ตอนที่ 128 ความโกรธเกรี้ยวของหลิงหยุน

ซูหานส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไปสำรวจธงค่ายกลที่ได้มา จากนั้นมุมปากก็ค่อยๆ ยกขึ้น

"พวกเจ้าก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียวสินะ"

"อุตส่าห์เก็บรวบรวมธงค่ายกลมาได้ตั้งเยอะ"

สิ้นคำพูดนี้

สีหน้าของเหล่าคนที่ลงมือเมื่อครู่พลันย่ำแย่ลงทันตา ร่างกายสั่นเทา จ้องมองซูหานด้วยความเคียดแค้นและความเจ็บใจอย่างที่สุด

ตอนนี้พวกเขาบาดเจ็บสาหัส เป็นไปไม่ได้เลยที่จะออกค้นหาธงค่ายกลต่อ มิหนำซ้ำยังต้องรีบหลบหนีไปยังเขตปลอดภัย เพราะหากบังเอิญไปเจอสัตว์อสูรเข้า...

ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ พวกเขาไม่มีทางต่อกรกับสัตว์อสูรระดับนั้นได้เลย

หลินชิงเหยาเดินเข้ามาหาซูหานอย่างช้าๆ

"ศิษย์พี่หญิงชิงเหยา รวมกับธงค่ายกลของเจ้าพวกนี้ ตอนนี้ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณของเรามีธงค่ายกลรวมเจ็ดสิบสามผืนแล้ว"

ซูหานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เจ็ดสิบสามผืน?"

หลินชิงเหยาอุทานด้วยความตกใจ

นี่เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวเองนะ

"ว่าแต่ ในการประลองสามยอดเขาครั้งก่อนๆ ยอดเขากระบี่สวรรค์ที่ได้ที่หนึ่ง รวบรวมธงค่ายกลไปได้ทั้งหมดเท่าไหร่หรือ?"

ซูหานเอ่ยถาม

หลินชิงเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง

"ข้าเคยได้ยินศิษย์พี่หญิงเย่ว์เอ๋อร์เล่าว่า ในการประลองครั้งก่อนๆ ยอดเขากระบี่สวรรค์รวบรวมได้ประมาณหกร้อยกว่าผืน"

"หกร้อยกว่า? หนทางยังอีกยาวไกลสินะ"

ซูหานหัวเราะ

หลินชิงเหยาป้องปากหัวเราะเบาๆ

"ซูหาน วันนี้ยังไม่หมดวันเลยนะ"

"เราก็ได้มาเจ็ดสิบสามผืนแล้ว ยังไม่รวมส่วนของศิษย์พี่หญิงเย่ว์เอ๋อร์อีก"

"ครั้งนี้ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณจะต้องพลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้อย่างงดงามแน่นอน"

"ให้พวกคนทรยศที่ทิ้งยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณไปต้องเสียใจ"

ซูหานยิ้มบางๆ

"นั่นสินะ"

"ตอนนี้ข้าชักอยากให้คนของยอดเขากระบี่สวรรค์และยอดเขาร้อยหลอมมาหาเรื่องข้าเสียแล้วสิ"

"จะได้รวบรวมธงค่ายกลมาอยู่ในมือข้า เหมือนอย่างที่ศิษย์พี่ซีเล่ยผู้ยิ่งใหญ่ของเราทำ"

ซีเล่ยหน้าดำคร่ำเครียด ร่างกายสั่นระริก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว จ้องมองซูหานตาขวางด้วยความอาฆาตมาดร้าย

ต้องรู้ก่อนว่าธงค่ายกลครึ่งหนึ่งในตัวซูหาน ล้วนเป็นของที่แย่งชิงไปจากพวกเขา

นี่ไม่เท่ากับว่าพวกเขากำลังช่วยยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณทางอ้อมหรอกหรือ?

ชั่วพริบตา สีหน้าของซีเล่ยก็เขียวคล้ำยิ่งกว่าเดิม

"ศิษย์พี่ซีเล่ย ไม่รบกวนพวกท่านแล้ว"

ซูหานปรายตามองซีเล่ยอย่างดูแคลน ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับหลินชิงเหยา สิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ ย่อมจงใจพูดให้ซีเล่ยได้ยิน

เพราะถ้าหากซีเล่ยไปเจอคนของยอดเขาร้อยหลอมหรือยอดเขากระบี่สวรรค์ จะต้องคาบข่าวไปบอกแน่

เมื่อถึงตอนนั้น ก็จะมีคนดาหน้ามาหาเรื่องเขามากขึ้น

แล้วธงค่ายกลจะไม่ไหลมาเทมาหรอกหรือ?

