ตอนที่ 301 หมึกยักษ์โคลอสซัล สิ่งมีชีวิตลึกลับปรากฏตัวอีกครั้ง!

บนท้องทะเลอันบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยเรื่องราวปริศนาและสิ่งที่ไม่รู้อันหลากหลาย

เรือประมงลำนี้เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการผจญภัย กัปตันเรือสวมหมวกกันลมหนาเตอะ ปากคาบกล้องยาสูบขนาดใหญ่

ดวงตาคู่หนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้ปีกหมวก ทว่ากลับคมกริบราวกับพญาอินทรีที่โผบินฝ่าพายุ สายตากวาดมองผิวน้ำทะเลที่มืดมิดอย่างไม่ลดละ...

"กัปตันครับ ได้ยินว่าแถวนี้เพิ่งเกิดอุบัติเหตุทางทะเลไปไม่นาน เราอ้อมไปทางอื่นดีกว่าไหมครับ?"

ต้นหนเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล

เหล่าลูกเรือต่างพากันขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือตั้งแต่เช้าตรู่ ทุกคนเกาะราวระเบียงมองไปยังน่านน้ำลึกลับเบื้องหน้า พอหวนนึกถึงเหตุการณ์ประหลาดที่ออกข่าวในทีวี แต่ละคนก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ

ในที่สุดกัปตันก็หันหลังกลับเดินไปยังห้องควบคุมเรือ

"เดินหน้าต่อไป ถ้าเจอพายุ ค่อยเปลี่ยนเส้นทางชั่วคราว"

"รับทราบครับ กัปตัน"

เมื่อกัปตันผู้ดื้อรั้นยืนยันคำเดิม เหล่าลูกเรือจะทำอะไรได้?

เมื่อเรือเดินทะเลระวางขับน้ำหลายสิบตันลำนี้ค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้จุดที่ลือกันว่าเป็นน่านน้ำมรณะ พายุลูกใหญ่ก็เริ่มก่อตัวขึ้น

เมื่อพายุลูกนี้ก่อตัวสมบูรณ์ จะถอยหลังกลับตอนนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว!

"กัปตันแย่แล้วครับ เรือเสียการควบคุมแล้ว!"

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

คลื่นยักษ์โถมซัดสาดเข้าใส่กราบเรือ เสียงกระแทกกับแผ่นไม้หนาทึบดังก้องทึบๆ ราวกับเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา ทำเอาหัวใจของทุกคนเต้นรัวเร็ว

กัปตันเริ่มรู้สึกเสียใจ เขาทอดหมวกใบโตทิ้งเผยให้เห็นศีรษะล้านเลี่ยน เมื่อเดินออกมาที่ดาดฟ้าเรือ ภาพเบื้องหน้าช่างดูราวกับวันสิ้นโลก

เมฆดำปกคลุมดวงอาทิตย์จนมืดมิด คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำดาดฟ้า ปลาจากเขตน้ำตื้นกระโจนขึ้นมาบนเรือตามแรงคลื่น ราวกับทะเลกำลังรุกราน เตรียมจะกลืนกินเรือลำนี้และชีวิตทุกชีวิตบนเรือลงสู่ท้องทะเลอย่างเกรี้ยวกราด

"กัปตัน ไม่ไหวแล้วครับ เราต้องสละเรือหนีด้วยเรือชูชีพ!"

ต้นหนกัดฟันพูด

เหตุการณ์แบบนี้แม้แต่ในชีวิตชาวเรืออย่างพวกเขาก็หาได้ยากยิ่ง ครั้งนี้ถือว่าคราวซวยจริงๆ แค่เอาชีวิตรอดกลับไปได้ก็ถือว่าโชคดีถมถึดแล้ว

เรือลำนี้คงต้องทิ้งอย่างแน่นอนแล้ว!

"รีบเปิดห้องเก็บเรือชูชีพ กางแพยางเร็วเข้า!"

