ตอนที่ 411 วันรำลึกความโศกเศร้าแห่งมวลมนุษยชาติเมื่อประเทศกลางทะเลล่มสลาย!

บรรยากาศภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต ผู้คนต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเกลียดชังที่มีต่อห้าสัตว์ประหลาดจ้าวสมุทรยักษ์ใหญ่

แต่ทุกคนต่างก็ตระหนักดีว่า เจ้าห้ายักษ์ใหญ่นี้คือสิ่งมีชีวิตที่เป็นภัยคุกคามสูงสุดต่อมนุษยชาติในขณะนี้ และการต่อสู้ขัดขืนพวกมันย่อมต้องเป็นกระบวนการที่ยาวนานและยืดเยื้ออย่างแน่นอน

เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวไหนในห้าจ้าวสมุทรนี้ ต่างก็ครอบครองพลังที่สามารถทำลายล้างหุ่นรบระดับท็อปของมนุษย์ได้ และเมื่อรวมพลังกันแล้ว อานุภาพของพวกมันยิ่งประเมินค่าไม่ได้!

หากห้าจ้าวสมุทรนี้ร่วมมือกันโจมตีเมืองใดเมืองหนึ่งพร้อมกัน เกรงว่าเมืองนั้นคงไม่อาจต้านทานได้ไหว

และในวันนี้เอง ก็มีข่าวร้ายส่งมาถึง...

มันคือหายนะแห่งการล่มสลายที่เกิดขึ้นกับประเทศติดทะเลแห่งหนึ่งในซีกโลกเหนือ

เริ่มแรกสัตว์ประหลาดคิงคองได้ปรากฏตัวขึ้น พร้อมนำทัพสัตว์ประหลาดนับร้อยตัวจัดตั้งเป็นกองทัพขนาดย่อม เปิดฉากการโจมตี

ทันใดนั้น กองกำลังติดอาวุธทั้งหมดบริเวณชายฝั่งก็ระดมยิงเพื่อสกัดกั้นทันที!

แต่น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งของเจ้าสัตว์ประหลาดคิงคองนั้นน่าสะพรึงกลัวจนเกินไป ความสามารถพิเศษของมันคือการปลดปล่อยคลื่นแสงที่คมกริบประดุจใบมีดออกมาจากร่างกายระลอกแล้วระลอกเล่า

กลิ่นอายอันคมกริบนี้สามารถผ่าตึกสูงระฟ้าให้ขาดเป็นสองท่อนได้ในพริบตา หรือแม้แต่กรีดพื้นดินให้กลายเป็นร่องลึกยาวเหยียด

การถือกำเนิดของสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ผิดไปจากสามัญสำนึกโดยสิ้นเชิง

และกองทัพที่มันนำมา ก็ได้ทำลายล้างเมืองหลักเมืองหนึ่งของประเทศชายฝั่งแห่งนั้นด้วยความเร็วที่น่าขนลุก

สงครามปะทุขึ้นทันที ประเทศนั้นทุ่มสรรพกำลังทั้งชาติเพื่อต้านทานอย่างสุดชีวิต

กระสุนและยุทโธปกรณ์ทั่วไปของพวกเขาถูกยิงออกไปจนแทบเกลี้ยงคลัง แต่ก็ยังไม่อาจสังหารเจ้าสัตว์ประหลาดคิงคองตัวนี้ลงได้!

เมื่อหมดหนทาง ประเทศดังกล่าวจึงทำได้เพียงร้องขอความช่วยเหลือไปยังนานาประเทศ

แต่ในจังหวะนั้นเอง ข่าวร้ายซ้ำสองก็ตามมา!

สัตว์ประหลาดที่มีลักษณะคล้ายสุนัขสามหัวแห่งนรก ก็เริ่มเคลื่อนไหวเช่นกัน มันนำทัพอีกกองพลหนึ่งเข้าร่วม ผนึกกำลังเป็นพันธมิตรสองจ้าวสมุทรบุกขึ้นฝั่งโดยตรง

เวลานี้ ประเทศผู้เคราะห์ร้ายได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปทั่วโลก แม้แต่ประเทศจีนเองก็ได้รับสัญญาณนั้น

ท่านผู้การเรียกตัวเย่ไป๋และกลุ่มนายทหารชั้นผู้ใหญ่ทั้งหมดมาประชุมด่วน ในที่สุดทุกคนก็ลงมติเป็นเอกฉันท์ว่าจะส่งคนไปช่วยเสริมกำลัง!

