บทที่ 30: การพบกันครั้งแรกกับเทพธิดาหลิวอี้เฟย—ออร่าความงามช่างเหนือชั้น!

หวังอี้ฝานนั่งอยู่บนเครื่องบินที่กำลังจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ความรู้สึกของเขาตอนนี้เหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เจอกับหลิวอี้เฟย! แม้เขาจะได้สถานะเป็นแฟนหนุ่มของหลิวอี้เฟยมาแล้ว แต่นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาจะได้เจอเธอตัวเป็น ๆ! เธอคือผู้หญิงที่เขาคลั่งไคล้มาตั้งแต่เด็ก—ตอนนี้ไม่เพียงแต่เป็นของเขาแล้ว แต่เธอกำลังจะมายืนอยู่ตรงหน้าเขา จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงไหว? เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าพอไปถึงแล้ว เธอจะต้อนรับเขาแบบไหนนะ

ขณะที่ความคิดกำลังล่องลอย เสียงเตือนจากแอร์โฮสเตสว่าเครื่องกำลังจะขึ้นก็ดึงสติเขากลับมา เครื่องบินแท็กซี่ไปตามรันเวย์และเริ่มเร่งความเร็ว มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว... เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง! แรงดันมหาศาลกดแผ่นหลังของเขาติดกับเบาะ ตามมาด้วยอาการหูอื้อเล็กน้อยขณะไไต่ระดับ เมื่อเครื่องบินรักษาระดับเพดานบินได้แล้ว หวังอี้ฝานก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก เขาซื้อตั๋วเฟิร์สคลาสมา ดังนั้นแม้จะอยู่กลางอากาศ เขาก็ยังใช้ไวไฟได้

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหลิวอี้เฟย พี่อี้เฟย ผมอยู่บนเครื่องแล้วนะ จะถึงสนามบิน ปักกิ่ง ประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่งครับ

ส่งเสร็จ เขาก็พิมพ์ข้อความ "อรุณสวัสดิ์" ส่งไปหาจ้าวลู่ซือและไป๋ลู่ด้วย แน่นอนว่าเป็นแค่การทักทายง่าย ๆ สั้น ๆ ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงกว่า—เป็นเวลาที่เหมาะเจาะสำหรับการทักทายยามเช้า ทั้งสามสาวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว จ้าวลู่ซือถึงขั้นวิดีโอคอลหาเขา พอเห็นว่าเขาอยู่บนเครื่องบิน เธอก็ทำหน้าแปลกใจ "เสี่ยวฝาน พี่จะบินไปไหนคะ?" "พี่มีธุระที่ปักกิ่งน่ะ หนูตื่นรึยัง?" "อื้ม เพิ่งลุกจากเตียงเลย!" "วันนี้จะไปจัดการเรื่องสัญญาใช่ไหม?" "ใช่ค่ะ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็จะออกไปพร้อมกับเว่ยเสี่ยวและคนอื่น ๆ" "โอเค มีอะไรคืบหน้าก็บอกพี่นะ" "ดูสิเสี่ยวฝาน—นี่ลูกหมาสองตัวของเค้า: เจ้า โต้วโต้ว กับ เตี่ยนเตี่ยน เด็กดีมากเลยนะ!"

จ้าวลู่ซือชวนคุยจ้ออยู่ครึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะยอมวางสายด้วยความอาลัยอาวรณ์ หลังจากวางสาย เขาก็พิมพ์คุยกับไป๋ลู่และหลิวอี้เฟยต่ออีกสักพัก ขณะที่กำลังแชทเพลิน ๆ—ติ๊งต่อง! ข้อความสองฉบับจากคนนอกกลุ่มสามสาวก็เด้งขึ้นมาในแอปแชทสีเขียว มาจาก หลินโบโบ ที่เขาเพิ่งแอดไปเมื่อคืน เขากดเข้าไปดู มุมปากกระตุกยิ้ม แต่ยังไม่ตอบทันที เขากลับไปคุยกับหลิวอี้เฟยและไป๋ลู่ต่อก่อน