แถมยังจะได้ทรัพยากรติดไม้ติดมือมาอีกไม่น้อย

"บัดซบ"

"ไอ้สารเลว มันช่างกำแหงนัก"

ดวงตาของซีเล่ยแดงก่ำดุจโลหิต เสียงคำรามกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน แฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

ตลอดมา ยอดเขาร้อยหลอมและยอดเขากระบี่สวรรค์มักจะเห็นศิษย์ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณเป็นของเล่น ไว้กลั่นแกล้งเพื่อความบันเทิง

ไม่เคยมีครั้งไหนที่เหตุการณ์จะกลับตาลปัตรเช่นนี้

การกระทำของซูหานในครั้งนี้ เปรียบเสมือนการตอกตรึงยอดเขาร้อยหลอมไว้บนเสาประจานแห่งความอัปยศ

"ไม่ได้การ ต้องไปตามหาพวกศิษย์พี่ศิษย์น้องในทำเนียบนภา มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่จะหยุดซูหานได้"

ซีเล่ยกัดฟันกรอด พูดด้วยน้ำเสียงอำมหิต

จากนั้นเขาก็หันไปมองกลุ่มคนที่บาดเจ็บสาหัสข้างกายด้วยสายตาเย็นชา ตวาดว่า

"พวกเศษสวะอย่างพวกเจ้ายืนบื้อทำอะไรอยู่ รีบลุกขึ้นไปตามหาศิษย์พี่ศิษย์น้องของยอดเขากระบี่สวรรค์และยอดเขาร้อยหลอมเดี๋ยวนี้"

"ศิษย์พี่ซีเล่ย พวกเราก็บาดเจ็บเหมือนกันนะขอรับ"

"บาดเจ็บ? ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ลุกขึ้นขยับตัวซะ ไม่งั้นถ้าออกจากถ้ำกระบี่วิญญาณเมื่อไหร่ ข้าจะเล่นงานพวกเจ้าให้ตาย"

"พวกเจ้าอยากเห็นยอดเขาร้อยหลอมต้องตกเป็นที่โหล่อย่างนั้นรึ?"

"ถึงตอนนั้น ยอดเขาร้อยหลอมคงไม่มีทรัพยากรมาเลี้ยงดูพวกคนไร้ค่าหรอกนะ"

ดวงตาของซีเล่ยแดงฉานและเย็นยะเยือก

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเหล่าศิษย์ก็เปลี่ยนไปทันที หากเป็นอย่างที่ศิษย์พี่ซีเล่ยพูด ก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

พวกเขากัดฟันแน่น ค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้น "พวกเราเข้าใจแล้ว"

หากยอดเขาร้อยหลอมไม่ได้รับทรัพยากรสนับสนุนอีกต่อไป

แล้วพวกเขาจะเอาอะไรมาพัฒนาฝีมือ

จะให้ไปนั่งตบยุงหรือไง?

แววตาของซีเล่ยฉายแววอำมหิตและชั่วร้ายยิ่งขึ้น

...

ซูหานและหลินชิงเหยาเดินทางลึกเข้าไปในถ้ำกระบี่วิญญาณ กวาดเก็บธงค่ายกลไปเรื่อยๆ ทว่าทุกครั้งที่พบธงค่ายกล ก็มักจะมีสัตว์อสูรปรากฏตัวขึ้นเสมอ

และในที่ที่มีสัตว์อสูร ก็ย่อมมีโอกาสวาสนาซ่อนอยู่

เรื่องนี้ทำให้ซูหานรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"ศิษย์พี่หญิงชิงเหยา ท่านพอจะรู้ไหมว่าถ้ำกระบี่วิญญาณนี้กว้างใหญ่แค่ไหน?"

ซูหานหันไปถามหลินชิงเหยาด้วยความสงสัย

ถ้ำกระบี่วิญญาณแห่งนี้ดูเหมือนจะกว้างใหญ่ไพศาลมาก แม้ระหว่างทางที่ค้นหาธงค่ายกล พวกเขาจะได้พบเจอศิษย์จากยอดเขาอื่นอยู่บ้าง

แต่กลับยังไม่เจอกลุ่มของศิษย์พี่หญิงเย่ว์เอ๋อร์เลย

หลินชิงเหยาเผยอปากเล็กน้อย ตอบว่า

"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก แต่ถ้ำกระบี่วิญญาณถือเป็นพื้นที่ทดสอบที่ใหญ่ที่สุดของสำนักกระบี่วิญญาณ"

"ส่วนจะใหญ่แค่ไหนนั้น ไม่มีใครทราบแน่ชัด เพราะภายในยังมีพื้นที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรอีกจำนวนมาก ย่อมต้องไม่เล็กแน่นอน"

"อีกอย่าง..."