เนื่องจากในขณะนี้ หุ่นรบระบบคนรวมเป็นหนึ่งกับเครื่องจักรของจีนเสียหายไปแล้วสองเครื่อง เหลือเพียงหั่วจ่งและจ้านเสินเท่านั้น ดังนั้นภายใต้คำแนะนำของเย่ไป๋ ท่านผู้การจึงอนุญาตให้ส่งหุ่นรบสองเครื่องนี้ไปปฏิบัติภารกิจกู้ภัย

ความคิดของเย่ไป๋นั้นเรียบง่ายมาก สัตว์ประหลาดทะเลคือศัตรูร่วมกันของมนุษยชาติ หากประเทศนี้ถูกทำลายล้าง ย่อมไม่ใช่ข่าวดีสำหรับประเทศอื่นอย่างแน่นอน

นับจากนี้ไป สัตว์ประหลาดจะยิ่งเหิมเกริม และอาจใช้แผ่นดินของประเทศนี้เป็นฐานที่มั่นเพื่อขยายอิทธิพลสร้างกองทัพที่ใหญ่โตยิ่งกว่าเดิม!

เมื่อถึงเวลานั้น หากพวกมันรุกรานประเทศอื่นต่อไป แม้แต่ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลก็จะต้องได้รับผลกระทบอย่างหนัก

ปัจจุบัน มนุษย์กำลังต่อสู้อย่างถวายหัวเพื่อรักษาแนวป้องกันสุดท้ายบนผืนแผ่นดิน และจำกัดวงสัตว์ประหลาดให้อยู่แต่ในทะเล

แต่เมื่อใดที่พวกมันสามารถขึ้นฝั่งได้อย่างสมบูรณ์ ดาวเคราะห์ดวงนี้ก็จะตกอยู่ในความหวาดกลัวและการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์!

ถึงตอนนั้น มันจะไม่ใช่แค่ยุคแห่งสัตว์ประหลาดทะเลอีกต่อไป แต่มันจะเป็นยุคแห่งความวิปโยคจากสัตว์ประหลาด

แต่เรื่องที่น่าเศร้าสลดที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อจ้านเสิน หั่วจ่ง และกองกำลังเสริมจากประเทศอื่นๆ เดินทางไปถึง ประเทศแห่งนั้นก็ได้ถูกลบหายไปจากแผนที่แล้วอย่างสมบูรณ์!

ไม่รู้ว่ามีสัตว์ประหลาดกี่ตัวที่ยกพลจากทะเลขึ้นสู่บก โดยมีสองจ้าวสมุทรยักษ์ใหญ่เป็นแกนนำในการโจมตีแบบทำลายล้างบ้าคลั่ง

ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดต้านทานการโจมตีของพวกมันได้ ไม่มีเมืองใดต้านทานได้เกินหนึ่งชั่วโมง ทุกอย่างล้วนกลายเป็นซากปรักหักพังอันยุ่งเหยิง!

สัตว์ประหลาดพวกนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!

พวกมันเปรียบเสมือนระเบิดนิวเคลียร์ที่มีชีวิต เปลี่ยนประเทศทั้งประเทศให้เต็มไปด้วยบาดแผลและราบเป็นหน้ากลอง

"โธ่เว้ย! ไอ้พวกสัตว์ประหลาดนี่มันกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว กล้าขึ้นมาบนบกแบบนี้ ต่อไปเราส่งกองพันขีปนาวุธภาคพื้นดินไปถล่มพวกมันให้เป็นจุนเลยดีไหม!"

นายทหารคนหนึ่งเสนอขึ้นด้วยความแค้น

ในขณะนี้ ทุกประเทศต่างนิ่งดูเชิง เพราะจำเป็นต้องตรวจสอบความเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดให้แน่ชัดก่อนตัดสินใจก้าวต่อไป

คำสั่งที่ท่านผู้การมอบให้คือการเตรียมพร้อม ณ ที่ตั้ง อย่าเพิ่งผลีผลามลงมือ ให้รอดูปฏิกิริยาของสัตว์ประหลาดก่อน

หลังจากที่สัตว์ประหลาดคิงคองและสุนัขสามหัวแห่งนรกขึ้นฝั่งและทำลายประเทศนี้จนย่อยยับ พวกมันก็หายตัวไป

กองทัพสัตว์ประหลาดที่เหลือ หลังจากทำลายล้างจนหนำใจ ก็มุดลงดินหายไปอย่างกะทันหัน...

