บทที่ 6 - ไอ้พวกกอริลลาบ้าพลัง

บทที่ 6 - ไอ้พวกกอริลลาบ้าพลัง

ห้องแล็บขนาดเล็กนี้อยู่ไม่ไกลนัก

เฉินเฟยเร่งฝีเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็พุ่งเข้าไปข้างใน แล้วรีบล็อกประตูทันที ไฮดรานับว่ากระเป๋าหนักใช่เล่น วัสดุที่ใช้สร้างห้องแล็บพวกนี้แข็งแรงทนทานใช้ได้

น่าจะถ่วงเวลาได้สักพัก

เขาต้องการเวลาแค่นิดเดียวเท่านั้น

ตึง!

ตึง!

ทีมอีลีทที่ตามมาติดๆ ระดมทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง ประตูเหล็กเริ่มยุบตัวลงทีละน้อย อีกไม่นานพวกมันคงพังเข้ามาได้

หน้าประตู หัวหน้าทีมตะโกนลั่น "อย่าดิ้นรนให้เสียเวลาเลย ของแค่นี้หยุดพวกเราไม่ได้หรอก รีบออกมาซะ จะได้ไม่เสียเวลากันทั้งสองฝ่าย!"

"ถ้าให้พวกเราพังเข้าไปจับได้ รับรองว่าแกได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแน่!"

ขณะนี้เฉินเฟยกำลังรื้ออุปกรณ์ทดลองต่างๆ อย่างรวดเร็ว แล้วเข้าไปหลบในมุมอับกล้องเพื่อประกอบชิ้นส่วน ประตูน่าจะทนได้อีกครึ่งนาที

ครึ่งนาทีก็เหลือเฟือ

เขาตั้งใจจะสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแรงสูง ที่สามารถแปลงแรงดันไฟฟ้าเล็กน้อยให้กลายเป็นไฟฟ้าแรงสูงมหาศาลได้ในพริบตา อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หลายชนิดมีกลไกนี้อยู่ หรือแม้แต่ในห้องแล็บเองก็มีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแรงสูงแบบสมบูรณ์อยู่แล้ว

แต่เครื่องพวกนั้นมีระบบความปลอดภัย ถ้าไม่ปลดล็อกก็ยากที่จะระเบิดพลังงานออกมาได้ดั่งใจ เฉินเฟยกำลังถอดระบบป้องกันเหล่านั้นออก

เพื่อสร้างอาวุธที่ปล่อยไฟฟ้าแรงสูงได้อย่างอิสระ

แม้เครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบแรงดันสูงแต่กระแสต่ำนี้ยากจะทำให้คนตายได้ ส่วนใหญ่จะทำให้รู้สึกเหมือนโดนไฟดูดแปลบๆ เว้นแต่จะแรงดันสูงเกินไปหรือโชคร้ายจริงๆ

หากกระแสไฟวิ่งผ่านหัวใจ อาจทำให้หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันได้

ไม่อย่างนั้น อย่างมากก็แค่กล้ามเนื้อชาชั่วขณะ แล้วก็เป็นอัมพาต

แต่ประเด็นสำคัญคือ ไฟฟ้าแรงสูงที่ระเบิดออกมาฉับพลันจะทำให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ภายในเครื่องจักรไหม้เสียหายทันที อย่างเช่นชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตันพวกนี้ ขอแค่ชิ้นส่วนใดชิ้นหนึ่งพัง มันก็แทบจะขยับไม่ได้แล้ว

เมื่อถึงตอนนั้น ชุดเกราะที่เคยช่วยเพิ่มพลัง จะกลายเป็นกรงขังที่พันธนาการพวกมันไว้

เฉินเฟยรื้อของอย่างรวดเร็ว ดึงแผงวงจรและขดลวดทองแดงออกมา มือทั้งสองข้างขยับรัวเร็ว เชื่อมแผงวงจร พันสายไฟ พลางเงยหน้ามองประตูที่กำลังจะพังแหลกเหลวเป็นระยะ

โครม!

แอ๊ดด...

