บทที่ 260 - ก้าวสู่ขั้นที่สองของการเป็นเทพ วิญญาณสองมิติ

บทที่ 260 - ก้าวสู่ขั้นที่สองของการเป็นเทพ วิญญาณสองมิติ

เสิ่นเฟยหลับตาแน่น พลังเวทเริ่มนำทางเขาเข้าสู่มิติอนุภาค ไม่นานดวงตาของเขาก็กลายเป็นสีแดงฉาน ความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจถาโถมเข้าใส่วิญญาณ

เขารู้วิธีค้นหาแกนกลางมิติอยู่แล้ว

วินาทีถัดมา เขาก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าทรงกลมลูกหนึ่ง นี่คือแกนกลางของมิติอนุภาค

ตามวิธีการที่เตรียมไว้ วิญญาณของเขาพุ่งเข้าชนมันทันที เขาเข้าใจกระบวนการนี้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ชั่วพริบตา

แรงบีบอัดมหาศาลดีดกระเด็นเขาออกมาจากมิติอนุภาคทันที แต่เขาสัมผัสได้แล้วว่าร่างกายของเขาสร้างพันธะเชื่อมโยงกับมิติพิเศษนี้เรียบร้อยแล้ว

ดวงตาที่ปิดแน่นลืมขึ้นทันควัน เช่นเดียวกับเสิ่นเฟยอีกคนที่อยู่ในเครเดิลแห่งชีวิตก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน

เสิ่นเฟยสองคนพูดขึ้นพร้อมกันว่า "สำเร็จแล้ว!"

ประตูเครเดิลแห่งชีวิตเปิดออก

วินาทีต่อมา

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคอนเนอร์สและวันด้า เสิ่นเฟยที่เดินออกมาจากเครเดิลแห่งชีวิตก็เดินตรงเข้าไปหาเสิ่นเฟยตัวจริง

เสิ่นเฟยทั้งสองสัมผัสกัน

แอนเชียนวันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ฉันนึกว่าวิธีนี้อย่างน้อยจะทำให้เกิดการแก่งแย่งกันระหว่างร่างหลักกับร่างรองเสียอีก ไม่นึกว่าจิตสำนึกรองจะว่านอนสอนง่ายขนาดนี้"

"เป้าหมายของเราคือการก้าวข้ามสู่ระดับเทพบิดร จะมีแบ่งแยกหลักรองไปทำไม"

เสิ่นเฟยสองคนพูดพร้อมกัน ในขณะนั้นร่างของเสิ่นเฟยที่เป็นจิตสำนึกรองก็ค่อยๆ ถูกเสิ่นเฟยร่างหลักดูดกลืนเข้าไป

แขนของเสิ่นเฟยร่างรองเริ่มสลายกลายเป็นกระแสอนุภาคนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้าสู่ร่างหลัก

เบื้องหลังภาพนั้น คือการเปลี่ยนแปลงที่น่าตื่นตะลึง ภายใต้การหลอมรวมความสามารถมากมาย เสิ่นเฟยร่างรองกำลังสลายไป ทั้งร่างกายและวิญญาณ แล้วก่อตัวขึ้นใหม่ทีละอณูในระดับอนุภาคระดับจุลภาค

เสิ่นเฟยร่างหลักหลับตาลง สัมผัสข้อมูลมหาศาลที่สะท้อนกลับมาจากสองมิติภายในร่าง ทำให้เขายกระดับขึ้นทีละน้อย

แก่นแท้ของวิญญาณ กำลังยกระดับ

แก่นแท้ของชีวิต กำลังระเบิดพลัง

พลังแห่งกฎเกณฑ์สองสายระเบิดออกมา แล้วจางหายไป มันดูเปราะบางและเลือนราง แต่มีอยู่จริง

"ยินดีด้วย คุณก้าวข้ามจุดที่ไม่มีใครบนโลกก้าวข้ามมาได้เนิ่นนานแล้ว!"

แอนเชียนวันอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้ม เมื่อเสิ่นเฟยเข้าสู่ระดับเทพบิดร ขอแค่จัดการเรื่องดอร์มัมมูเสร็จ เธอก็สามารถจากไปได้อย่างหมดห่วง มีเสิ่นเฟยคอยเฝ้าโลก อย่างน้อยก่อนที่สเตรนจ์จะเติบโตขึ้น โลกก็น่าจะปลอดภัยไร้กังวล

"ทั้งหมดเป็นเพราะคำชี้แนะของอาจารย์ครับ"

"มันคือความพยายามของตัวคุณเองต่างหาก"

พูดจบ รอยยิ้มบนหน้าแอนเชียนวันก็หายวับไป "คุณต้องกลับไปได้แล้ว ตอนนี้โลกกำลังเจอปัญหา!"

"ตอนนี้เหรอครับ"

"ในอนาคต ซิมไบโอตมากันแล้ว!"

แอนเชียนวันเอ่ยต่อ "แม้ว่านัลจะยังถูกแช่แข็งอยู่ แต่ซิมไบโอตจำนวนมากที่เคยใช้ผนึกเขากลับแปรพักตร์ และกลับมาต่อสู้เพื่อเทพเจ้าของพวกมันอีกครั้ง!

อุกกาบาตที่บรรจุซิมไบโอตกำลังตกลงสู่โลก"

"นัล? นี่ก็เป็นผลกระทบจากการที่ผมย้อนกลับมาด้วยเหรอครับ"

"อาจจะใช่ ด้วยพลังของคุณในตอนนี้ ยังขาดอีกนิดหน่อย ต้องให้พลังมิติแทรกซึมไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ถึงจะก้าวเข้าสู่ระดับเทพบิดรได้อย่างแท้จริง!"

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว!"

...

'อนาคต'

"จากการตรวจจับ มีกลุ่มอุกกาบาตกำลังมุ่งหน้ามายังโลก คาดว่าจะถึงโลกในอีกสองชั่วโมง"

นิคชี้ไปที่กลุ่มอุกกาบาตบนโฮโลแกรมแล้วพูดว่า "อุกกาบาตพวกนี้มีปัญหา ฉันสงสัยว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับมนุษย์ต่างดาว"

โทนี่ขมวดคิ้ว "อุกกาบาตเยอะขนาดนี้ ทำไมเพิ่งมาตรวจเจอเอาตอนนี้"

"นั่นแหละปัญหา ก่อนที่พวกมันจะเข้าสู่ระบบสุริยะ เราตรวจไม่เจออะไรเลย"

นิคตอบ "น่าจะเป็นเทคโนโลยีล่องหนของต่างดาว"

รีดยืนกอดอกขมวดคิ้ว "ผมติดต่อคนอื่นๆ ในอิลลูมินาติแล้ว พวกเขากำลังหารือมาตรการรับมืออยู่!"

"อืม ปัญหานี้ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ภายในกลุ่มอุกกาบาตพวกนี้อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่"

นิคพูดต่อ "สรุปคือ เราจะปล่อยให้พวกมันเข้ามาในโลกไม่ได้"

โรเจอร์สเสนอ "ประกาศเตือนภัยระดับโลก ให้ทุกคนพยายามอยู่ในบ้าน หรือไม่ก็ลงไปในหลุมหลบภัย

ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"

ไม่มีใครคัดค้านข้อเสนอของโรเจอร์ส จากเหตุการณ์ที่ผ่านๆ มา

ต่อมา สัญญาณเตือนภัยทั่วโลกก็ดังขึ้น ประชาชนพากันวิ่งกลับบ้านและลงหลุมหลบภัยปากก็ด่าทอไปพลาง นี่เพิ่งผ่านไปกี่เดือนเอง เอาอีกแล้วเหรอ

"หวังว่าครั้งนี้จะเป็นแค่การแจ้งเตือนผิดพลาดนะ เราจะไม่ร้องเรียนชิลด์แน่ถ้าเป็นแบบนั้น"

ไม่นาน กลุ่มอุกกาบาตก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ นิคสั่งการทันที "ฮิลล์ ยิงนิวเคลียร์ใส่กลุ่มอุกกาบาต"

"รับทราบ"

ฮิลล์กดปุ่ม นิวเคลียร์กว่าสิบลูกพุ่งเข้าใส่กลุ่มอุกกาบาตพร้อมกัน

ทุกคนจ้องมองหน้าจอตาไม่กะพริบ ทันทีที่นิวเคลียร์จะปะทะกับอุกกาบาต หลุมดำมืดก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ กลืนกินนิวเคลียร์ทั้งหมดหายวับไป

ตามมาด้วยมือสีดำขนาดมหึมาที่ยื่นออกมาจากกลุ่มอุกกาบาต คว้าจับยานรบไร้คนขับกว่าสิบลำแล้วบีบจนแหลก หน้าจอกลายเป็นสีขาวโพลน

"เชรด"

เสียงสบถดังระงมไปทั่วห้องบัญชาการ

นิคนวดขมับ อดถามไม่ได้ "ทางออสคอร์ปว่ายังไงบ้าง"

"ตอนนี้กำลังติดต่ออยู่ครับ ดูเหมือนคุณเสิ่นเฟยจะหายตัวไป"

...

สตาค์กรุ๊ป

โทนี่กับชาร์ลส์กำลังดูวิดีโอจากนอกอวกาศ อุกกาบาตแต่ละลูกกำลังกระจายตัวมุ่งหน้าสู่โลก แม้แต่ละลูกจะไม่ใหญ่นัก

อย่างมากก็แค่ทิ้งหลุมขนาดเท่าบ้านไว้บนพื้น

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือสิ่งที่ชิลด์เห็นเมื่อกี้ ดาวเทียมจิ๋วของบริษัทสตาค์ก็จับภาพได้เช่นกัน อุกกาบาตพวกนี้ชัดเจนว่าไม่ใช่อุกกาบาตธรรมดา แต่ข้างในมีอย่างอื่นอยู่

"นี่มันตัวบ้าอะไรอีกเนี่ย!"

โทนี่นวดขมับ โลกนี้มันช่างมีภัยพิบัติเยอะเหลือเกิน เดี๋ยวก็มีตัวประหลาดๆ โผล่มาเยือนโลก คราวก่อนก็ชิทอรี่ คราวนี้จะเป็นตัวอะไรอีก

"ฟรายเดย์ ติดต่อออสคอร์ปได้หรือยัง"

โทนี่ถามขึ้นทันควัน

"คุณสตาค์คะ ติดต่อคุณนอร์แมนได้แล้วค่ะ เขาบอกว่าจะส่งข้อมูลส่วนหนึ่งมาให้ บอกว่าคุณเสิ่นเฟยคาดการณ์ถึงศัตรูกลุ่มนี้ไว้นานแล้ว

แต่ตอนนี้คุณเสิ่นเฟยกำลังออกไปทำธุระข้างนอก รายละเอียดที่ชัดเจนมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ค่ะ!"

"เสิ่นเฟยไม่อยู่เหรอ เอาข้อมูลขึ้นมาดูก่อน"

โทนี่ไม่คิดเลยว่าเสิ่นเฟยจะหายไปในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ เขารีบสั่งให้ฟรายเดย์แสดงข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา ไม่นานคิ้วของโทนี่ก็ขมวดมุ่น

"ซิมไบโอต? ซิมไบโอตนับล้าน แถมยังมีเทพเจ้าแห่งซิมไบโอตอีกเหรอ"

โทนี่กับชาร์ลส์อ่านข้อมูลจบอย่างรวดเร็ว โทนี่อดอุทานออกมาไม่ได้ นี่มันไอ้ตัวประหลาดที่เคยเกาะติดปีเตอร์มาก่อนไม่ใช่เหรอ

ตอนนั้นเขายังคิดจะเอาซิมไบโอตมาวิจัยอยู่เลย แต่ก็ลืมไปซะสนิท หลักๆ คือเขารู้สึกว่ามันไม่ได้เพิ่มพลังอะไรมากมาย

แต่พอมาดูตอนนี้

ซิมไบโอตนับล้าน กับเทพเจ้าแห่งซิมไบโอตอีกหนึ่ง?

อะไรที่เกี่ยวกับเทพ ไม่เคยมีคำว่าธรรมดา

ชาร์ลส์หันไปถามโทนี่ "คุณรู้จักไอ้ตัวพวกนี้เหรอ"

"รู้จักสิ!"

[จบแล้ว]