ภาพเหตุการณ์นี้ถูกโดรนลาดตระเวนจับภาพไว้ได้อย่างชัดเจน

เมื่อสัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายหายลับไป ดินแดนแห่งนี้ก็กลายเป็นดินแดนแห่งความตาย ไม่มีมนุษย์ที่ยังมีลมหายใจเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว และไร้ร่องรอยของสัตว์ประหลาด

"พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่? จุดประสงค์ของพวกมันคืออะไร? ทำไมหลังจากทำลายประเทศนี้แล้วถึงจงใจหายตัวไป?"

เย่ไป๋ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนักก็ยังเดาใจของพวกสัตว์ประหลาดไม่ออก

แต่ในวันนี้ ประเทศหนึ่งของมนุษยชาติได้ล่มสลายลงอย่างแท้จริง วันนี้จึงถูกขนานนามว่าเป็นวันรำลึกความโศกเศร้าแห่งมวลมนุษยชาติ!

ทุกประเทศต่างเห็นพ้องต้องกันที่จะกำหนดให้วันนี้เป็นวันไว้อาลัย เมื่อวันนี้เวียนมาถึง มนุษย์ทั้งโลกจะร่วมกันรำลึกถึงเพื่อนมนุษย์ผู้โชคร้ายที่ต้องจบชีวิตลงภายใต้กรงเล็บของสัตว์ประหลาดในเหตุการณ์ประเทศล่มสลาย

"การกำจัดสัตว์ประหลาดเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็คงต้องใช้นิวเคลียร์แล้วครับ!"

เย่ไป๋ตัดสินใจที่จะเกลี้ยกล่อมท่านผู้การ

สถานการณ์ปัจจุบันได้พัฒนาไปสู่จุดที่ไม่สามารถประนีประนอมได้อีกต่อไป ยุคแห่งสัตว์ประหลาดทะเลทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากมนุษย์ไม่ใช้อาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงสุด เกรงว่าจะไม่สามารถถอนรากถอนโคนพวกมันได้

แต่การใช้นิวเคลียร์นั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นวิธีการแบบกำจัดศัตรูหนึ่งพัน เสียไพร่พลแปดร้อยเป็นมาตรการสิ้นหวังที่หากไม่เข้าตาจนจริงๆ ประเทศที่ครอบครองนิวเคลียร์ต่างก็หวาดระแวงที่จะใช้มัน

และในตอนนั้นเอง เย่ไป๋ก็ได้ประกาศข่าวสำคัญให้โลกภายนอกได้รับรู้!

นั่นคือ เขาจะทำหน้าที่เป็นนักบินด้วยตัวเอง เพื่อบังคับหุ่นรบระบบคนรวมเป็นหนึ่งกับเครื่องจักรที่เพิ่งวิจัยสำเร็จล่าสุด

"โอ้โห หัวหน้าวิศวกรเย่จะลงสนามด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย แล้วไม่รู้ว่าหุ่นรบเครื่องนี้จะเป็นหุ่นแบบไหนกันนะ?"

ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก เพราะการที่เย่ไป๋ซึ่งเป็นถึงหัวหน้าผู้ออกแบบยอมลงมาเป็นนักบินเอง ย่อมจินตนาการได้ว่าหุ่นรบเครื่องนี้จะต้องมีความพิเศษและแตกต่างอย่างแน่นอน

แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากที่คัดค้านทันที เพราะเย่ไป๋มีความสำคัญเกินไป เขาไม่เหมาะที่จะไปเป็นนักบินเสี่ยงตาย!

หากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นที่แนวหน้า มันจะเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่หลวงต่อประเทศจีนและต่อมนุษยชาติทั้งมวล

แต่ในเมื่อเย่ไป๋ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ก็ไม่มีใครภายนอกเปลี่ยนใจเขาได้ แม้แต่ท่านผู้การเองก็ทำได้เพียงตักเตือนด้วยความห่วงใยอย่างนุ่มนวล

เมื่อผ้าคลุมสีดำผืนมหึมาค่อยๆ ถูกเปิดออก สัตว์ร้ายเหล็กกล้าก็ค่อยๆ เผยโฉม หลงเสิน ที่เย่ไป๋ทุ่มเทแรงกายแรงใจวิจัยก็ปรากฏแก่สายตาชาวโลก!

วินาทีที่หลงเสินถูกนำออกมาโชว์ โลกภายนอกต่างก็ฮือฮาจนสะเทือนเลื่อนลั่น…