ตอนที่ 25 ความเดือดดาลที่ไร้ความหมายของเหยียนเฉิน!
ตอนที่ 25 ความเดือดดาลที่ไร้ความหมายของเหยียนเฉิน!
ซูหานมีสีหน้าเรียบเฉย ในชั่วพริบตาที่หมัดของเขาเข้าปะทะกับการโจมตีของเหยียนเฉิน
เหยียนเฉินแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ราวกับว่ากำลังจะได้เห็นภาพซูหานถูกซัดกระเด็นไปด้วยหมัดของตน
แต่ทว่าในพริบตาถัดมา สีหน้าของเขากลับกลายเป็นย่ำแย่ถึงขีดสุด ขุมพลังอันแข็งแกร่งมหาศาลพุ่งออกมาจากกำปั้นของซูหานตรงเข้าใส่เขา ทำให้เครื่องหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปหมด
ทำไมถึงได้แข็งขนาดนี้
ปัง!
“อ๊าก”
เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยคลื่นพลังรุนแรงที่พัดกรรโชก เพียงชั่วพริบตา เหยียนเฉินก็ถูกซัดกระเด็นลอยละลิ่ว
ร่างร่วงกระแทกพื้นดังตึง เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบแว่วออกมาจากร่างกาย
“อ๊าก”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น
ใบหน้าของเหยียนเฉินยิ่งดูย่ำแย่และซีดเผือด
“คุณชายเฉิน”
หยางล่างและหยางซุ่นหน้าถอดสี รีบถลันเข้าไปประคองเหยียนเฉินให้ลุกขึ้น
ทว่าพวกเขาสัมผัสได้ว่าเหยียนเฉินดูเหมือนจะบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย
ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดเนื้อที่เละเทะ
“ไอ้สารเลว”
นัยน์ตาของเหยียนเฉินลุกโชนไปด้วยไฟแค้น เขาคำรามลั่น
เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กใหม่คนนี้ นี่นับเป็นความอัปยศครั้งใหญ่หลวงสำหรับเขา
แม้แต่หยางล่างและหยางซุ่นในยามนี้ ภายในใจก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด
ไอ้หมอนี่มันยังไงกันแน่? ผ่านไปแค่สองวัน พลังฝีมือก็แกร่งขึ้นอีกแล้ว?
นี่มันพรสวรรค์บ้าบออะไรกัน
“ฮึ”
ซูหานยิ้มเย็น แววตาฉายประกายดูแคลน เขาคว้าเอาแหวนมิติของเหยียนเฉินไปหน้าตาเฉย
“ศิษย์พี่ แหวนมิตินี้ข้าขอรับไว้ก็แล้วกัน”
“เชี่ยเอ๊ย”
“ไอ้เจ้าซูหานนี่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินจริงๆ แม้แต่แหวนมิติของคุณชายเฉินยังกล้าเอาไป?”
เมื่อเห็นซูหานยึดแหวนมิติของเหยียนเฉินไป ทุกคนต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริด
“ซูหาน เจ้าบ้าไปแล้วรึ? เจ้ากล้าดียังไงมาชิงแหวนมิติของคุณชายเฉิน?”
หยางซุ่นกรีดร้องเสียงแหลม
เพียะ!
สิ้นเสียงตบฉาดใหญ่
หยางซุ่นหน้าหัน เลือดเนื้อแก้มซ้ายเละเทะจนน่าสยดสยอง ร่างหมุนคว้างปลิวออกไป
เขามองซูหานด้วยความหวาดผวา
ความแข็งแกร่งของเจ้าหมอนี่ดูเหมือนจะวิปริตผิดมนุษย์ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ซูหานเอ่ยเสียงเรียบ
“พวกเจ้าเป็นคนมาหาเรื่องข้าเอง แหวนมิตินี่ถือซะว่าเป็นของของปลอบขวัญแล้วกัน”
“ข้าไม่สนหรอกว่ามันจะมีฐานะอะไร แต่ในเมื่อกล้ามาหาเรื่องข้า ก็ต้องทิ้งอะไรไว้บ้าง!”
หยางล่างหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาราวกับเจ้าเข้า
พวกเขาไม่เคยเจอคนหัวแข็งอย่างซูหานมาก่อน
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคุณชายเฉินเป็นคนตระกูลเหยียน แต่ก็ยังกล้าทำถึงขนาดนี้?