ประตูส่งเสียงร้องโหยหวนและเปิดอ้าออกพร้อมเสียงดังสนั่น ในจังหวะเดียวกัน เฉินเฟยก็ทำเสร็จพอดี อุปกรณ์รูปร่างคล้ายกระบองปรากฏอยู่ในมือของเขา

"แกเฝ้าตรงนี้ไว้ มันหนีไปไหนไม่ได้แล้ว!"

พวกมันทิ้งคนหนึ่งไว้เฝ้าหน้าประตู การที่เฉินเฟยหนีเข้ามาในนี้เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ หัวหน้าทีมมองเฉินเฟยที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ แล้วตะโกนสั่งเสียงต่ำ "ทิ้งไว้อีกคนคอยสนับสนุน ระวังอุปกรณ์ไฟฟ้าในมือมันด้วย!"

แต่ตอนนั้นเฉินเฟยพุ่งตัวเพียงสองก้าวก็มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว

"ระวังไม้กระบองในมือมัน! อย่าให้มันตีโดนเชียวนะ!"

"นึกว่ามันจะสร้างอะไรออกมา ที่แท้ก็แค่ไม้ช็อตไฟฟ้า ชุดเกราะของพวกเราเคลือบสีกันไฟฟ้าไว้หมดแล้ว

คิดว่าจะได้ผลเหรอ ตีให้ตายไฟก็ไม่ดูดหรอกโว้ย!"

ใครคนหนึ่งหัวเราะเยาะ

หัวหน้าทีมและอีกสองคนพุ่งเข้าใส่เฉินเฟยพร้อมกัน แต่วินาทีถัดมา พวกเขาก็พบว่าหัวหน้าทีมหยุดชะงักไปดื้อๆ ได้ยินเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ว่า "ระวัง... อ๊าก!"

ทันใดนั้น สายฟ้าขนาดมหึมาก็ฟาดลงบนร่างของพวกเขา บังเกิดเสียงระเบิดเบาๆ ดัง 'ปุๆๆ' จากชุดเกราะ แล้วระบบพลังงานก็ดับวูบ

เฉินเฟยราวกับเทพเจ้าสายฟ้าผู้คุมกฎ สะบัดขดลวดทองแดงในมือใส่คนคอยสนับสนุนที่อยู่ข้างๆ เสียงระเบิดดังตามมาติดๆ

คนที่เฝ้าหน้าประตูยังงงเป็นไก่ตาแตก ได้ยินเสียงหัวหน้าเรียก แต่ขดลวดทองแดงก็ฟาดลงบนชุดเกราะของเขาเรียบร้อยแล้ว

ห้าคน ห้าชุดเกราะ ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ทั้งห้าคนต่างตกตะลึง สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ชาจนขยับไม่ได้ เฉินเฟยยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า "อย่าว่าแต่สีกันไฟฟ้าของพวกแกทาไม่ทั่วเลย พวกแกไม่รู้จักปรากฏการณ์ 'ไดอิเล็กทริกเบรกดาวน์' หรือไง!

ไอ้พวกกอริลลาที่มีดีแค่แรงควาย ไม่รู้อะไรสักอย่าง!"

ระหว่างที่พูด มีดผ่าตัดในมือก็ตวัดลงมา

ฉึก! ฉึก!

เลือดพุ่งกระฉูดเป็นสาย ทั้งห้าคนแววตาดับวูบลง ก่อนตายพวกเขายังไม่เข้าใจเลยว่าเฉินเฟยพูดเรื่องอะไร

ก่อนไปเฉินเฟยหันไปหากล้องวงจรปิด ชูนิ้วกลางให้หนึ่งที พร้อมตะโกนลั่น "ฟักยู! ไอ้เวรตะไล!"

