ตอนที่ 94 ยอมสยบรับนาย!

บนหลังอินทรีกรงเล็บเหล็ก

เฟิงเจิ้งบังคับอินทรีกรงเล็บเหล็กทะยานโผบินไปบนท้องนภา มุ่งหน้าสู่สำนักกระบี่วิญญาณ

"สะใจจริงๆ"

เฟิงเจิ้งหัวเราะร่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ซูหาน ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือการปรุงยาของเจ้าจะสูงส่งถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเอาชนะพวกตัวเต็งอย่างสวีเชาได้ แถมยังได้เพลิงวิเศษมาครองอีกต่างหาก"

"ครั้งนี้เจ้ากู้หน้าให้สำนักกระบี่วิญญาณของเราได้มากโขเลยทีเดียว"

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างเหลือเชื่อ ครั้งนี้ที่พาซูหานมายังตำหนักโอสถเพื่อเข้าร่วมการประลองปรุงยา เขาไม่เคยคาดหวังว่าซูหานจะเอาชนะเหล่าอัจฉริยะแห่งวิถีโอสถอย่างสวีเชาได้เลย

คว้าอันดับหนึ่ง

และยังได้รับเพลิงวิเศษ

เป็นเรื่องที่น่ายินดีเกินคาดจริงๆ

ซูหานยิ้มกล่าว

"เป็นเรื่องปกติขอรับผู้อาวุโสเฟิงเจิ้ง"

"แถมยังชิงสิทธิ์สนามรบโบราณให้สำนักกระบี่วิญญาณได้อีกสามที่นั่ง คาดว่าตำหนักหลิงเซียวคงจะแค้นฝังใจน่าดู"

เฟิงเจิ้งกล่าว

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก สำนักกระบี่วิญญาณกับตำหนักหลิงเซียวมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ่อยอยู่แล้ว"

"ตำหนักหลิงเซียวสังหารศิษย์ของเราไปไม่น้อย ครั้งนี้ทำให้พวกมันเจ็บปวดบ้าง ช่างสาแก่ใจนัก"

อู่เย่ว์เอ๋อร์เองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

มองซูหานด้วยสายตาที่เปล่งประกายด้วยความปีติ

ความประหลาดใจที่ซูหานมอบให้นั้นยิ่งใหญ่เกินบรรยาย

ยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณได้เพชรเม็ดงามมาครองแล้วจริงๆ

"ซูหาน ขอบคุณนะ"

หลินชิงเหยาเดินเข้ามาหาซูหาน เอ่ยขอบคุณเด็กหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณข้า?"

ซูหานชะงัก ถามด้วยความสงสัย

"ศิษย์พี่หญิงขอบคุณข้าเรื่องอันใดหรือ?"

หลินชิงเหยาตอบ

"เรื่องที่เจ้าคว้าอันดับหนึ่งมาได้"

"หากสวีเชาได้ที่หนึ่ง"

"เขาต้องมาสู่ขอข้ากับตระกูลหลินแน่ๆ"

"ดังนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ท่านพ่อกับท่านปู่ของข้าต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลอย่างแน่นอน"

"เป็นเช่นนี้นี่เอง"

ซูหานกล่าว

"เดิมทีข้ากับตระกูลสวีก็มีความแค้นต่อกันไม่น้อย"

"ข้าย่อมไม่อาจทนเห็นศิษย์พี่หญิงชิงเหยาต้องตกไปเป็นสะใภ้ตระกูลสวีได้หรอก"

"มิเช่นนั้น ศิษย์พี่หญิงคงต้องเป็นม่ายขันหมากในเร็ววันเป็นแน่"

หลินชิงเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเม้มปากยิ้ม

"ปากดีจริงนะ"

"ซูหาน ครั้งนี้เจ้าได้เพลิงจิตเหมันต์มาครอง นั่นเป็นวาสนาที่นักปรุงยามากมายในแดนตงฮวงต่างปรารถนา"

"แต่กลับตกเป็นของเจ้า"

"นอกจากเพลิงจิตเหมันต์แล้ว"

"เจ้ายังได้สิทธิ์สนามรบโบราณมาอีกสี่ที่นั่ง"

"นี่เป็นสิ่งที่หลายคนอยากได้แทบตายก็ไม่ได้มาครอบครอง"

อู่เย่ว์เอ๋อร์กล่าวเสียงขรึม

เพลิงวิเศษ

มีมูลค่าสูงส่งเพียงใด

คาดว่าคงมีคนจำนวนไม่น้อยหมายตาซูหานไว้แล้ว ไหนจะสิทธิ์สนามรบโบราณอีกสี่ที่นั่งนั่นอีก

ซูหานมีสีหน้าเรียบเฉย

"สิทธิ์ส่วนเกินทั้งสามที่นั่งนี้"

"ยอดเขากระบี่สวรรค์กับยอดเขาร้อยหลอมต้องมาเรียกร้องเอาไปแน่"

อู่เย่ว์เอ๋อร์กล่าวอย่างจริงจัง

สิทธิ์สนามรบโบราณมีความสำคัญอย่างยิ่ง

พวกนั้นต้องมาแย่งชิงแน่นอน

เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย

ซูหานไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เขากล่าวเสียงเรียบ

"สิทธิ์นี้ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตำหนักโอสถมอบให้ข้า หากพวกมันอยากได้ ก็ต้องมาถามข้าก่อน"

สองยอดเขานั้นอยากได้งั้นรึ?

ฝันไปเถอะ

"สิทธิ์ส่วนเกินทั้งสามที่นั่งนี้ ข้าจะไม่มอบให้สองยอดเขานั้นเด็ดขาด"

ซูหานกล่าวเสียงเรียบ

ใบหน้าสวยของอู่เย่ว์เอ๋อร์ฉายแววกังวล เพราะนางไม่เชื่อว่าสองยอดเขานั้นจะยอมรามือได้ง่ายๆ

เฟิงเจิ้งเองก็สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย

เขาก็รู้ดี

ยอดเขากระบี่สวรรค์และยอดเขาร้อยหลอมจะต้องหาเรื่องจากสิทธิ์สามที่นั่งในมือซูหานเป็นแน่

ต่อให้ของพวกนี้จะเป็นสิ่งที่ซูหานได้มาด้วยความสามารถของตนเองก็ตาม

การหาเรื่องโดยยกข้ออ้างบังหน้า เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

อย่างรวดเร็ว

อินทรีกรงเล็บเหล็กบินกลับมาถึงยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ

ซูหานบอกลาอู่เย่ว์เอ๋อร์และคนอื่นๆ แล้วขอตัวกลับไปที่ที่พักของตนก่อน

เขาเข้าไปในหม้อเทพโกลาหล

ตอนนี้เขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะทำพันธสัญญากับเพลิงจิตเหมันต์ และตรวจสอบดูว่าแก่นแท้ที่ถูกผนึกไว้นั้นใช่แก่นแท้แห่งความโกลาหลหรือไม่

ภายในหม้อเทพโกลาหล

ซูหานหยิบภาชนะที่บรรจุแก่นแท้พิเศษออกมา

เสียงฉีกผนึกดังแคว่ก

เมื่อเขาเปิดภาชนะออก

ลำแสงที่มีกลิ่นอายอันหนาแน่นพุ่งออกมาจากภาชนะทันที ซูหานสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนั้น ดวงตาฉายแววตื่นเต้นสุดขีด

กลิ่นอายของแก่นแท้นี้เหมือนกับแก่นแท้แห่งความโกลาหลที่จักรพรรดินีชิงเย่ว์เคยมอบให้เขาไม่มีผิดเพี้ยน

มันคือแก่นแท้แห่งความโกลาหล

"อย่าหนีนะ"

ซูหานลิงโลด

เคล็ดกายาเทพมารบรรพกาล

แรงดึงดูดอันบ้าคลั่งกลืนกินแก่นแท้แห่งความโกลาหลเข้าไปอย่างรวดเร็ว

เสียงซูมดังขึ้น สายเลือดแห่งความโกลาหลภายในกายพลุ่งพล่านราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาอยู่ภายใน

เพียงไม่กี่อึดใจ แก่นแท้แห่งความโกลาหลก็ถูกสายเลือดแห่งความโกลาหลกลืนกินจนหมดสิ้น

พลังอันแข็งแกร่งมหาศาลระเบิดออกมาจากภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง

ขอบเขตสรรพสิ่งขั้น 3 สูงสุด

ทะลวงระดับได้อีกขั้นแล้ว

ซูหานตื่นเต้น

เขารู้สึกเลือนรางว่าการฝึกฝนกายาเทพมารและสายเลือดแห่งความโกลาหลกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกัน ราวกับว่ากำลังก่อกำเนิดกายาพิเศษชนิดใหม่ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

ดวงตาของซูหานเป็นประกาย หลังจากกลืนกินแก่นแท้แห่งความโกลาหลไปเมื่อครู่

สายเลือดแห่งความโกลาหลในกายก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้น โดยเฉพาะร่างกาย ที่ผ่านการขัดเกลาจากสายเลือดแห่งความโกลาหล และภายใต้การบ่มเพาะของเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาล ได้ก่อกำเนิดกายาที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

