ตอนที่ 376 ก้าวเล็กๆ ที่เรียบง่าย! แต่คือก้าวกระโดดครั้งใหญ่ของอารยธรรมมนุษย์!

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนที่อยู่หน้าจอทั่วทุกมุมโลกถึงกับตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด!

พวกเขาทุกคนต่างพากันชื่นชมยกย่องว่า แม้นี่จะเป็นเพียงก้าวแรกของหุ่นรบ แต่มันกลับเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อารยธรรมมนุษย์ รวมไปถึงประวัติศาสตร์การต่อสู้กับสัตว์ประหลาดทางทะเล

นี่คือก้าวแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ การก้าวกระโดดครั้งนี้มีความหมายอย่างมหาศาล!

นับจากนี้ไป มนุษยชาติจะไม่ถูกจำกัดพื้นที่อยู่แค่ในท้องทะเลอันเวิ้งว้างเพราะความหวาดกลัวต่อสัตว์ประหลาดอีกต่อไป เราจะเปลี่ยนสถานะจากฝ่ายตั้งรับมาเป็นฝ่ายรุก เริ่มต้นบุกโจมตีสัตว์ร้ายน่ารังเกียจที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ทะเลลึกเหล่านี้เสียบ้าง

พวกสัตว์ประหลาดเหล่านี้เคยบุกโจมตีท่าเรือของมนุษย์ ทำลายเรือเดินสมุทร และสร้างความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงให้กับสังคมมนุษย์

และนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไปหั่วจ่ง(ประกายเพลิง) จะเป็นสิ่งที่แบกรับความหวังของมวลมนุษยชาติเอาไว้ เริ่มต้นเปิดฉากกวาดล้างเหล่าสัตว์ประหลาด และเอาคืนความเจ็บปวดที่มนุษย์ต้องเผชิญมาตลอดหลายวันอย่างสาสม!

(ขอใช้คำว่าหั่วจ่งแทนนะครับ)

ครืน... ครืน...

ทันใดนั้น หุ่นรบสงครามหั่วจ่งก็ก้าวเท้าออกไปทีละก้าว มุ่งหน้าลึกออกไปสู่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่

ภาพที่เห็นทำให้จิตใจของทุกคนสั่นสะเทือน แม้ว่าก่อนหน้านี้โลกเราจะมีสิ่งที่เรียกว่าหุ่นรบอยู่บ้าง แต่หุ่นรบในตอนนี้มันต่างจากของเดิมโดยสิ้นเชิง!

นี่คือหุ่นรบสงครามอย่างแท้จริง เป็นเจ้ายักษ์ใหญ่ระดับซูเปอร์ไซส์ เป็นอาวุธสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถต่อกรกับสัตว์ประหลาดทางทะเลได้จริงๆ

เมื่อมาถึงจุดนี้ จิตใจของทุกคนกลับเริ่มสงบลงทีละน้อย

ไม่ใช่เพราะหายตื่นเต้น แต่เพราะทุกคนจดจ่อสมาธิทั้งหมดไปที่แผ่นหลังของเจ้ายักษ์ใหญ่ตรงหน้า จนไม่มีเวลาให้ใจเต้นแรง ทุกสายตาจับจ้องด้วยความใคร่รู้ว่า ต่อจากนี้มันจะใช้วิธีการแบบไหนในการจัดการกับสัตว์ประหลาด?

ในเวลานี้ เย่ไป๋กลายเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจของมหาชนอย่างไม่ต้องสงสัย ในฐานะบิดาแห่งหุ่นรบและผู้สร้างเจ้าหั่วจ่งตัวนี้

ดังนั้น ผู้คนจึงอยากจะถามเขาเหลือเกินว่า หุ่นรบสงครามหั่วจ่งมีลูกไม้เด็ดในการโจมตีแบบไหนซ่อนอยู่บ้าง?

“คุณเย่ไป๋ พลังโจมตีที่แท้จริงของหั่วจ่งเครื่องนี้เป็นยังไงกันแน่ครับ?”

ในจังหวะที่คนอื่นเผลอ นายทหารคนหนึ่งอดใจไม่ไหวต้องแอบกระซิบถาม

เพราะเขาเองก็อยากรู้จนแทบคลั่ง ยิ่งในกองทัพไม่เคยมีการใช้หุ่นรบขนาดมหึมาแบบนี้ออกไปล่าสัตว์ประหลาดตัวเป็นๆ มาก่อน

เย่ไป๋มองออกไปที่ทะเลไกล เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

“รูปแบบการโจมตีของหั่วจ่งเครื่องนี้มีหลากหลายมากครับ จะให้อธิบายรวดเดียวคงไม่หมด คุณคอยดูเอาเถอะครับ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน!”

อะไรนะ... รูปแบบการโจมตีเยอะจนอธิบายออกมาไม่ได้เลยเหรอ?

คำตอบนั้นทำเอาหัวใจของนายทหารกระตุกวูบ แสดงให้เห็นว่าเจ้าหั่วจ่งตัวนี้ต้องมีวิธีการต่อสู้ที่แพรวพราวมากเสียจนไม่อาจสรุปได้ในประโยคเดียว

ณ ทะเลลึกห่างจากชายฝั่งออกไปหลายพันเมตร ท่ามกลางคลื่นลมที่โหมกระหน่ำ สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งกำลังย่ำน้ำตรงเข้ามาอย่างช้าๆ!

เจ้านี่มีรูปร่างคล้ายกับสุนัขป่ายักษ์มหึมา ร่างกายปกคลุมด้วยขนที่ดูชุ่มโชกไปด้วยเลือด ดวงตาเรียวรีทั้งสองข้างเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต

กรงเล็บทั้งสองข้างของมันแหลมคมผิดปกติ ปลายเล็บดูราวกับใบพัดของกังหันลมผลิตไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่สามารถตัดตึกสูงให้ขาดสะบั้นได้ง่ายๆ!

เวลานี้ สัตว์ประหลาดกำลังพุ่งเข้ามาหาชายฝั่งอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วระดับนี้ คาดว่าอีกไม่นานมันคงจะถึงฝั่ง

แต่ทว่า... หุ่นรบสงครามหั่วจ่งได้ไปรออยู่ที่นั่นแล้ว!

และเนื่องจากทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งหน้าเข้าหากัน จึงทำให้พวกมันเผชิญหน้ากันอย่างรวดเร็ว

“ดูนั่นสิ! หุ่นรบหั่วจ่งเจอตัวสัตว์ประหลาดแล้ว!”

“คุณพระช่วย! ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นมาถึงแล้วเหรอเนี่ย? ดีใจชะมัด!”

“หั่วจ่งสุดยอดไปเลย! ถึงแม้เทียบขนาดตัวแล้วจะยังดูเล็กกว่าสัตว์ประหลาดอยู่หน่อยๆ แต่รังสีความน่าเกรงขามนี่พุ่งทะลุปรอท น่าทึ่งจริงๆ!”

ผู้ชมทุกคนในห้องถ่ายทอดสดต่างไม่คาดฝันมาก่อนว่า จะมีโอกาสได้เห็นภาพแบบนี้สักครั้งในชีวิต

อสูรเหล็กยักษ์ที่น่าเกรงขามกำลังจะดวลเดี่ยวกับสัตว์ประหลาด?

ฉากแบบนี้มันควรจะมีอยู่แค่ในการ์ตูนหรือหนังไซไฟไม่ใช่เหรอ?

ไม่น่าเชื่อเลยว่า ภาพในภาพยนตร์จะกลายมาเป็นความจริงตรงหน้า!

วินาทีนั้น เมื่อเจ้าสัตว์ประหลาดเห็นหั่วจ่งปรากฏตัวขึ้น มันก็ชะงักด้วยความตกใจ ดวงตาเรียวรีฉายแววสงสัยวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความดุร้ายอันน่าสะพรึงกลัว!

สัตว์ประหลาดไม่สนหรอกว่าไอ้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือตัวอะไร สรุปง่ายๆ คือมันรู้แค่การทำลายล้าง ทำลายอย่างบ้าคลั่ง อะไรที่ขวางหน้าก็แค่พังมันให้ย่อยยับไปซะ

โฮก!!!

สัตว์ประหลาดส่งเสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น คลื่นยักษ์ในทะเลพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

สึนามิระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้าใส่ กระแทกเข้าที่ช่วงไหล่ของหั่วจ่ง ราวกับต้องการจะกลืนกินร่างเหล็กกล้านั้นให้จมหายไปในเกลียวคลื่น

แต่ใครจะคาดคิด ในจังหวะนั้นเอง หั่วจ่งก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที!

