บทที่ 15 สองนางเอกประสานเสียงซักฟอก

บทที่ 15 สองนางเอกประสานเสียงซักฟอก

ณ ร้านกาแฟ หลิวอวิ๋นซวงเดินทางมาถึงล่าช้าพร้อมกับเซี่ยซินเหยียน

ความงามที่แตกต่างระหว่างอาจารย์สาวมาดผู้ดีและนักเรียนสาวผู้น่ารักสดใส เปรียบดั่งดอกไม้ดอกใหญ่และดอกเล็กที่เคียงคู่กัน ดึงดูดสายตาของเหล่าชายหนุ่มในร้านให้เหลียวมองไม่วางตา

ในขณะที่บรรดาหญิงสาวในร้านต่างพากันจับจ้องไปที่หวังเฮ่าหรานซึ่งกำลังนั่งรอใครบางคนอยู่

เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นซวงเดินเข้ามา หวังเฮ่าหรานก็ขมวดคิ้วทันที

"คุณหลิว คุณมาสายไปยี่สิบนาทีนะครับ"

"ไม่คิดว่าทำแบบนี้มันเสียมารยาทมากหรือครับ?"

ทันทีที่หย่อนกายลงนั่ง หลิวอวิ๋นซวงก็ถูกหวังเฮ่าหรานตำหนิ เธอจึงเถียงกลับตามสัญชาตญาณ "ฉันเพิ่งสอนเสร็จ แล้วก็ต้องเก็บของ..."

หวังเฮ่าหรานสวนกลับทันควัน "ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณควรบริหารเวลาให้ดีตอนนัดหมาย ไม่ใช่รับปากว่าหกโมงแต่โผล่มาตอนหกโมงยี่สิบ"

"ฉัน..." เมื่อเจอวาจาตำหนิติเตียนของหวังเฮ่าหราน หลิวอวิ๋นซวงก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา

ฉันบอกว่าหกโมงก็จริง แต่คุณก็รู้นี่นาว่าโรงเรียนเลิกเวลานั้น!

อีกอย่าง ฉันเป็นผู้หญิงนะ ให้รอแค่นิดหน่อยจะเป็นไรไป!

เมื่อก่อนคุณยังเต็มใจรอได้เลยนี่นา!

ทว่าทิฐิที่มีทำให้หลิวอวิ๋นซวงไม่ยอมอธิบายเพิ่มเติม เธอทำได้เพียงเอ่ยคำขอโทษเสียงอ่อย

"ขอโทษค่ะ..."

"ช่างเถอะ เข้าเรื่องกันดีกว่า"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวอวิ๋นซวงก็ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นทันที

"เฮ่าหราน ที่ฉันมาหาคุณวันนี้ เพราะอยากจะขอโทษคุณอย่างเป็นทางการ!"

"ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าหลินหมิงจะเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย และไร้ยางอายได้ขนาดนี้!"

"ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจคุณผิดไป ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ!"

หลิวอวิ๋นซวงหันไปมองเซี่ยซินเหยียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะเริ่มร่ายยาวถึงวีรกรรมความชั่วร้ายของหลินหมิง

"..."

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ เซี่ยซินเหยียน เธอรู้ไหมว่าหลินหมิงน่ะเลวทรามต่ำช้าขนาดไหน!"

"แต่ฉันมองเห็นธาตุแท้ของเขาแล้ว และจะไม่มีวันหลงกลเจ้าคนสารเลวนั่นอีก!"

หวังเฮ่าหรานจิบกาแฟพลางเบนสายตาไปมองเซี่ยซินเหยียน

เมื่อถูกทั้งสองคนจ้องมอง เซี่ยซินเหยียนกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนก มิหนำซ้ำยังดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง

เซี่ยซินเหยียนปักใจเชื่อไปแล้วว่าหวังเฮ่าหรานหลอกลวงหลิวอวิ๋นซวงสำเร็จ และตอนนี้กำลังคิดจะมาหลอกเธออีกคน

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเล่นตามน้ำเพื่อกระชากหน้ากากของหวังเฮ่าหรานต่อหน้าอาจารย์ของเธอ

"คุณหวังคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?" เซี่ยซินเหยียนส่งยิ้มให้

"เชิญ" หวังเฮ่าหรานตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

แววตาของเซี่ยซินเหยียนดูมุ่งมั่น น้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ แต่หวังเฮ่าหรานสังเกตเห็นจากการที่เธอหมุนถ้วยกาแฟเล่นไปมาไม่หยุดว่าเธอกำลังประหม่าสุดขีด

จากความเข้าใจในอดีตชาติ หวังเฮ่าหรานรู้ดีว่าความประหม่าของเธอไม่ได้เกิดจากความไม่มั่นใจหรือความเขินอาย

แต่น่าจะเป็นความตื่นเต้นที่เธอกำลังจะได้ช่วยหลิวอวิ๋นซวงให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของวายร้ายอย่างเขา!