นี่มันบ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ?
“ซูหาน ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เอาแหวนมิติคืนมา...”
เหยียนเฉินคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ราวกับสัตว์อสูรที่พร้อมจะระเบิดโทสะและกลืนกินผู้คน
“ไสหัวไป”
ซูหานยิ้มเยาะ
“เจ้า...”
เหยียนเฉินตัวสั่นเทิ้ม ทันใดนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงตะโกนด้วยความโกรธว่า
“ซูหาน ทรัพยากรในแหวนมิตินั่นข้ายกให้เจ้าก็ได้”
“แต่เจ้าต้องคืนลูกแก้วผลึกขาวในนั้นมาให้ข้า”
“ของสิ่งนั้นสำคัญต่อข้ามาก”
ซูหานส่งพลังวิญญาณเข้าไปสำรวจ ก็พบลูกแก้วผลึกสีขาวลูกหนึ่งจริงๆ
“หือ?”
ทันใดนั้น ซูหานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าลูกแก้วผลึกขาวลูกนี้ดูจะไม่ธรรมดาเอาเสียเลย
“ขออภัยด้วย ของทุกอย่างในแหวนมิติล้วนเป็นของข้า รวมถึงลูกแก้วผลึกที่เจ้าว่านั่น ก็เป็นของข้าเช่นกัน”
“เชิญกลับ ไม่ส่งนะ”
เขาเอ่ยเสียงเย็น
เจ้าพวกนี้อุตส่าห์ดั้นด้นมาหาเรื่องเขา แล้วยังจะหวังเอาของคืนจากเขาอีกงั้นหรือ?
ใต้หล้านี้ไม่มีเรื่องดีงามขนาดนั้นหรอก
“ซูหาน ถ้าเจ้าทำแบบนี้ เจ้าจะต้องเสียใจที่ล่วงเกินข้าแน่”
ดวงตาของเหยียนเฉินเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย แทบอยากจะสับซูหานเป็นหมื่นชิ้น
ทว่าซูหานกลับตอบกลับอย่างเย็นชาว่า
“ในเมื่อรู้ว่าของในแหวนมิติสำคัญนัก แล้วยังจะพกติดตัวมาด้วย ไม่กลัวโดนแย่งหรือไง?”
“ถึงข้าจะเพิ่งมาอยู่สำนักกระบี่วิญญาณ แต่ข้าก็รู้กฎดี สำนักก็เปรียบเสมือนระบบนิเวศหนึ่ง”
“หากเจ้าลงมือกับข้า ข้าก็ถือว่าเจ้าเป็นศัตรู และสามารถเรียกเอารัพยากรทั้งหมดในตัวเจ้าได้”
“ตอนนี้แพ้แล้ว ยังจะมาขอคืนลูกแก้วผลึกขาวจากข้าอีก?”
“ต่อให้เป็นขนสักเส้น เจ้าก็อย่าหวังจะได้คืน”
ซูหานย่อมไม่หวั่นเกรงคำขู่ของเหยียนเฉิน เขาครอบครองหม้อเทพโกลาหลและมรดกวิชาที่จักรพรรดินีมอบให้
ขอเพียงมีเวลามากพอ ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว
เหยียนเฉินหน้าเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทิ้ม ตาแทบถลนด้วยความเคียดแค้น
“อ้อ อีกอย่าง... ข้าให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งชั่วยาม ซ่อมประตูให้ข้าซะ”
ซูหานเอ่ยเสียงเรียบ เขาไม่อยากให้ห้องพักตัวเองไม่มีประตู เช่นนั้นจะเข้าไปในหม้อเทพโกลาหลได้อย่างไร
“จะให้ซ่อมประตู ฝันไปเถอะ”
หยางล่างตะโกน เขาไม่มีทางยอมซ่อมประตูให้ซูหานแน่
ปัง!
ซูหานกำหมัดแน่นแล้วชกออกไปเต็มแรง หยางล่างหน้าถอดสี เสียงกระดูกหน้าอกแตกหักดังลั่น เลือดพุ่งกระฉูด ร่างร่วงลงไปกองกับพื้นทันที
เขามองซูหานด้วยสายตาหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ต้องรู้ว่าเมื่อสองวันก่อนเขายังพอจะสู้กับซูหานได้บ้าง แต่เวลาผ่านไปเพียงสองวัน
ความแข็งแกร่งของซูหานราวกับก้าวกระโดด พลังต่อสู้สูงส่งขึ้นผิดหูผิดตา
“หึๆ”
ซูหานหัวเราะเย็น
“ไม่อยากซ่อมประตู? ดูท่าคงอยากให้ข้าซ้อมพวกเจ้าจนพิการถาวรสินะ”
“ไปๆๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ”
หยางล่าง หยางซุ่น และชายหนุ่มจอมหยิ่งยโสคนแรก ต่างตกใจจนฉี่แทบราด
พวกเขากลัวว่าซูหานจะแถมให้อีกสักเท้า ถ้าเป็นแบบนั้นคงเสียหน้าจนกู้ไม่กลับแน่
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ในที่สุดประตูก็ถูกซ่อมเสร็จ
ซูหานเอ่ยเสียงเย็น
“คราวหน้าหัดเก็บอารมณ์ไว้บ้าง”
“อย่าเที่ยวมาพังประตูใครสุ่มสี่สุ่มห้า”
พูดจบ เขาก็เดินกลับเข้าห้องพักไปทันที
“บัดซบเอ๊ย”
เหยียนเฉินด่าทอด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยว
ลูกแก้วผลึกขาวในแหวนมิตินั้นสำคัญต่อเขามาก
ไอ้เจ้าซูหานนี่กลับไม่ยอมคืนให้ สมควรตายจริงๆ
“มันไม่รอดแน่”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตและจิตสังหารอันรุนแรง
เหยียนเฉินลุกขึ้น จ้องมองประตูห้องของซูหานด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สะบัดแขนเสื้ออย่างกราดเกรี้ยว
“แค้นนี้ข้าจำไว้แล้ว”
“จำเอาไว้ ล่วงเกินตระกูลเหยียน เจ้าจะต้องเสียใจ”
เขาเดินกะเผลกจากไปอย่างทุลักทุเล
สภาพดูน่าสมเพชไม่น้อย
ในฐานะนายน้อยสายตรงตระกูลเหยียน
เคยมีเมื่อไหร่ที่ต้องมาเจอความอัปยศเช่นนี้
“ซูหานคนนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ ถึงกล้าไม่เห็นหัวคุณชายเฉินจริงๆ?”
ผู้คนบางส่วนต่างตกตะลึง
ต้องรู้ว่าพวกเขาล้วนมาจากดินแดนชายขอบที่ห่างไกล ไร้ซึ่งอำนาจหนุนหลัง การได้เข้าสำนักกระบี่วิญญาณก็นับเป็นบุญวาสนาของตระกูลแล้ว
ดังนั้นเมื่อมาอยู่ที่นี่ นอกจากทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวแล้ว ก็ต้องเจียมตัวให้มาก ย่อมไม่กล้าไปตอแยกับพวกตระกูลใหญ่ในตงฮวง
มิเช่นนั้นคงตายแบบไม่รู้ตัว
แต่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักคนนี้ กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เผชิญหน้ากับคำขู่ของคุณชายเฉิน ซูหานกลับไม่ยี่หระ
หรือว่าอีกฝ่ายจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา?
แต่ดูยังไงก็ไม่น่าใช่นี่นา
หลายคนแอบชำเลืองมองประตูห้องพักของซูหานอย่างเงียบๆ
...
ภายในห้องพัก
“นี่มันของอะไรกัน?”
ซูหานตาเป็นประกาย หยิบลูกแก้วผลึกสีขาวออกมาจากแหวนมิติของเหยียนเฉิน
ลูกแก้วผลึกขนาดเท่าฝ่ามือนี้แผ่คลื่นพลังปราณอันบริสุทธิ์ออกมา
“ลูกแก้วผลึกนี้มันเหมือนกับภาชนะที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณเลย”
“แถมพลังปราณในลูกแก้วนี้ยังบริสุทธิ์กว่าหินวิญญาณระดับกลางเสียอีก”
ซูหานดีใจจนเนื้อเต้น
“ในแหวนมิติของเหยียนเฉินมีของดีขนาดนี้อยู่ด้วย ทรัพยากรล้ำค่าขนาดนี้ จะให้ข้าคืนมันงั้นรึ? คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมเชื่อฟัง”
เขายิ้มหยัน นัยน์ตาฉายแววตื่นเต้น