ผ่านไปสิบกว่านาที เขาถึงกลับมาเปิดแชทของหลินโบโบ อ่านข้อความสองประโยคที่ส่งมาค้างไว้ อี้ฝาน จะให้หนูไปหาที่ไหนคะ? หนูตัดสินใจได้แล้วนะ

อ่านจบ หวังอี้ฝานก็พิมพ์ตอบ ผมติดธุระที่ปักกิ่งสองสามวัน เดี๋ยวพอกลับถึง กุ้ยโจว แล้ว คุณค่อยมาหาผมที่นั่น เราค่อยคุยกันต่อหน้า

ทันทีที่กดส่ง หลินโบโบก็ตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น "โอเคค่ะ อี้ฝาน!" ในเมื่อเธอตกลงแล้ว หวังอี้ฝานก็คิดว่าช่วงนี้เธอควรพักงานไลฟ์สดไปก่อน ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็งดอัปเดตโซเชียลไปสักสองสามวันนะ ไว้คุยกันจบแล้วคุณค่อยเลือกทางเดินสุดท้าย ถึงตอนนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะกลับมาไลฟ์ต่อไหม "ตกลงค่ะ!"

(โอนเงิน: 20,000 หยวน!) หวังอี้ฝานกดโอนเงินให้เธอสองหมื่น และกดโอนซ้ำแบบเดิมอีกห้าครั้งรวด (รวม 100,000 หยวน)

"อี้ฝาน นี่ค่าอะไรคะ?" "ค่าขนมสำหรับสองสามวันนี้ แล้วก็ค่าเดินทางของคุณ" "ขอบคุณค่ะ อี้ฝาน!" "โอเค ผมต้องไปแล้ว รับเงินไว้ซะ มีอะไรก็โทรมา ผมกลับถึงกุ้ยโจวเมื่อไหร่จะบอก" "รับทราบค่ะ!"

ทันทีที่จบการสนทนา เธอก็กดรับเงินครบทุกยอด หวังอี้ฝานเปิดแอปธนาคาร จ้องมองตัวเลขยาวเหยียดแล้วถอนหายใจด้วยความฟิน 123,194,503,785 แสนสองหมื่นสามพันกว่าล้าน ก่อนหน้านี้มีอยู่ 123.196 พันล้าน แต่เมื่อคืนเขาเติมเงินเข้าแอปโน้ตจัมป์ไปล้านนึง แล้วก็ใช้จ่ายจุกจิกอีกนิดหน่อย—อย่างแสนนึงที่เพิ่งโอนให้หลินโบโบเมื่อกี้ แต่นั่นมันก็แค่เศษเงิน เดี๋ยวพอกลับจากปักกิ่ง เขาจะโอนเงินให้พ่อแม่สักก้อน พวกท่านจะได้ลาออกจากงานที่มณฑลเจ้อเจียงกลับมาอยู่บ้านสักที

การเดินทางสองชั่วโมงไม่น่าเบื่อเลย เขาคุยกับจ้าวลู่ซือ หลิวอี้เฟย และไป๋ลู่สลับกันไปมาตลอดทาง—จนกระทั่งสองคนแรกเริ่มยุ่ง และหลิวอี้เฟยขับรถออกมารับเขา เขาถึงได้วางมือถือลง พอนึกถึงหุ่นสุดสะบึมและการแต่งตัวสุดวาบหวิวของหลินโบโบ เลือดในกายเขาก็สูบฉีดแรงขึ้น ขอแค่เธอท้องลูกของเขา เขาจะได้รับเงินเหนาะ ๆ หนึ่งพันล้าน เขาแพลนไว้แล้วว่าจะใช้เงินก้อนนั้นยังไง อย่างแรก ซื้อเพนต์เฮาส์วิวแม่น้ำที่ เซี่ยงไฮ้ สักร้อยล้าน แล้วก็ให้ค่าขนมเธอเดือนละห้าล้าน—ทั้งหมดนี้ดึงมาจากเงินรางวัลพันล้านนั้นแหละ หลังจากลูกคลอด เขาจะให้เงินก้อนเธอห้าร้อยล้าน; ส่วนที่เหลืออีก 1.5 พันล้าน (รวมรางวัลจากการตั้งครรภ์) เขาจะกันไว้พันล้านเป็นกองทุนให้ลูกและเธอ ส่วนอีกห้าร้อยล้านสุดท้าย? แน่นอนว่าเข้ากระเป๋าเขาเอง จะให้เขาเหนื่อยฟรีได้ยังไง จริงไหม?

