บทที่ 120 - การทดลองก๊อปปี้กายาเหล็ก

บทที่ 120 - การทดลองก๊อปปี้กายาเหล็ก

หลังจากตรวจร่างกายและเจาะเลือดไปนิดหน่อย วันด้าก็กลับไป

ในเมื่อเธอต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ต้องกลับไปเก็บของก่อน

เสิ่นเฟยรีบนำเลือดของเธอหนึ่งหยดกับเลือดของเอริคไปทำการหาลำดับพันธุกรรมดีเอ็นเอทันที ไม่นานผลก็ออกมา

"วันด้าเป็นลูกสาวของเอริคจริงๆ ด้วยแฮะ? แต่ทำไมเธอถึงไปเกิดที่โซโคเวีย..."

ผลทางพันธุกรรมยืนยันว่าเอริคคือพ่อทางชีวภาพของวันด้าแน่นอน

"หรือจะเป็นผลผลิตจากการทดลอง?"

เสิ่นเฟยฉุกคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เอากายาเหล็กมาใส่ตัวก่อนดีกว่า

เพราะต่อให้ก๊อปปี้พลังกลายพันธุ์ของวันด้ามาได้ แต่ถ้าซิธอนไม่มอบเวทมนตร์เคออสให้

พลังกลายพันธุ์นี้ก็คงไม่ทำให้เขาเป็นสการ์เล็ตวอร์ล็อกคนใหม่ได้หรอก

เสิ่นเฟยเดินมาที่หน้าคอมพิวเตอร์แล้วถามขึ้น "เอล วิเคราะห์เสร็จหรือยัง"

ตอนที่เกิดความวุ่นวายในฐานทัพทหาร เสิ่นเฟยใช้พลังควบคุมแม่เหล็กบังคับชิปส่งข้อมูลให้เชื่อมต่อกับพอร์ตของแผงควบคุมหลัก

ตอนที่เขาสู้กับอะบอมิเนชั่น เขาได้ก๊อปปี้ข้อมูลและบันทึกการทดลองกายาเหล็กและฮัลค์ทั้งหมดมาเรียบร้อยแล้วโดยไม่ไปกระตุ้นระบบเตือนภัยใดๆ

"จากการตรวจสอบวิดีโอพบว่า ในการทดลองนั้นเกิดการสั่นสะเทือนประมาณ 60 เดซิเบล คลื่นเสียงที่เกิดขึ้นอาจทำให้ผลการทดลองเกิดการกลายพันธุ์

มันไปปลดล็อกข้อจำกัดของเซลล์ร่างกายมนุษย์ในการสลายเอทีพี ขอแค่มีพลังงานเพียงพอ ก็สามารถเสริมแกร่งร่างกายมนุษย์ได้ในชั่วพริบตาครับ"

เสียงของเอลนุ่มนวลและมีเสน่ห์ตอบกลับมา

"ดี งั้นเริ่มการทดลองเลย โทรเรียกคอนเนอร์สมา"

คอนเนอร์สได้รับโทรศัพท์ก็รีบบึ่งมาทันที เขารู้ดีว่าจะต้องทำอะไร

"นอร์แมน ส่งตัวทดลองมา"

"บอสครับ ตัวทดลองของเราใกล้จะหมดแล้วนะครับ"

นอร์แมนพูดแทรกขึ้นมา

"ทำไม ไปที่เฮลส์คิทเช่น จ่ายเงินก้อนโตหน่อยก็น่าจะหาซื้อตัวทดลองได้เพียบแล้วนี่"

คำพูดของเสิ่นเฟยเย็นชา ในเฮลส์คิทเช่นของอเมริกา ชีวิตคนมีค่าถูกที่สุด ขอแค่มีเงินก้อนโตก็แลกชีวิตคนได้มากมาย

"เดิมทีก็มีครับ แต่คนของเราพอโผล่ไปที่เฮลส์คิทเช่นก็จะโดนไล่ล่า แถมตอนนี้ในเฮลส์คิทเช่นลือกันให้แซ่ดว่าใครเป็นตัวทดลองให้บริษัทออสคอร์ปจะต้องตายแน่ๆ

แถมก่อนตายยังต้องทรมานแสนสาหัสอีกด้วย"

