ตอนที่ 382 วัสดุโลหะมีปัญหาหรือ? ไม่ใช่! เป็นเพราะเจ้านั่นแกร่งเกินไปต่างหาก!
ตอนที่ 382 วัสดุโลหะมีปัญหาหรือ? ไม่ใช่! เป็นเพราะเจ้านั่นแกร่งเกินไปต่างหาก!
ในเวลานี้ เย่ไป๋ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว
สถานการณ์การต่อสู้ตรงหน้าบีบบังคับให้เขาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด... เขาจะต้องสร้างหุ่นรบที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ให้ได้!
ต้องพัฒนาต่อยอดจากพื้นฐานของหั่วจ่ง สร้างหุ่นรบที่ทรงพลังยิ่งขึ้นออกมาตัวแล้วตัวเล่า เพื่อเหยียบย่ำเจ้าสัตว์ประหลาดพวกนี้ให้จมดิน
“เส้นทางการวิจัยและพัฒนาหุ่นรบเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราต้องพัฒนาเส้นทางนี้ไปให้ถึงขีดสุด เพราะนั่นคือทางรอดเดียวของประเทศมังกร และทางรอดของมนุษยชาติบนดาวดวงนี้!”
เย่ไป๋กัดฟันแน่น บอกกับตัวเองในใจ
ณ เวลานี้ นี่ไม่ใช่เรื่องของประเทศใดประเทศหนึ่งอีกต่อไป แต่มันคือวาระของมวลมนุษยชาติ
สัตว์ประหลาดพวกนี้มีพลังน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ สายพันธุ์ก็ซับซ้อนหลากหลายขึ้น ใครจะรู้ว่าในอนาคตจะมีตัวอะไรโผล่ออกมาอีก เผลอๆ อาจจะมีสัตว์ประหลาดระดับที่สามารถทำลายโลกได้ในพริบตาปรากฏตัวออกมาก็ได้!
ถึงตอนนั้นจะมาเสียใจก็สายไปเสียแล้ว ดังนั้นเขาต้องรีบสร้างหุ่นรบที่แข็งแกร่งกว่านี้ กวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก แล้วค่อยไปจัดการระเบิดรูหนอนทิ้งซะ
ในสถานการณ์ตรงหน้า เย่ไป๋หวังเพียงแค่ให้หั่วจ่งต้านทานการโจมตีของสัตว์ประหลาดทั้งสามตัวนี้ให้ได้ แค่ยื้อให้เสมอแล้วบีบให้พวกมันถอยกลับไป เขาก็พอใจแล้ว!
แต่ใครจะคิดว่า... แม้แต่ความต้องการเล็กๆ แค่นี้ ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เกินเอื้อม
เจ้าสัตว์ประหลาดเสือโคร่งระเบิดความดุร้ายออกมาดุจพายุคลั่ง มันกระโจนเข้าใส่สุดแรงเกิด เอาขนาดยักษ์ของมันพุ่งชนกระแทกร่างของหั่วจ่งเข้าอย่างจัง!
ปัง! ปัง! ปัง!
หั่วจ่งเซถอยหลังไปหลายก้าว แต่ด้วยระบบรักษาการทรงตัวของตัวเครื่อง มันจึงยังไม่ล้มลงไปในทันที
แต่ในจังหวะนั้นเอง ร่างของเจ้าเสือโคร่งก็เข้าประชิดตัวแล้ว!
ปากกว้างมหึมาของมันกัดงับเข้าที่ไหล่ของหั่วจ่งจนจมเขี้ยว แล้วกระชากลากถอยหลังอย่างรวดเร็ว
หั่วจ่งถูกแรงมหาศาลของสัตว์ประหลาดลากถูไถไปตามพื้นทะเลลึกอย่างทุลักทุเล!
“คุณพระช่วย! ไม่จริงใช่ไหม? ทำไมหั่วจ่งถึงตกอยู่ในสภาพนั้น? โดนเจ้าสัตว์ประหลาดล็อกตัวไว้แล้ว!”
คนที่ยืนดูอยู่บนฝั่งเห็นเหตุการณ์นี้อย่างชัดเจน ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดด้วยความตกใจ
“อย่านะ... ลุกขึ้นสิหั่วจ่ง จัดการมันให้ได้!”