เมื่อเทียบกันแล้ว 'ระบบตอบโต้ด้วยวิดีโอ' นี่เจ๋งกว่าเยอะ: ถึงรางวัลจะสุ่ม แต่มันใจป้ำแบบสุด ๆ แค่เขาดูวิดีโอ ก็ได้หุ้น 51% ของโน้ตจัมป์มาครอง—มูลค่าปาเข้าไป 7.8 แสนล้าน ส่วน 'ระบบลูกดกมงคล' จ่ายแค่ห้าร้อยล้านตอนท้อง กับพันล้านตอนคลอด ถึงจะเป็นเงินมหาศาล แต่เทียบกับระบบวิดีโอแล้วกลายเป็นเงินทอนไปเลย แต่ก็นะ เขาไม่รู้ว่ารางวัลขั้นต่อ ๆ ไปของระบบลูกดกฯ จะมีอะไรอีก คงต้องลองทดสอบดู ระบบระดับนี้คงไม่กระจอกหรอกน่า—อย่างน้อยก็ไม่น่าจะด้อยกว่าระบบวิดีโอมากนัก

"ระบบลูกดกมงคล แกอยู่ไหม?" [อยู่ครับ โฮสต์] "นอกจากให้เงินแล้ว แกทำอะไรได้อีก?" [ติ๊ง—โฮสต์ ระบบยังมีฟังก์ชันตรวจสอบ: หากผู้หญิงที่อุ้มท้องลูกของคุณมีความคิดจะนอกใจ คุณจะได้รับการแจ้งเตือนทันทีและสามารถระบุพิกัดของเธอได้] [ระบบจะเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูบุตรหลังจากคลอดทั้งหมด] [เมื่อทารกคลอดออกมา โฮสต์จะได้รับรางวัลพิเศษ!]

ฟังคำอธิบายจบ หวังอี้ฝานก็เข้าใจ: ยิ่งมีลูกเยอะ เขาก็ยิ่งได้รางวัลเยอะ—สมชื่อระบบลูกดกมงคลจริง ๆ ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็พอจะคาดหวังรางวัลใหญ่ ๆ ในอนาคตได้ ข้อเสียเดียวคือวงจรมันนาน—ต้องรออย่างน้อยสิบเดือนกว่าจะคลอดถึงจะได้รางวัลใหญ่ เมื่อเทียบกันแล้ว ระบบวิดีโอก็ยังกินขาดอยู่ดี

ไม่นานเครื่องบินก็ลงจอดอย่างปลอดภัยที่สนามบินปักกิ่ง เมืองหลวงยังคงมีอากาศหนาวเย็น โชคดีที่เขาเตรียมเสื้อผ้าหนา ๆ มาด้วย หลังจากลงเครื่อง เขาเดินออกมาที่โถงผู้โดยสารขาเข้า เพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว เขาก็เห็นร่างของคนที่เขาหลงรักมานานกว่าสิบปี สูงโปร่งสง่างาม ผมดำขลับสลวยยาวสยายดุจน้ำตก สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า กางเกงยีนส์เข้ารูปแมตช์กับเสื้อขนเป็ดสีขาว ออร่าความงามของเธอเปล่งประกายเจิดจรัสจนคนรอบข้างหมองไปเลย!