เขาถึงกับรู้สึกว่า ร่างกายของเขาในตอนนี้ แข็งแกร่งไม่แพ้กายาราชันใดๆ อย่างแน่นอน

"ยังมีอีก... ไว้คราวหน้าค่อยถามผู้อาวุโสใหญ่ว่าแก่นแท้นี้ได้มาจากที่ไหน"

ซูหานคิดในใจ

"ยกระดับพลังให้สูงขึ้นอีกหน่อย แล้วค่อยทำพันธสัญญากับเพลิงจิตเหมันต์"

ดวงตาของเขาฉายแวววาววับ พึมพำเสียงเบา

เขาหยิบหินวิญญาณระดับกลางหนึ่งแสนก้อนออกมาจากแหวนมิติ

กลืนกิน

กระตุ้นเคล็ดกายาเทพมารบรรพกาล

ซูหานเบิกตากว้าง พลังอันแข็งแกร่งกลืนกินหินวิญญาณระดับกลางหนึ่งแสนก้อนตรงหน้าจนเกลี้ยงในชั่วพริบตา

หนึ่งวัน

สองวัน

สามวัน

สี่วัน

จนกระทั่งวันที่เจ็ด

ร่างกายของซูหานพองขยาย อวัยวะภายในดูเหมือนจะเติบโตขึ้น ทุกลมหายใจเข้าออก แหล่งพลังงานพรั่งพรูออกมาจากภายในร่างกายอย่างไม่ขาดสาย

ขอบเขตสรรพสิ่งขั้น 4

ขอบเขตสรรพสิ่งขั้น 5

ขอบเขตสรรพสิ่งขั้น 6

ซูหานอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ระดับพลังพุ่งพรวดขึ้นมาสี่ขั้นรวด จนถึงขอบเขตสรรพสิ่งขั้น 6 ตอนนี้เขาไม่เกรงกลัวเกาฉยง ผู้อาวุโสใหญ่ศิษย์สายนอกผู้นั้นอีกแล้ว

ดวงตาฉายแววสังหาร ดูท่าคงต้องหาเวลาไปจัดการเจ้าหมาแก่นั่นเสียที

"ต่อไปก็ถึงคิวเจ้าแล้ว เพลิงจิตเหมันต์ จงออกมา"

จากนั้นซูหานก็นำเพลิงจิตเหมันต์ออกมา

ภาชนะขนาดไม่ใหญ่มากนัก

พรึ่บ

เปลวเพลิงสีฟ้าใสราวน้ำแข็งรูปร่างคล้ายดอกบัว แผ่ขยายออกมาจากภาชนะ

ซูหานมองดูเพลิงวิเศษตรงหน้า นี่คือเพลิงจิตเหมันต์

เพลิงอำพันของเขานั้นเป็นสีทอง สว่างไสวเจิดจ้า

ส่วนเพลิงจิตเหมันต์นี้เปรียบเสมือนเปลวไฟที่กลั่นตัวมาจากหิมะบนยอดเขาอันหนาวเหน็บ เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์

ซูหานดวงตาเป็นประกาย เตรียมตัวที่จะทำพันธสัญญากับเพลิงจิตเหมันต์ แต่ทันใดนั้น เพลิงจิตเหมันต์กลับเคลื่อนไหว พุ่งเข้ามาหาซูหาน

ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย

เพลิงจิตเหมันต์ไม่ได้ต่อต้านเขา แต่กลับเข้ามาใกล้ซูหาน ราวกับแมวน้อยที่คลอเคลียร่างกายเขา

ซูหานชะงักไป

นี่มัน?

ไม่ถูกต้อง

ตอนที่เขาสยบเพลิงอำพัน เจ้าสิ่งนั้นต่อต้านขัดขืนอย่างรุนแรง แต่เพลิงจิตเหมันต์นี้กลับดูอ่อนโยนนัก

ซูหานยื่นปลายนิ้วออกไป เพลิงจิตเหมันต์ก็ลอยละล่องมาปรากฏอยู่บนปลายนิ้วของเขาอย่างว่าง่าย

ทันใดนั้น

เกิดคลื่นความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจของซูหาน

มันคือสายใยเชื่อมโยงระหว่างเขากับเพลิงจิตเหมันต์

"นี่คือ?"

ซูหานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยความไม่อยากเชื่อว่า

"ยอมสยบ... รับนาย?"