ใครบางคนพึมพำภาวนา กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ อยากจะกระโจนลงไปสู้แทนหั่วจ่งเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ทันใดนั้น หั่วจ่งก็เหวี่ยงมีดดาบในฝ่ามือ ฟันฉับลงไปที่ตัวอักษรหวางบนหน้าผากของสัตว์ประหลาดเสือโคร่งอย่างสุดแรง!
นี่คือคำสั่งที่ส่งตรงมาจากศูนย์บัญชาการ เพราะจากการวิเคราะห์ จุดตายของมันน่าจะอยู่ที่ตัวอักษรบนหน้าผากนั่นเอง
แต่เจ้าเสือโคร่งตัวนี้ฉลาดเป็นกรด พอเห็นคมดาบพุ่งตรงมาที่หน้าผาก มันก็รีบเบี่ยงหัวหลบเล็กร้อย
จุดตายรอดพ้นคมดาบไปได้หวุดหวิด คมดาบจึงฟันเข้าที่ลำคอของมันแทน!
แต่ลำคอไม่ใช่จุดตายของมัน แถมหนังของมันยังหนาและเหนียวมาก ต่อให้โดนฟันไปสองดาบ ก็แค่มีเลือดไหลซึมออกมาบ้างเท่านั้น ไม่ถึงกับบาดเจ็บสาหัสแต่อย่างใด
และในวินาทีนั้นเอง ลำแสงเลเซอร์สีดำระลอกแล้วระลอกเล่าก็ระดมยิงใส่ร่างของหั่วจ่ง เกิดประกายไฟแลบเปรี้ยะๆ บนผิวเกราะไม่หยุด!
สิ่งที่น่าสังเกตคือ เมื่อลำแสงเลเซอร์หลายสายรุมยิงซ้ำๆ เข้าที่จุดเดิม ในที่สุดเกราะชั้นนอกของหั่วจ่งก็เกิดรอยปริแตกจนเป็นรู
เผยให้เห็นระบบกลไกซับซ้อนภายในตัวเครื่อง ลำแสงเลเซอร์อีกสายพุ่งเจาะซ้ำเข้าไปข้างในทันที ประกายไฟพุ่งกระจัดกระจาย กระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบออกมาสายแล้วสายเล่า เป็นภาพที่น่าหวาดเสียวสุดขีด!
“บ้าเอ๊ย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!”
ผู้บริหารระดับสูงของโรงงานถลุงเหล็กตงหยางที่เห็นฉากนี้ถึงกับทุบโต๊ะระบายอารมณ์
“เป็นไปไม่ได้ครับท่านผอ.! ตอนที่เราผลิตวัสดุเกราะตัวนี้ เราผ่านกระบวนการถลุงด้วยความร้อนสูงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งกว่าสามสิบขั้นตอน นั่นมันกระบวนการผลิตที่ซับซ้อนที่สุดในโรงงานเราแล้วนะ จะมาถูกเจาะแตกง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง?”
ผู้บริหารระดับรองลงมาคนหนึ่งแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
แต่เมื่อไตร่ตรองดูอีกที ผู้อำนวยการโรงงานถลุงเหล็กตงหยางก็เริ่มเข้าใจและปล่อยวาง
เพราะเห็นหรือเปล่า?
สัตว์ประหลาดต้องใช้เลเซอร์ระดมยิงซ้ำๆ เข้าที่จุดเดิมเท่านั้น ถึงจะเจาะเกราะจนเป็นรูได้ และรูที่ว่าก็เป็นแค่รูเล็กๆ ไม่ได้ฉีกขาดเสียหายเป็นวงกว้าง
นั่นพิสูจน์แล้วว่าวัสดุของพวกเขาคุณภาพเยี่ยมยอดมากแล้ว เพราะถ้าให้โรงงานเหล็กอื่นมาทำ ผลลัพธ์คงจะดูไม่จืดกว่านี้เยอะ!
ทว่าในตอนนี้ ระบบภายในของหุ่นรบได้รับความเสียหาย การควบคุมเริ่มติดขัดไม่ตอบสนองดั่งใจ
เย่ไป๋ตัดสินใจเด็ดขาด สั่งเปิดระบบอัจฉริยะอัตโนมัติทันที
นั่นหมายความว่านับจากวินาทีนี้ หุ่นรบหั่วจ่งจะคิดและตัดสินใจด้วยตัวเองตามสถานการณ์ตรงหน้า
มนุษย์สามารถปล่อยมือ แล้วปล่อยให้หั่วจ่งต่อสู้ตามสัญชาตญาณจักรกลได้เลย!
