 2 ออกมาจากกระเป๋า

ของเหลวสีน้ำเงินเข้มไหลช้าๆ ภายในหลอดแก้ว เปล่งประกายชวนหลงใหล

【ชื่อ: ยาพันธุกรรมขั้นพื้นฐาน】

【ประเภท: ไอเทมเหนือธรรมชาติ】

【คุณภาพ: หายาก】

【ผลลัพธ์: เสริมสร้างสมรรถภาพทางกายอย่างครอบคลุม ปรับปรุงค่ากายภาพ กายภาพ +10】

【ผลข้างเคียง: กระบวนการฉีดจะเจ็บปวดอย่างรุนแรง】

"เจ็บปวด?"

หลินฮุยยิ้ม

เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดจากการถูกซอมบี้กินทั้งเป็น ความเจ็บแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?

โดยไม่ลังเล เขาแทงเข็มเข้าที่เส้นเลือดดำที่แขน

เขากดลูกสูบ

กระแสของเหลวเย็นเฉียบไหลเข้าสู่กระแสเลือดทันที จากนั้นความเย็นนั้นก็เปลี่ยนเป็นความร้อนดั่งลาวา!

"ซี๊ดดด—"

หลินฮุยกัดฟันแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หน้าผากทันที

เจ็บ!

ความเจ็บปวดที่หยั่งลึกถึงไขกระดูก!

รู้สึกราวกับว่าเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังถูกฉีกกระชากและประกอบขึ้นใหม่

ความเจ็บปวดทรมานนี้กินเวลานานถึงห้านาทีเต็ม

เมื่อความเจ็บปวดลดลงเหมือนน้ำลง มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเบาสบายและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลินฮุยลืมตาโพลง

ร่างกายที่เดิมทีผอมบางของเขาไม่ได้เปลี่ยนเป็นนักเพาะกายกล้ามโตเวอร์วัง แต่กล้ามเนื้อทุกมัดกลับเรียบเนียนและแน่นกระชับ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังระเบิด

【กายภาพ: 15 (5→15)】

【การประเมินการต่อสู้: สมรรถภาพทางกายเทียบเท่ากับทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี】

"ความรู้สึกนี้..."

หลินฮุยสูดหายใจลึกแล้วพึมพำ

"รู้สึกเหมือนรับมือผู้ใหญ่ห้าคนได้ด้วยตัวคนเดียว!"

"ถึงแม้ตอนนี้คงยังสู้ซอมบี้ตัวต่อตัวไม่ได้ แต่ถ้าได้ยาพันธุกรรมอีกสักสองสามขวด ฉันทำได้แน่!!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินฮุยก็โพสต์ประกาศรับซื้อยาพันธุกรรมในช่องแชทพื้นที่เช่นกัน ราคาที่เขาเสนอคือเชื้อเพลิงอเนกประสงค์ 40 หน่วยหรือยาแลกเปลี่ยน—สูงกว่าราคาของผู้เล่นลึกลับถึง 10 หน่วย!

ทันใดนั้น

เรดาร์ของรถจู่ๆ ก็ส่งเสียงเตือนรัวเร็ว

ไม่ใช่ซอมบี้ และไม่ใช่ผู้เล่น

มันคือสัญญาณขนาดมหึมาสีแดงเข้ม!

หลินฮุยมองไปข้างหน้าทันที

ผ่านกล้องส่องทางไกล เขาเห็นภาพที่น่าตกใจบนเส้นขอบฟ้า

บนแดนรกร้างห่างออกไปหลายกิโลเมตร

รถถังหลักลายพราง—รถหุ้มเกราะทหารของจริง—กำลังจอดอยู่ข้างทาง ป้อมปืนพ่นควันดำโขมง

และรอบๆ รถถังคันนั้น

หนามกระดูกสีขาวราวกับหอกสองอันปักลึกเข้าไปในเกราะรถถัง บางอันเจาะทะลุสายพานขาดกระจุย!

ที่ต้นตอของหนามกระดูกเหล่านั้น

สิ่งมีชีวิตรูปร่างเพรียวบาง ปกคลุมด้วยแผ่นเกดูกสีขาวและดูเหมือนซีโนมอร์ฟ (เอเลี่ยน) กำลังเกาะอยู่บนก้อนหินยักษ์ จ้องมองรถถังด้วยสายตาเย็นชา

【คำเตือน! พบสายพันธุ์กลายพันธุ์!】

【ชื่อ: ไวท์ธอร์น (ระดับ 3)】

【ติ๊ง! ข้อมูลค่าสถานะและสกิลจะไม่ถูกเปิดเผยสำหรับมอนสเตอร์ระดับ 3 ขึ้นไป ผู้เล่นโปรดสำรวจด้วยตัวเอง!】

"ไม่มีข้อมูลค่าสถานะมอนสเตอร์?"

รูม่านตาของหลินฮุยหดเกร็งลงเล็กน้อย

เขามองดูเกราะหนาของรถบ้าน Lv.3—พลังป้องกัน 200—แล้วมองไปที่ปืนใหญ่อัตโนมัติ 25 มม. ที่เพิ่งติดตั้งบนหลังคา

เขาตัดสินใจในใจ

เขาจะศึกษาเจ้า ไวท์ธอร์น ตัวนี้และพยายามฆ่ามัน!

ของรางวัลที่ดรอปจากมอนสเตอร์ระดับ 3 ต้องอุดมสมบูรณ์แน่ๆ!!

หลินฮุยหักพวงมาลัย

ป้อมปราการติดอาวุธสีดำเบนออกจากถนนหลักและค่อยๆ ขับตรงไปยังสายพันธุ์กลายพันธุ์ 【ไวท์ธอร์น】

ในที่สุด มันก็หยุดลงภายในระยะยิงของปืนใหญ่อัตโนมัติ...