เขาใช้มีดผ่าตัดตัดสายไฟของชุดเกราะ แล้วถอดเอาแหล่งพลังงานที่ยังไม่เสียหายออกมาสองก้อน น้ำหนักแค่นี้สำหรับเขาถือว่าเบาหวิว แต่มันคืออาวุธชั้นดี

เอามาทำระเบิดก็ยังได้

จัดการเสร็จ เขาก็โยนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่พลังงานหมดเกลี้ยงทิ้งไป ถือมีดผ่าตัดและแบกแหล่งพลังงานวิ่งไปทางประตูใหญ่

เขารู้ดีว่ากำลังเสริมของไฮดราต้องมากันไม่หยุดหย่อนแน่ เจ้านายของฐานนี้ไม่ว่าจะเป็นใคร ย่อมรู้ดีถึงความสำคัญของเซรุ่มซูเปอร์โซลเจอร์

ขืนอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่ มีหวังโดนจับแน่

เขาต้องรีบหนี ไม่อย่างนั้นคงหมดโอกาส

เขายกปืนที่เพิ่งเก็บได้ขึ้นมา ยิงใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ตามมาทีละนัด ไม่มีชุดเกราะแล้ว คนพวกนี้จะเอากระสุนที่ไหนมาต้านทาน

เสียงร้องโหยหวนดังระงม เฉินเฟยวิ่งฝ่าออกมาจนพ้นประตูใหญ่

เขาวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ฐานนี้ซ่อนอยู่ใต้ดินในพื้นที่รกร้าง โชคดีที่มันไม่ลึกมากและใช้บันไดในการสัญจร ไม่อย่างนั้นการหนีคงยุ่งยากกว่านี้

สายตาของเขาจับจ้องไปที่รถจี๊ปคันหนึ่งบนลานกว้าง บนรถมีกรงขังอยู่ คงเอาไว้ขนย้ายพวกอาสาสมัคร

เขาชกกระจกแตกกระจาย โยนของไปที่เบาะข้างคนขับ ดึงสายไฟสตาร์ทรถออกมาสองเส้นแล้วจี้เข้าด้วยกัน

บรู๊น!

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง

รถออกตัว เขาใช้กระสุนที่เหลือยิงยางรถคันอื่นจนระเบิดหมด เสียงลมรั่วดังฟู่ๆ หลังจากทำลายล้อรถพวกนั้นจนหมดสภาพ

เฉินเฟยเหยียบคันเร่งมิด รถจี๊ปพุ่งทะยานออกไป ฝุ่นตลบฟุ้งกระจายไปทั่วทุ่งร้าง สายลมกรรโชกเข้ามาทางหน้าต่าง อากาศที่ปนเปื้อนด้วยทรายพัดเข้าจมูก ชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

วินาทีนี้

เฉินเฟยรู้สึกถึงอิสรภาพอย่างแท้จริง เขามองไปที่เส้นทางเบื้องหน้า หนีออกมาจากนรกขุมนั้นได้ โลกกว้างใบนี้ก็เป็นของเขาแล้ว

แน่นอน เขาเข้าใจดีว่าเรื่องมันยังไม่จบ

ไฮดราต้องไล่ล่าเขาเหมือนหมาบ้า กัดไม่ปล่อย ตามกลิ่นเขาไปทุกที่แน่

พวกมันไม่มีทางยอมให้เฉินเฟยที่ถือครองสูตรเซรุ่มสมบูรณ์แบบลอยนวลอยู่ข้างนอกอย่างมีความสุข

ดังนั้นเขาจะประมาทไม่ได้

ต่อไป เขาต้องไปตามหาโลแกน วิจัย 'ฮีลลิ่งแฟกเตอร์' หรือปัจจัยการรักษาตัวเอง แล้วก๊อปปี้มันมาใส่ร่างตัวเอง

แต่เขาต้องเตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อย

ต้องไม่ลืมว่าตอนนี้โลแกนคือวูล์ฟเวอรีน กระดูกทั่วร่างเป็นโลหะอดาแมนเทียม แข็งแกร่งทนทานชนิดที่ต่อให้เขามีเซรุ่มซูเปอร์โซลเจอร์ก็ต้านทานไม่อยู่

แต่โลหะชนิดนี้หาไม่ได้แล้ว

ไม่มีทางหลุดรอดออกมาข้างนอกแน่ เพราะมันถูกเก็บกู้กลับไปหมดแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องไปหาโลหะที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับอดาแมนเทียม แต่เป็นแร่ธาตุตามธรรมชาติ นั่นคือ 'ไวเบรเนียม' เพื่อใช้เป็นเครื่องป้องกันกรงเล็บของวูล์ฟเวอรีน

[จบแล้ว]