บทที่ 14 - ไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นบัคกี้หรือเปล่า

บทที่ 14 - ไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นบัคกี้หรือเปล่า

"ฮ่าๆๆ ฉันกับเฉินเฟยนี่มันคู่หูนรกแตกชัดๆ!"

คลอว์หัวเราะร่า กราดยิงปืนไรเฟิลในมือไม่ยั้ง เขาเพิ่งค้นพบว่าพอมีแขนเหล็ก ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องแรงดีดของปืนเลย ถือมือเดียวยิงได้สบาย

เขาแบกปืนวิ่งตามหลังเฉินเฟยไปติดๆ

"บ้าเอ๊ย! ไอ้สองคนนี้มันเก่งเกินไปแล้ว!"

"ขอกำลังเสริมจากวินเทอร์โซลเจอร์หน่อย! ไม่อย่างนั้นรับมือไม่ไหวแน่!"

"บ้าจริง! นักวิจัยบ้าอะไรทำไมเก่งขนาดนี้ สัญชาตญาณการต่อสู้ระดับปีศาจชัดๆ!"

"หมอนี่มันหนอนหนังสือในห้องแล็บแน่เหรอเนี่ย?! เชี่ยเอ๊ย!"

เฉินเฟยเคลื่อนไหวรวดเร็วปานภูตผี หลังจากระเบิดเปิดทาง เขาก็ชักปืนไรเฟิลออกมา ยิงเก็บทหารไฮดราทีละคนอย่างแม่นยำ

ทั้งสองคนไล่ต้อนทหารไฮดราจนต้องถอยร่น แถมพวกมันยังไม่กล้ายิงจุดตายใส่เฉินเฟย ในบางจังหวะต้องเปลี่ยนไปใช้กระสุนยาสลบหรือกระสุนไฟฟ้า

ซึ่งมีความเร็วต่ำกว่ากระสุนจริงมาก ด้วยสายตาของเฉินเฟยในตอนนี้ เขาสามารถป้องกันได้สบาย

บวกกับยังมีลูกน้องของคลอว์ช่วยยิงกดดันอยู่รอบๆ

เพียงชั่วอึดใจ

ทั้งสองก็ฝ่าออกมาจากวงล้อมได้สำเร็จ คลอว์เริ่มได้สติกลับมาบ้างแล้วจึงบอกว่า "ทางนั้นมีแม่น้ำ ฉันเตรียมเรือเร็วเอาไว้!"

"ไป! ใช้อาวุธของนายให้เป็นประโยชน์ พลังงานที่สะสมไว้น่าจะใช้ได้อีกเยอะ!"

เฉินเฟยดึงสลักระเบิดควันสองลูกปาออกไปเพื่ออำพรางตัว คลอว์ทิ้งปืนไรเฟิลที่ลำกล้องร้อนจัด แขนกลเปลี่ยนรูปร่างเป็นตัวปล่อยคลื่นเสียง

เขาตวัดแขนไปข้างหน้า ทหารไฮดราที่ถือปืนอยู่หลายคนเลือดไหลออกจากเจ็ดทวารทันที คลอว์หัวเราะลั่น "ของเล่นนี่เจ๋งชะมัด"

"นั่นเพราะฉันตั้งค่าความถี่ไว้ที่ความถี่เดียวกับการเต้นของหัวใจมนุษย์ ถ้านายเจอพวกยอดมนุษย์

อาจจะต้องลองหลายครั้งหน่อย แขนของนายถึงจะจับค่าความถี่ที่ถูกต้องได้..."

เฉินเฟยอธิบายไปเดินไป มือยังคงยกโล่กันกระสุนที่พุ่งเข้ามา คลอว์พยักหน้าเข้าใจ

ไม่นาน เสียงสายน้ำไหลก็ดังเข้าหู

"ใกล้ถึงแล้ว! อยู่ข้างหน้านี่เอง!"

คลอว์ได้ยินเสียงน้ำก็ดีใจ รอดตายแล้วโว้ย แม้จะเสียดายข้อมูลและไวเบรเนียมที่ต้องทิ้งไว้ให้ไฮดราก็เถอะ!

ทันใดนั้น ขนที่หลังคอของเฉินเฟยก็ลุกชัน สัญชาตญาณสั่งให้เขายกโล่ขึ้นมากันที่ด้านหลังศีรษะ

'ตึง!'

เสียงแรงกระแทกดังสนั่น ในหัวของเฉินเฟยมีชื่อคนคนหนึ่งผุดขึ้นมาทันที

เฉินเฟยยืมแรงกระแทกดีดตัวถอยหลัง คลอว์หันกลับไปมองด้วยความตกใจ

ชายผมหยิกยาวประบ่า แววตาอำมหิต รูปร่างปราดเปรียวเป็นรองแค่เฉินเฟย และที่สะดุดตาที่สุดคือแขนซ้ายที่เป็นโลหะทั้งแขน

ดูเว่อร์วังกว่าแขนของคลอว์เสียอีก

"นั่นวินเทอร์โซลเจอร์ ซูเปอร์โซลเจอร์ของไฮดรา"

เฉินเฟยพูดขึ้น ลักษณะเด่นชัดขนาดนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นบัคกี้ หมอนี่ก็น่าจะฉีดเซรุ่มซูเปอร์โซลเจอร์มาเหมือนกัน

แต่คงเป็นรุ่นที่ไม่สมบูรณ์ นอกจากร่างกายจะไม่แกร่งเท่าเขาแล้ว สติสตางค์ยังไม่สมประกอบ ควบคุมตัวเองไม่ได้

แถมยังโดนล้างสมองได้ง่าย

แต่ความสามารถในการเรียนรู้และสัญชาตญาณการต่อสู้ที่น่าทึ่ง ทำให้เขากลายเป็นนักฆ่าที่น่ากลัว!

คลอว์ไม่รู้จักบัคกี้ เขาตวัดแขนปล่อยคลื่นเสียงใส่ บัคกี้ส่งเสียงอู้อี้ เลือดไหลออกจากจมูก "ลองอีกหลายๆ รอบ ฉันจะถ่วงเวลาไว้ให้!"

ตอนนี้เป้าหมายของบัคกี้ล็อกอยู่ที่เฉินเฟยคนเดียว

เฉินเฟยทิ้งท้ายไว้แล้วพุ่งเข้าใส่ วิชาต่อสู้ที่เรียนมาตลอดสัปดาห์ได้เวลาเอามาใช้จริงแล้ว

'ปัง ปัง ปัง!'

แขนเหล็กของบัคกี้ปะทะกับโล่ของเฉินเฟยอย่างต่อเนื่อง เฉินเฟยมีความเร็วและพละกำลังเหนือกว่า แต่บัคกี้มีเทคนิคการต่อสู้ที่แพรวพราวและเก๋ากว่ามาก

ทุกครั้งที่เฉินเฟยจะเผด็จศึก บัคกี้ก็ใช้ประสบการณ์อันโชกโชนดึงสถานการณ์กลับมาได้

ทำให้เฉินเฟยที่มีร่างกายเหนือกว่าต้องติดอยู่ในสถานการณ์ยืดเยื้อชั่วคราว

เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"เร็วเข้า!"

คลอว์ขมวดคิ้ว สะบัดแขนปล่อยคลื่นเสียงไม่หยุด บัคกี้ดูเหมือนจะระแวงคลอว์อยู่ตลอด พอเห็นคลอว์ขยับแขน เขาก็จะเปลี่ยนทิศทางหลบหลีกทันที

"ฉันแค่จะมาจับตัวมัน! แกไสหัวไปซะ!"

บัคกี้คำรามต่ำ คลอว์มีแววลังเลพาดผ่านดวงตา

ถ้าเขาทิ้งเฉินเฟยไว้ตรงนี้ เขาก็น่าจะหนีรอดไปได้

เฉินเฟยหรี่ตาลง พูดเสียงเย็น "ในเมื่อไฮดราส่งสายลับมาอยู่ข้างตัวนาย

พวกมันไม่เคยคิดจะปล่อยนายไปตั้งแต่แรกแล้ว"

คลอว์ได้ยินดังนั้นก็โบกแขนปล่อยคลื่นเสียงต่อไป และเขาก็เริ่มจับทางได้ว่าทำไมบัคกี้ถึงหลบการโจมตีของเขาได้

เขาเริ่มลดวงสวิงลง ส่วนเฉินเฟยก็เร่งจังหวะการบุกในตอนที่คลอว์โจมตี

เพื่อตรึงบัคกี้ไว้

ไม่นาน ด้วยค่าความถี่ที่แขนกลส่งกลับมา บัคกี้ก็เริ่มส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลทะลักเจ็ดทวาร สุดท้ายก็ล้มลงไปกองกับพื้น

ก็แค่วินเทอร์โซลเจอร์ ต่อหน้าเทคโนโลยี แขนเหล็กนั่นก็ไม่ใช่ไวเบรเนียม เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่ง

เฉินเฟยเห็นบัคกี้ล้มลง กำลังจะเอาโล่ทุบหัวให้ตายคาที่ เงาร่างปราดเปรียวหลายร่างก็วิ่งตรงเข้ามา

พวกวินเทอร์โซลเจอร์ที่เหลือ

"รีบไปเถอะ! ช่างหัวมัน!"

เฉินเฟยยกปืนขึ้นกราดยิงใส่ร่างของบัคกี้ที่นอนอยู่จนหมดแม็ก เลือดสาดกระจายเป็นฝอย

จากนั้นก็ดึงสลักระเบิดมือสองลูกที่เหลือโยนใส่ข้างตัวบัคกี้ที่กำลังร่อแร่ ระเบิดกลิ้งกุ๊กๆ ไปหยุดข้างตัว

เฉินเฟยซอยเท้าหนีพร้อมตะโกน "ไป!"

คลอว์เห็นการกระทำของเฉินเฟยแล้วก็คิดในใจ 'หมอนี่มันแค้นไฮดราขนาดไหนเนี่ย!'

เฉินเฟยไม่สนหรอกว่าหมอนี่จะเป็นเพื่อนรักกัปตันอเมริกาหรือตัวละครสำคัญแค่ไหน ไอ้เวรเอ๊ย กล้ามาไล่าฆ่าบิดา ก็เตรียมตัวตายซะเถอะ!

อย่าว่าแต่บัคกี้เลย

ต่อให้ไอรอนแมนมาหาเรื่อง เขาก็ฆ่าโทนี่ สตาร์ค ได้เหมือนกัน

'ตูม!'

เสียงระเบิดกึกก้อง ต้นไม้รอบข้างสั่นสะเทือน เฉินเฟยกับคลอว์มองเห็นเรือเร็วแล้ว

ทั้งสองกระโดดขึ้นเรือ เฉินเฟยใช้ขอบโล่ตัดเชือกแล้วสั่ง "ออกเรือ!"

'บรู๊น!'

เสียงเครื่องยนต์คำราม ทันใดนั้นเซฟเฮาส์ของคลอว์ก็เกิดระเบิดลูกใหญ่ เปลวเพลิงพุ่งเสียดฟ้า ครอบคลุมภูเขาลูกเล็กๆ ทั้งลูก

"ฮิฮิฮิ พวกมันบุกมาถึงที่นี่งั้นเหรอ ฉันระเบิดฐานทิ้งแม่งเลย!"

คลอว์โชว์รีโมตในมือแล้วหัวเราะชอบใจ

"เมื่อกี้นายคิดจะทิ้งฉันเหรอ"

เฉินเฟยจ้องคลอว์ด้วยสายตาเย็นยะเยือก จนคลอว์รู้สึกขนลุกซู่

"ก็ไม่ได้ทิ้งไปไหนนี่..."

ความจริงคลอว์ไม่ได้ทิ้งไปเพราะคำพูดของเฉินเฟย

ไฮดราหมายหัวเขาแล้ว ถ้าไม่มีเฉินเฟย เขาคงไม่มีปัญญาปกป้องตัวเอง

ครั้งนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า พ่อค้าไวเบรเนียมผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา ในสายตาของผู้มีอิทธิพล ก็เป็นแค่แป้งโรตี จะบี้ยั่งไงก็ได้

และเฉินเฟยคือที่พึ่งเดียวของเขา ด้วยมันสมองของเฉินเฟย สามารถเปลี่ยนความมั่งคั่งของเขาให้กลายเป็นพลังอำนาจได้

พลังอำนาจต่างหากคือทุนรอนที่แท้จริงในการยืนหยัดบนโลกใบนี้

[จบแล้ว]