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ เซี่ยซินเหยียนเป็นคนที่เรียบง่ายแต่มีความมั่นใจในตัวเองสูงผิดปกติ ชัดเจนว่าเป็นบทสาวน้อยโลกสวยผู้ไร้เดียงสาที่มักคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่และมองโลกได้ทะลุปรุโปร่ง

ผลก็คือ เธอถูกพระเอกอย่างหลินหมิงชักจูงจมูกได้โดยสมบูรณ์

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพล็อตเรื่องสุดจะไร้เหตุผลในต้นฉบับอีกด้วย

หลังจากเซี่ยซินเหยียนกับหลินหมิงตกลงคบหากัน หลินหมิงต้องการจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งขึ้น แต่เซี่ยซินเหยียนปฏิเสธเพราะความรักนวลสงวนตัว

ผลลัพธ์คือ เศรษฐีใจแคบที่ไม่สนใจทำมาหากินเอาแต่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ก็เข้ามาแทรกแซง จนทำให้ทั้งสองเกิดความเข้าใจผิดกัน

ด้วยเหตุนี้ พระเอกผู้ช้ำรักอย่างหลินหมิง ตอนที่อยู่เมืองป๋อชุ่ย... ให้ตายสิ... เขาดันไปเที่ยวซ่อง!

และคนที่เขาไปใช้บริการก็คือนางเอกคนที่สาม อวิ๋นหลิงเอ๋อ!

ด้วยเหตุผลซับซ้อนบางอย่าง หลินหมิงพาอวิ๋นหลิงเอ๋อกลับมาที่เมือง S แน่นอนว่าเซี่ยซินเหยียนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

แต่ด้วยตรรกะวิบัติที่ว่า "ถ้าเธอไม่ปฏิเสธฉัน เราคงไม่เข้าใจผิดกัน ถ้าอย่างนั้นถือว่าเราผิดทั้งคู่! งั้นเรามาถอยคนละก้าว! ฉันขอโทษเธอ เธอก็ยกโทษให้ฉัน!" บวกกับหลักฐานที่หลินหมิงงัดออกมาแฉว่าหวังเฮ่าหรานเป็นมือที่สาม เซี่ยซินเหยียนกลับยอมยกโทษให้หลินหมิงจริงๆ โดยคิดว่าเขาแค่ยังเด็กและวู่วาม เธอเองที่เป็นผู้ใหญ่กว่าควรใจกว้างและให้อภัย

สมกับเป็นนางเอกในนิยายฮาเร็ม ช่างมีจิตใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทรเสียจริง!

หวังเฮ่าหรานเผลอตรวจสอบค่าสถานะของเซี่ยซินเหยียนโดยไม่รู้ตัว

【เซี่ยซินเหยียน: นางเอก, พลังต่อสู้: 50, กายภาพ: 85, พลังจิต: 100, ค่าความประทับใจ: -15】

จุ๊ๆ ขนาดเขามีคุณสมบัติเพียบพร้อมแถมมี "เสน่ห์ 100" ค่าความประทับใจยังติดลบ ดูเหมือนแม่สาวน้อยโลกสวยคนนี้จะมีอคติกับเขาฝังลึกเลยทีเดียว!

ส่วนค่าสถานะของหลิวอวิ๋นซวง

【หลิวอวิ๋นซวง: นางเอก, พลังต่อสู้: 65, กายภาพ: 90, พลังจิต: 90, ค่าความประทับใจ: 40】

ไม่เลวเลย 40 คะแนนถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีได้แล้ว อีกนิดเดียวก็จะเข้าสู่โซนคนรัก

แน่นอนว่าเซี่ยซินเหยียนไม่รู้ว่าหวังเฮ่าหรานกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเตรียมตัวจะต้อนหวังเฮ่าหรานให้จนมุมด้วยคำถาม

"คุณหวังคะ แผลบนหัวของหลินหมิงเกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" หวังเฮ่าหรานตอบรับทันที

"เป็นเพราะคุณบังคับให้เขาคุกเข่าโขกหัวหรือเปล่า?"