"คุณไปหาคิงพิน แล้วให้แมกซ์กับอเล็กเซไปด้วย"

เสิ่นเฟยขมวดคิ้ว คนที่ทำเรื่องแบบนี้ไม่น่าใช่คิงพิน หมอนั่นไม่ได้ไร้สมองขนาดนั้น

แต่คิงพินต้องรู้เห็นแน่ คนที่จ้องเล่นงานพวกเขาอยู่ไม่พ้นพวกเดอะแฮนด์หรือไม่ก็กลุ่มเชสต์ ก็ต้องดูว่าเป็นฝ่ายไหน

"ได้ครับ"

ไม่นานตัวทดลองสามคนก็ถูกส่งมา

คอนเนอร์สเริ่มผสมยากายาเหล็กทันที ส่วนเสิ่นเฟยไปปรับจูนอุปกรณ์คลื่นเสียง เขาไม่ต้องการใช้ตัวชะลอการออกฤทธิ์แน่นอน

เขาต้องการการเสริมแกร่งในชั่วพริบตาแบบนั้น เพราะนั่นคือสถานะที่พีคที่สุดอย่างแท้จริง

แบบที่เขาปรับปรุงให้รอสส์ แม้จะลดอัตราการตายลง แต่ประสิทธิภาพก็ลดลงไปเยอะ

เหมือนเป็นของเกรดบี

รอสส์ต้องการเอาไปใช้กับกองทัพขนาดใหญ่ สิ่งที่เขาต้องการคืออัตราการรอดชีวิตและความสำเร็จ

ประสิทธิภาพลดลงหน่อยไม่เป็นไร ยังไงก็ได้ใช้

แต่เป้าหมายของเสิ่นเฟยคือการเสริมแกร่งขั้นสุดยอด ก็ต้องก๊อปปี้ให้สมบูรณ์แบบ!

"เริ่มการทดลอง"

เนื่องจากต้องสังเกตว่าคลื่นเสียงระดับไหนถึงจะเหมาะสมที่สุด เสิ่นเฟยจึงต้องใช้อุปกรณ์สามเครื่องทดลอง และปรับจูนตามผลลัพธ์

ตัวทดลองหมายเลข 1 เป็นชายผิวดำ หรือจะว่าไปตัวทดลองส่วนใหญ่จากเฮลส์คิทเช่นก็เป็นชายผิวดำทั้งนั้น

เพราะราคาถูก

ยากายาเหล็กถูกฉีดเข้าสู่ร่างหมายเลข 1 พร้อมกับท่อลำเลียงสารอาหารหลายเส้นที่เสียบอยู่ตามตัว

อุปกรณ์ตรวจวัดทุกตัวจับตาดูค่าชีพจรของหมายเลข 1

ยาออกฤทธิ์เร็วมาก

อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ระดับออกซิเจนในเลือดลดฮวบ ผิวหนังของหมายเลข 1 เริ่มแดงก่ำ เป็นสีแดงคล้ำๆ เพียงแต่สีผิวเดิมทำให้เห็นไม่ชัดเจนนัก

อุณหภูมิร่างกายพุ่งแตะ 39 องศาเซลเซียส

ทันใดนั้นใบหน้าของหมายเลข 1 ก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด กัดริมฝีปากหนาแน่นจนเลือดไหล

สารอาหารที่เคยลดระดับลง จู่ๆ ก็หยุดนิ่ง แสดงว่าร่างกายหมายเลข 1 ไม่สามารถย่อยสารอาหารต่อได้แล้ว

"ใช้คลื่นเสียงความถี่เสียงมนุษย์ระดับ 60 เดซิเบล!"

เครื่องกำเนิดคลื่นเสียงด้านข้างเริ่มทำงาน เสียงตะโกนถูกส่งกระแทกใส่ร่างหมายเลข 1 คลื่นเสียงก็เป็นพลังงานรูปแบบหนึ่ง

แม้ตอนนั้นบิลลี่จะไม่ได้แตะต้องตัวลุค เคจ แต่เพราะเสียงตะโกนโวยวายของเขา

อาจส่งผลต่อผลการทดลอง

ในเมื่อรอสส์พยายามก๊อปปี้การทดลองตั้งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ก็ต้องมีตัวแปรที่เขาคาดไม่ถึง และคลื่นเสียงอาจเป็นหนึ่งในนั้น

เมื่อคลื่นเสียงดังขึ้น ใบหน้าของหมายเลข 1 ที่เจ็บปวดอยู่แล้วยิ่งดูทรมานขึ้นไปอีก

แต่สัญญาณชีพกลับเริ่มแข็งแกร่งขึ้นอย่างมีแบบแผน

เสิ่นเฟยกดปุ่ม แขนกลเจาะเลือดจากแขนของหมายเลข 1 ออกมาหลอดหนึ่ง

"ปริมาณฟอสเฟตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ระดับกรดแลคติกก็สูงขึ้น!"

คอนเนอร์สหยิบโซเดียมไบคาร์บอเนตที่เตรียมไว้ฉีดเข้าไป อัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงของหมายเลข 1 เริ่มลดลง

ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นด้วยตาเปล่า และสารอาหารที่หยุดไหลไปเมื่อครู่ก็เริ่มลดระดับลงอีกครั้ง

"อ๊าก!"

ชายผิวดำรู้สึกถึงพลังที่ปะทุขึ้นในร่างกายก็ตื่นเต้นดีใจ ไม่นึกว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้พลังแบบนี้

ไอ้พวกนี้ยังคิดจะทดลองกับเขาต่ออีกเหรอ ขอแค่หนีออกไปได้ เขาจะเอาเงินไปเสวยสุขให้เต็มคราบ

ด้วยพลังที่น่าจะต่อยตึกพังได้แบบนี้ เฮลส์คิทเช่นต้องมีที่ยืนให้เขาแน่ๆ

เขาพยายามจะดิ้นให้หลุด แต่พบว่ากุญแจมือที่ล็อกไว้แข็งแกร่งมาก แม้จะรู้สึกว่ามีแรงต่อยตึกพังได้ แต่กลับดิ้นไม่หลุด "ไอ้ลิงผิวเหลือง รีบปล่อยกู..."

ต่อให้เขาออกแรงจนสุดชีวิตก็ยังดิ้นไม่หลุด

วินาทีถัดมา ความเจ็บปวดราวกับน้ำป่าไหลหลากก็ถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง ร่างกายที่ขยายใหญ่เริ่มฝ่อลีบ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินเลือดเนื้อจากภายใน สุดท้ายคอก็พับลง

ร่างกายเต็มไปด้วยหลุมบ่อ เลือดไหลนอง ผู้ช่วยด้านข้างเดินเข้ามาทำความสะอาดอย่างชินชา

ตัวทดลองอีกสองคนที่เหลือเห็นภาพสยดสยองนี้ก็ตะโกนลั่น "ฉัน..."

แต่ตอนนั้นเข็มก็ปักลงไปแล้ว ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์

เสิ่นเฟยผ่าศพหมายเลข 1 เพื่อเก็บข้อมูล พร้อมกับสังเกตข้อมูลของอีกสองคนไปด้วย

"ปรับคลื่นเสียงเป็น 64.2 เดซิเบล และ 65.7 เดซิเบล ตามลำดับ"

ขณะที่การทดลองดำเนินไป ปรากฏการณ์ที่เกิดกับหมายเลข 1 ก็เกิดขึ้นกับพวกเขา ชายร่างยักษ์สองคนปรากฏขึ้นบนเตียงทดลอง และไม่มีอาการเจ็บปวดทรมานเหมือนหมายเลข 1

แถมสัญญาณชีพยังแข็งแรงสมบูรณ์!

"เริ่มการผ่าเก็บข้อมูล!"

ในสายตาที่สิ้นหวังของตัวทดลองทั้งสอง พวกเขาคิดว่าทดลองสำเร็จแล้วจะรอด

แต่ปีศาจตนนี้ไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปจริงๆ แม้จะมีพลังมหาศาลก็ยังดิ้นไม่หลุดจากพันธนาการ

"บอสครับ มีดผ่าตัดธรรมดาตัดไม่เข้าครับ"

"ใช้เลเซอร์หรือไวเบรเนียม"