เคร้ง!

มันก้าวเท้าออกไป เสียงเสียดสีของโลหะดังกึกก้อง ร่างกายของมันยืนหยัดอยู่กลางทะเลด้วยท่วงท่าราวกับนักวิ่งข้ามรั้ว

แขนข้างหนึ่งของหั่วจ่งพุ่งกระแทกออกไปด้านหน้า หมัดเหล็กกำแน่นราวกับค้อนยักษ์ที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้

หมัดนี้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! ด้วยการทำงานประสานกันของเครื่องยนต์แรงม้าสูง ทุกแกนหมุนในร่างกายระเบิดพลังเต็มพิกัด ในชั่วพริบตา ความเร็วนั้นเหนือกว่าการสปรินต์ร้อยเมตรของนักกีฬาวิ่งระยะสั้นเสียอีก!

แล้วแบบนี้ สัตว์ประหลาดจะป้องกันทันได้อย่างไร?

ตูม!!!

เมื่อถูกหมัดเหล็กกระแทกเข้าเต็มเปา สัตว์ประหลาดก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของมันเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะล้มคว่ำลงไปในทะเล

อย่างไรก็ตาม สัตว์ประหลาดก็ยังทรงตัวเอาไว้ได้ มันยืนอยู่ห่างออกไป จ้องมองเจ้าหั่วจ่งด้วยความระแวดระวัง

การลงมือครั้งแรกของหั่วจ่ง เพียงกระบวนท่าเดียวก็ซัดจนสัตว์ประหลาดกระเด็น ภาพนี้ทำให้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดหลายสิบล้าน หรืออาจจะเกือบถึงร้อยล้านคน ต่างพากันโห่ร้องด้วยความยินดี!

“หั่วจ่งจงเจริญ! หั่วจ่งโคตรเท่!”

“สุดยอดไปเลยหั่วจ่ง...”

“ทำได้สวยมากเจ้าหนู สมกับที่เป็นไอดอลของฉัน!”

ณ สถานที่จัดพิธีเปิดตัว ทุกคนต่างยิ้มแก้มปริ พยักหน้าให้กันด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

การแสดงโชว์ครั้งแรกของหั่วจ่ง ส่งคำตอบที่น่าพอใจด้วยการเปิดตัวที่ยอดเยี่ยมแบบนี้!

แม้ว่าการต่อสู้จะเพิ่งเริ่มต้น แต่ก็เหมือนกับคำกล่าวที่ว่ามองลอดรูไผ่เห็นลายเสือดาวเพียงแค่เห็นท่าออกหมัดของหั่วจ่ง ก็พอมองออกแล้วว่าความเร็วในการโจมตีของมันน่ากลัวขนาดไหน มันคือความเร็วที่ก้าวข้ามขีดจำกัดการตอบสนองทางประสาทของสัตว์ประหลาดไปแล้ว

และหลังจากนั้น หั่วจ่งก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง มันก้าวเท้าสาวเข้าไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง หมัดทั้งสองข้างเหวี่ยงรัวสลับกัน เกิดเป็นชุดคอมโบหมัดที่ต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง!

“ดูนั่น! หั่วจ่งกำลังปล่อยหมัดชุด! นั่นมันวิชาหมัดมวยบนเวทีที่ใช้จัดการน็อกคู่ต่อสู้นี่นา?”

มีเสียงร้องอุทานดังขึ้น ตอนนี้หั่วจ่งดูไม่เหมือนหุ่นรบจักรกลเลยสักนิด แต่เหมือนนักมวยที่มีชีวิตจิตใจยืนอยู่บนสังเวียน มันเหวี่ยงหมัดคู่อย่างบ้าคลั่ง ต้อนศัตรูให้จนมุมทีละก้าว แล้วค่อยๆ บดขยี้ให้ตาย

เย่ไป๋ ในฐานะบิดาแห่งหุ่นรบ เมื่อได้เห็นวิชาหมัดมวยชุดนี้ถูกใช้ออกมา เขาก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่า เพื่อออกแบบกระบวนท่าชุดนี้ เขาต้องสูญเสียเซลล์สมองไปมากเท่าไหร่กันเชียว?!