"ที่นี่เคยเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก ย่อมไม่มีทางเล็กแคบอยู่แล้ว"

"ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผล"

ซูหานยิ้ม

ทั้งสองยังคงออกค้นหาธงค่ายกลต่อไป

หนึ่งวันผ่านไป

จำนวนธงค่ายกลที่ได้มาพุ่งสูงถึงหนึ่งร้อยผืนแล้ว

"ไม่มีใครรู้ว่าในถ้ำกระบี่วิญญาณมีธงค่ายกลซ่อนอยู่ทั้งหมดกี่ผืน"

หลินชิงเหยาขมวดคิ้วครุ่นคิด

ซูหานฉีกยิ้มกว้าง

"เรื่องนั้นง่ายมากศิษย์พี่หญิง"

"ตราบใดที่เราแย่งชิงมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

"นั่นไม่ใช่วิธีที่ง่ายที่สุดหรอกหรือ?"

"จริงด้วย"

หลินชิงเหยาหัวเราะ

...

"ศิษย์พี่เฟิงเหอ ตรงนี้มีธงค่ายกลตั้งสามสิบผืนแน่ะ! อยู่รวมกันเป็นกระจุกเลย"

"แถมยังสังหารสัตว์อสูรระดับขอบเขตหลุดพ้นขั้น 9 ไปได้อีกหลายตัว นี่มันลาภก้อนโตชัดๆ"

ทันใดนั้น เสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นยินดีก็ดังมาจากที่ไกลๆ

ซูหานหรี่ตาลง

"ธงค่ายกลสามสิบผืน?"

"เสียงนี้คุ้นหูจังแฮะ..."

"นั่นหลิงหยุน"

สีหน้าของหลินชิงเหยาเปลี่ยนไป นางเอ่ยขึ้น

"แล้วเฟิงเหอคนนี้คือ?"

"อัจฉริยะระดับปีศาจของยอดเขากระบี่สวรรค์ ขอบเขตเป็นตายขั้น 1 สูงสุด เชี่ยวชาญวิถีกระบี่!"

หลินชิงเหยากล่าวเสียงเครียด

ซูหานหรี่ตาลงเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อเฟิงเหอผู้นี้

"เราไปดูกันเถอะ อุตส่าห์เจอธงค่ายกลตั้งเยอะขนาดนั้น จะทำเป็นไม่ได้ยินก็คงไม่ได้!"

มุมปากของซูหานค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ตกลง"

หลินชิงเหยาพยักหน้า แล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าไปพร้อมกัน

ณ บริเวณหนึ่งในถ้ำกระบี่วิญญาณ ที่เต็มไปด้วยกองหินระเกะระกะ ธงค่ายกลสามสิบผืนปักอยู่บนพื้น หลิงหยุนมีสีหน้าปีติยินดีอย่างยิ่ง

ข้างกายเขามีชายหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่

ชายหนุ่มผู้นั้นมีรัศมีเทพห่อหุ้มกาย ปราณกระบี่แผ่ซ่าน ดวงตาคู่คมกริบเปล่งประกาย

เฟิงเหอ อัจฉริยะระดับปีศาจแห่งยอดเขากระบี่สวรรค์

เฟิงเหอยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ไม่เลวเลย"

ดวงตาของหลิงหยุนฉายแววเย็นยะเยือก

"ครั้งนี้ยอดเขากระบี่สวรรค์ของเราต้องได้ที่หนึ่งแน่นอน"

"พวกศิษย์ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณที่คิดว่าแค่ช่วยเราหาธงค่ายกลไม่กี่ผืน แล้วจะได้ย้ายมาอยู่ยอดเขากระบี่สวรรค์ ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี"

"ยอดเขากระบี่สวรรค์จะรับขยะพรรค์นั้นไปทำไม"

เฟิงเหอยิ้มบางๆ แววตาคมกริบ

"รวมกับธงค่ายกลเหล่านี้ ตอนนี้เรามีทั้งหมดสี่สิบหกผืนแล้ว"

หลินหยุนตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุด เขาจินตนาการเห็นภาพยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณถูกยุบ เห็นภาพซูหานสิ้นหวังและเสียใจที่กล้ามาตอแยเขา แค่คิดก็สะใจแล้ว

หวังว่าจะจบเรื่องเร็วๆ นี้เสียที

"ธงค่ายกลสี่สิบหกผืน? ส่งมาให้พวกเราดีกว่าไหม?"

เสียงราบเรียบแต่แฝงแววหยอกเย้าดังขึ้น

เฟิงเหอขมวดคิ้ว

ศิษย์ที่อยู่ข้างกายสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ใครกัน? ช่างกล้านัก บังอาจมาแย่งชิงธงค่ายกลของพวกเขา?

หลิงหยุนที่ได้ยินเสียงนี้ถึงกับโกรธจัด ตวาดลั่นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

"สารเลวหน้าไหนกล้ามายุ่งกับธงค่ายกลของยอดเขากระบี่สวรรค์? ไสหัวออกมาตายซะ"

เขาหันขวับไปมอง ก็เห็นซูหานเดินลงมาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าเป็นซูหาน ดวงตาของหลิงหยุนก็ฉายแววอำมหิต แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็เจ้าสวะนี่เอง!"

"เจ้ามาหาที่ตายหรือไง?"