"แล้วถ้าใช่ล่ะ? หรือถ้าไม่ใช่แล้วจะทำไม?"

"คุณหวัง คุณพร่ำบอกว่าตัวเองเป็นคนดีและหลินหมิงเป็นคนเลว งั้นฉันขอถามหน่อย คนดีที่ไหนเขาบังคับให้คนอื่นคุกเข่าโขกหัวกันคะ? แล้วคนเลวที่ไหนถึงจะยอมถูกบังคับให้โขกหัวโดยไม่มีทางสู้?"

เซี่ยซินเหยียนคิดว่าหวังเฮ่าหรานยอมรับแล้ว เธอสูดหายใจลึกก่อนจะรุกต่อ "คุณเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมือง ส่วนหลินหมิงเป็นแค่นักเรียนยากจนที่กำลังลำบาก พวกคุณสองคน..."

"ช้าก่อน!" หวังเฮ่าหรานขัดจังหวะการร่ายยาวของเซี่ยซินเหยียน

เขาไม่อยากฟังตรรกะแบบเด็กๆ ของเธอ

"ใครบอกว่าผมบังคับให้หลินหมิงโขกหัว? นั่นเป็นบทลงโทษจากการเดิมพันที่เราตกลงกันไว้ แล้วเขาก็แพ้ต่างหาก!"

หวังเฮ่าหรานจ้องเข้าไปในดวงตาของเซี่ยซินเหยียน

"คุณไม่รู้หรือครับว่าหลินหมิงชอบพูดประโยคที่ว่า 'เรามาพนันกันหน่อยไหม'?"

"สถานะของพวกคุณต่างกันขนาดนี้ จะเป็นไปได้..." เซี่ยซินเหยียนตั้งใจจะพูดว่า 'จะเป็นไปได้ยังไง' แต่พอได้ยินคำพูดของหวังเฮ่าหราน เธอก็นึกย้อนไปถึงความมั่นใจของหลินหมิงตอนที่ท้าพนันเมื่อครู่นี้ เธอจึงชะงักและต้องเปลี่ยนประเด็น

"แต่ถึงอย่างนั้น ตามที่คุณพูด มหาเศรษฐีอย่างคุณกลับจัดการนักเรียนธรรมดาไม่ได้ แถมยังเสียท่าให้เขา คุณคิดว่ามันสมเหตุสมผลเหรอคะ? แล้วทำไมตอนนั้นคุณถึงไม่อธิบายให้อาจารย์หลิวฟังล่ะ?"

ผมจะไปรู้ได้ไงว่าสมเหตุสมผลไหม?! ก็ไอ้เจ้าตูบนักเขียนต้นฉบับมันแค่อยากให้เศรษฐีต้องมาแข่งแย่งจีบหญิงกับนักเรียนจนๆ แถมยังให้แพ้อีก ผมจะไปทำอะไรได้?

อย่างไรก็ตาม หวังเฮ่าหรานยังคงรักษาภาพลักษณ์ผู้ผดุงความยุติธรรมไว้

"ตอนนั้นผมแค่อยากสั่งสอนเขา และกลัวว่าอวิ๋นซวงจะเสียใจถ้ารู้ธาตุแท้ของหลินหมิง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นพวกไม้แก่ดัดยากเกินเยียวยา!"

"ตอนนี้ผมถอนหมั้นกับอวิ๋นซวงแล้ว และจะไม่มีวันกลับไปคืนดีกัน ดังนั้นผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกเพื่อเล่นงานนักเรียนอย่างเขาหรอกครับ"

"อย่างที่คุณพูดนั่นแหละ สถานะของเรามันต่างกันเกินไป!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฮ่าหราน หลิวอวิ๋นซวงก็กล่าวขอโทษด้วยความรู้สึกผิด ส่วนเซี่ยซินเหยียนเหมือนยังอยากจะพูดอะไรต่อ

ด้วยเหตุนี้ หวังเฮ่าหรานจึงตัดสินใจที่จะตัดความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยซินเหยียนกับหลินหมิงให้ขาดสะบั้น

เพราะพ่อของเซี่ยซินเหยียนเองก็มีหน้ามีตาและฐานะทางสังคม หากปล่อยให้เขาหันไปสนับสนุนหลินหมิง เรื่องราวมันจะยุ่งยากขึ้นไปอีก