ตึง! ตึง! ตึง!
ชิปประมวลผลอัจฉริยะภายในตัวหั่วจ่งเริ่มทำงาน มันคำนวณแล้วว่าสถานการณ์นี้ไม่เสี่ยงก็ไม่ชนะ ต้องรีบสังหารเจ้าสัตว์ประหลาดเสือโคร่งตรงหน้าให้ได้ก่อน ถึงจะไปจัดการกับเจ้าก้อนเนื้อและเจ้ามนุษย์เกราะเหล็กได้
แต่เจ้าเสือโคร่งนั้นตึงมือมาก แถมเจ้าก้อนเนื้อก็ยิงเลเซอร์ป่วนไม่หยุด!
ส่วนเจ้ามนุษย์เกราะเหล็กก็ฉลาดเหลือเกิน มันคอยยืนบังกระสุนจากปีกซ้ายขวา ช่วยกันไม่ให้อาวุธลำแสงความหนาแน่นสูงยิงสนับสนุนมายิงโดนเพื่อนของมัน
ในที่สุด หั่วจ่งก็เริ่มต้านทานไม่ไหว ประกายไฟพุ่งออกจากร่างไม่ขาดสาย การเคลื่อนไหวเริ่มเชื่องช้าลงเรื่อยๆ...
“แย่แล้ว! ทำการแทรกแซงระบบด่วน ยกเลิกโหมดอัตโนมัติ แล้วสั่งให้หั่วจ่งถอนตัวกลับมาทันที!”
ที่ชายฝั่ง เย่ไป๋รีบตะโกนสั่งการฉุกเฉิน
เจ้าหน้าที่ในห้องบัญชาการต่างสะดุ้งโหยง รีบปฏิบัติตามคำสั่งของเขาทันที
ทันทีที่โหมดอัตโนมัติถูกยกเลิก หั่วจ่งที่ได้รับคำสั่งถอนทัพก็ตัดสินใจทำสิ่งสุดท้าย
นั่นคือการสลัดชิ้นส่วนร่างกายที่ถูกเจ้าเสือโคร่งล็อกเอาไว้ทิ้งไป เหมือนกับจิ้งจกสลัดหางเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกพันธนาการ
จากนั้นมันก็หันหลังกลับ เดินโซซัดโซเซกลับเข้าหาฝั่งทีละก้าว!
ภาพนี้ทำเอาทุกคนขอบตาร้อนผ่าว หั่วจ่งได้ทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถแล้ว แม้สุดท้ายจะเอาชนะไม่ได้ แต่มันก็สู้จนหยดสุดท้าย
แม้ระบบทั่วร่างกายจะเสียหายหนัก แต่มันก็ยังยอมสละอวัยวะส่วนหนึ่งของตัวเองเพื่อพาชีวิตรอดกลับมาหาทุกคน!
ส่วนสัตว์ประหลาดทั้งสามตัวที่อยู่ด้านหลัง แววตาของพวกมันแสดงความลังเลว่าจะไล่ตามไปฆ่าดีไหม?
พวกมันมองหั่วจ่งด้วยความเคียดแค้น แต่หลังจากชั่งใจอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ตามมา
พวกมันส่งเสียงร้องประหลาดๆ ทิ้งท้าย ก่อนจะสร้างคลื่นยักษ์สึนามิโถมเข้าใส่ฝั่ง แล้วมุดหายลงไปในทะเลลึก!
ทันทีที่หั่วจ่งมาถึงชายฝั่ง ร่างยักษ์ก็ล้มตึงลงนอนกับพื้น ร่างกายเสียหายยับเยิน จำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน
“เร็วเข้า! เคลียร์พื้นที่ด่วน เรียกคนมาเพิ่มอีก ผมต้องรีบซ่อมแซมหั่วจ่งเดี๋ยวนี้!”
เย่ไป๋รีบวิ่งลงไปที่หน้างานทันที เมื่อเห็นสภาพของหั่วจ่ง เขาก็รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก