ตอนที่ 143 ปะทะเมิ่งเชี่ยน

เมิ่งเชี่ยนรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมาก ด้วยรูปลักษณ์หน้าตาของนางที่จัดอยู่ในอันดับต้นๆ ของสำนักกระบี่วิญญาณ แถมยังมีกลุ่มสุนัขรับใช้ผู้ภักดีคอยห้อมล้อม

นางเคยได้ยินกิตติศัพท์ความอัจฉริยะของซูหานมาบ้าง

จึงคิดอยากจะหยอกล้อเจ้าหนุ่มนี่สักหน่อย

ให้นางยอมรับเข้ากลุ่มสุนัขรับใช้ของตัวเอง

แล้วค่อยถีบส่งออกไปทีหลัง

พร้อมประกาศก้องให้โลกรู้

ว่าอัจฉริยะแห่งยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ ก็ยังต้องสยบแทบชายกระโปรงของนางเช่นกัน

ซูหานกล่าวด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

"ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณมีทั้งศิษย์พี่หญิงเย่ว์เอ๋อร์และศิษย์พี่หญิงชิงเหยาอยู่แล้ว ไม่ดีกว่าหรือ?"

"ทำไมข้าต้องลดตัวไปเป็นสุนัขรับใช้ของเจ้าด้วย?"

"เจ้ามีดีอะไรให้ข้าต้องไปเลียแข้งเลียขา"

"เจ้า!"

เมิ่งเชี่ยนหน้าเขียวคล้ำ แววตาฉายแววอาฆาตแค้น นางอุตส่าห์เอ่ยปากชวนขนาดนี้แล้ว

ซูหานยังกล้าตอกกลับนางเช่นนี้อีก

ช่างน่าละอายสิ้นดี

ในเวลานี้

หลายคนเริ่มทนดูต่อไปไม่ไหว

"ไอ้สารเลว ซูหาน เจ้าจะอวดดีไปถึงไหน รีบไสหัวมาขอขมาศิษย์พี่หญิงเมิ่งเชี่ยนเดี๋ยวนี้"

"เผื่อศิษย์พี่หญิงเมิ่งเชี่ยนจะยอมให้อภัยเจ้า"

"ยังไม่รีบอีก"

เหล่าสุนัขรับใช้ของเมิ่งเชี่ยนดาหน้าออกมา สายตาที่มองซูหานเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

พวกเขาไม่เคยกล้าพูดจาเช่นนี้กับเมิ่งเชี่ยนเลยสักครั้ง

เพราะกลัวนางจะโกรธ

แต่ซูหานกลับกล้าสามหาวถึงเพียงนี้ ทำให้พวกเขาเดือดดาลยิ่งนัก

พวกเขาถลกแขนเสื้อเดินตรงเข้ามาหาซูหาน

ซูหานขมวดคิ้ว

มุมปากของเมิ่งเชี่ยนยกยิ้ม นี่แหละคือสุนัขรับใช้ของนาง

สุนัขผู้ซื่อสัตย์

ชายหนุ่มชุดดำคนหนึ่งพูดเสียงเย็น

"ซูหาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าศิษย์พี่หญิงเมิ่งเชี่ยนเป็นอิสตรี เจ้ากล้าพูดจารุนแรงกับนางเช่นนี้ได้อย่างไร?"

"พวกข้าทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ"

"รีบขอโทษศิษย์พี่หญิงเมิ่งเชี่ยนเดี๋ยวนี้"

"พวกข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า"

"ไม่อย่างนั้น..."

ซูหานทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เขาเงื้อมือตบเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง ชายหนุ่มผู้นั้นหน้าเปลี่ยนสี ร้องโหยหวนออกมา ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

สภาพดูน่าสังเวชยิ่งนัก

"บัดซบ"

ชายหนุ่มผู้นั้นหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความอัปยศ

เขาดันมาขายหน้าต่อหน้าเมิ่งเชี่ยนเสียได้

เขาต้องทำให้ไอ้คนอวดดีนี่ชดใช้อย่างสาสม

"ลุย!"

"จับมันไว้!"

เขาตะโกนลั่น เสียงดุจอัสนีบาตฟาด ทำให้อากาศสั่นสะเทือน

"ไอ้เศษสวะ รุมยำมันให้เละ!"

เงาร่างเจ็ดสายหน้าถมึงทึง เข้าล้อมกรอบซูหานไว้ในพริบตา

กลิ่นอายรอบตัวพวกเขาปั่นป่วนและเกรี้ยวกราด จิตสังหารคมกริบดั่งมีดดาบ บาดลึกเข้าไปในจิตใจ

ชั่วพริบตาต่อมา ทั้งเจ็ดคนก็พุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ราวกับฝูงพยัคฆ์ลงเขา มาพร้อมกับพายุและสายฟ้า

“ไม่รักชีวิตจริงๆ”

นัยน์ตาซูหานฉายแววเย็นเยียบ ประกายโหดเหี้ยมพาดผ่านดวงตา ราวกับสัตว์ร้ายที่ตื่นขึ้น

ตูม!

เขาคำรามต่ำ เรียกใช้วิชาหมัดสะท้านฟ้าแปดทิศ เจตจำนงหมัดพุ่งทะยานเสียดฟ้า หมัดเงาที่อัดแน่นด้วยพลังถูกปล่อยออกไปกลางอากาศ

"แย่แล้ว"

"บ้าเอ๊ย"

คนเหล่านั้นยังไม่ทันถึงตัว ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่โถมเข้ามาปะทะหน้า ใบหน้าซีดเผือดในทันใด รูม่านตาหดเกร็ง

การโจมตีของพวกเขาเปราะบางดั่งกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าเงาหมัดของซูหาน ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ

เสียงฉีกกระชากดังขึ้นถี่ยิบ เลือดสดๆ สาดกระจาย ร่างของพวกเขากระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่วงลงกระแทกพื้น สภาพดูอนาถยิ่งนัก

ผู้คนในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง ความแข็งแกร่งของซูหานช่างผิดปกติเกินไปแล้ว

"ฝีมือแค่นี้..ก็คิดจะลงมือกับข้า?"

ซูหานมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

พวกเขาหน้าตาบิดเบี้ยว ร่างกายสั่นเทา ลึกๆ ในดวงตาฉายแววหวาดกลัวสุดขีด

ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?

"บัดซบ"

"ไอ้สารเลวนี่"

หลิงหยุนกัดฟันกรอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ความเกลียดชังในแววตาราวกับเข็มกล้าที่ทิ่มแทงผิวหนังของซูหาน

แต่ซูหานกลับดูสงบนิ่ง ราวกับไม่สนใจสายตาของหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย

หลิงหยุนคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ว่าทำไมซูหานถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?

เมิ่งเชี่ยนหน้าขรึมลงเล็กน้อย

มองซูหานด้วยสายตาอำมหิต

"ตีสุนัขต้องดูเจ้าของ เจ้ากล้าตีหมาของข้า จะบีบให้ข้าลงมือสินะ"

เมิ่งเชี่ยนกล่าวเสียงเย็น

"แล้ว…..ยังไงหรอ?"

ซูหานมองเมิ่งเชี่ยนอย่างดูแคลน

"โอหัง"

เสียงของเมิ่งเชี่ยนดังก้องดุจมังกรคำราม นางก้าวเท้าออกมา พุ่งเข้าโจมตีซูหานในทันที

"ศิษย์พี่หญิงเมิ่งเชี่ยนจะลงมือกับซูหานแล้ว นางเป็นถึงยอดฝีมือระดับขอบเขตเป็นตายขั้น 6 สูงสุดเชียวนะ จัดการซูหานคงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก"

แววตาของผู้คนเป็นประกายด้วยความยินดี

อู่เย่ว์เอ๋อร์หน้าเปลี่ยนสี

"ซูหาน"

นางอ้าปากจะเอ่ยเตือน

ซูหานหันไปมอง ยิ้มแล้วกล่าวว่า

"ศิษย์พี่หญิง ศิษย์พี่ ดูข้าแสดงฝีมือก็พอ"

ศิษย์ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ

"..."

เมื่อมองดูเมิ่งเชี่ยนที่กระโจนเข้ามา นัยน์ตาซูหานก็ฉายแววดุร้าย

เมิ่งเชี่ยนกางนิ้วออก ปลดปล่อยปราณพลังอันรุนแรงออกมาเป็นระลอก รัศมีพลังอันน่ากลัวทำให้ห้วงอากาศสั่นสะเทือน

ซูหานหน้าเคร่งขรึม เรียกใช้วิชาฝ่ามือเผาสวรรค์

ตูม!

หมัดและฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน

สีหน้าของซูหานเปลี่ยนไปฉับพลัน ภายใต้แรงสะเทือนอันมหาศาล เขาถูกซัดถอยหลังไปหลายวากว่าจะหยุดลงได้

แข็งแกร่งจริงๆ

ตอนนี้เขาอยู่เพียงระดับขอบเขตหลุดพ้นขั้น 7 สูงสุด ส่วนอีกฝ่ายอยู่ระดับขอบเขตเป็นตายขั้น 6 สูงสุด

ห่างกันถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่

เมิ่งเชี่ยนแววตาคมกริบ ฉายแววอำมหิต ร่างกายพุ่งทะยาน เข้าจู่โจมอีกครั้งอย่างดุดัน ปราณพลังดุจเปลวเพลิงเดือดพล่านในฝ่ามือ ราวกับไฟลามทุ่ง พัดพาความบ้าคลั่งเข้าใส่ซูหาน

ซูหานสีหน้าเย็นชา หว่างคิ้วแผ่ไอเย็นยะเยือก เผชิญหน้ากับแรงกดดันอันร้อนแรงที่โถมเข้ามาอย่างไม่ถอยหนี

"ฮึ่ม!"

เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาบาดลึกในอากาศ คมกริบดุจมีดดาบ

"หมัดสะท้านฟ้าแปดทิศ!"

เสียงตะโกนต่ำดังขึ้น เขาชกหมัดออกไป นิ้วทั้งห้ากำแน่น พลังเทพมารในกายพุ่งพล่านคำรามก้อง ดุจแม่น้ำไหลย้อนกลับ รวมศูนย์อยู่ที่หน้าหมัด

หมัดถูกปล่อยออกไป ปะทะกับการโจมตีของเมิ่งเชี่ยนอย่างจัง

ชั่วพริบตา คลื่นพลังบ้าคลั่งม้วนตัว แรงกระแทกกวาดไปทั่วสี่ทิศ ราวกับฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น

วินาทีที่หมัดของเมิ่งเชี่ยนและซูหานปะทะกัน นางสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา

ทำให้นางหน้าซีดเผือด

"แย่แล้ว"

พรวด

เสียงฝีเท้าถอยกรูดดังขึ้น เมิ่งเชี่ยนถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสดๆ กระอักออกมาจากปาก สีหน้าของนางดูย่ำแย่

"เป็นไปได้อย่างไร?"

"ซูหานทำร้ายศิษย์พี่หญิงเมิ่งเชี่ยนได้"

ผู้คนตกตะลึง

ใบหน้าของหลิงหยุนยิ่งดูไม่ได้ บิดเบี้ยวจนถึงขีดสุด เต็มไปด้วยความตกใจ

มุมปากของหลิวรูเฟิงยกยิ้มจางๆ ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือประหลาดใจที่เมิ่งเชี่ยนตกเป็นรองแต่อย่างใด

"เป็นไปตามที่บุตรศักดิ์สิทธิ์บอกจริงๆ เจ้าเด็กนี่คงมีไพ่ตายซ่อนอยู่นะเนี่ย"

เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ

น้ำเสียงเฉยชา

สีหน้าของหลิงหยุนยิ่งบ้าคลั่ง

อู่เย่ว์เอ๋อร์และฉู่ไป๋ตกตะลึง แม้แต่หลินชิงเหยาเองก็ตกใจเช่นกัน แต่ก็ยังดีกว่าคนอื่น เพราะนางเคยเห็นฝีมือของซูหานมากับตาแล้ว

เมิ่งเชี่ยนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แทบจะมีไฟพุ่งออกมาจากดวงตา ตวาดลั่น

"สารเลว!"

"เจ้าหนู เจ้าทำข้าโกรธแล้วจริงๆ!"

ซูหานหัวเราะเยาะ ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นดุจพญาอินทรี น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง

"ทำให้โกรธ? แล้วเจ้าเป็นใคร แล้วใครถาม?"

"..."