กัปตันออกคำสั่งสุดท้ายในชีวิตการเดินเรือของเขา

"เอ๊ะ นั่นมันอะไรน่ะ?"

ทันใดนั้น ต้นหนสังเกตเห็นวัตถุสีดำทมิฬกลุ่มหนึ่งอยู่ห่างออกไปราวสิบไมล์ทะเล มันดูเหมือนงูยักษ์ในทะเล พุ่งทะยานขึ้นเหนือน้ำ และร่อนมาตามสายลมด้วยความเร็วสูง!

ว้าย!

เมื่อมันมาถึงตรงหน้า ทุกคนถึงได้เห็นชัดถนัดตา อาศัยแสงจันทร์อันเลือนรางส่องให้เห็นหนวดสีดำทมิฬที่เต็มไปด้วยปุ่มดูดสีแดงฉาน แผ่แรงดูดอันน่าสะพรึงกลัว เกาะติดแน่นกับเรือลำใหญ่ในพริบตา

แครก!

หนวดนั้นออกแรงเพียงเล็กน้อย พลังจากปุ่มดูดยักษ์ก็ฉีกกระชากตัวเรือจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

ซู่ ซู่ ซู่!

ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน หนวดยักษ์อีกเส้นแล้วอีกเส้นก็พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา โอบล้อมเรือลำใหญ่นี้ไว้อย่างรวดเร็ว!

"บ้าเอ๊ย หรือว่าเราจะเจอหมึกยักษ์ใต้ทะเลเข้าให้แล้ว?"

ต้นหนที่กำลังสั่งการให้เปิดห้องเก็บเรือชูชีพ ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"ไม่น่าใช่นะ ตรงนี้ยังไม่ใช่เขตทะเลลึก จะมีหมึกยักษ์ขนาดมหึมาแบบนี้ได้ยังไง?"

กัปตันเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ

ในศตวรรษที่ผ่านมา มีรายงานการค้นพบหมึกยักษ์ใต้ทะเลจากทั่วทุกมุมโลกอย่างต่อเนื่อง

แต่สุดท้ายหมึกยักษ์พวกนั้นก็เป็นแค่สัตว์ที่ทางวิชาการตั้งชื่อว่า หมึกยักษ์โคลอสซัล(Colossal Squid) ซึ่งมีความยาวได้ถึงหลายสิบเมตร เป็นคู่ปรับตามธรรมชาติของวาฬหัวทุย

แต่ถึงจะพูดยังไง มันก็แค่สัตว์ตามธรรมชาติชนิดหนึ่ง เพียงแค่ตัวใหญ่หน่อยเท่านั้น

เรือของพวกเขาระวางขับน้ำตั้งหลายสิบตัน หมึกยักษ์โคลอสซัลตัวเดียวไม่มีทางตรึงเรือไว้ได้หรอก

แถมพอลองนับดูคร่าวๆ ในพายุอันมืดมิดนี้ มีหนวดยักษ์โผล่ออกมาตั้งสามสิบสี่สิบเส้น!

คำนวณดูแล้ว... หรือว่าจะมีหมึกยักษ์โคลอสซัลโผล่มาพร้อมกันหลายตัว?

"เป็นไปไม่ได้ หมึกยักษ์โคลอสซัลเป็นสัตว์สันโดษ เหมือนเสือบนบกนั่นแหละ พวกมันหวงถิ่นมาก ไม่มีทางออกล่าพร้อมกันเด็ดขาด"

เวลานี้ กัปตันยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมองไปในระยะไกล แล้วใบหน้าก็ซีดเผือดลงอีกครั้ง!

"นั่นมันตัวอะไรกัน?"

เขาพึมพำด้วยความหวาดกลัว ราวกับคนเสียสติ

เห็นเพียงวัตถุสีทองกลุ่มหนึ่งบนผิวน้ำ สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวูบวาบ ก่อนจะระเบิดแสงสีทองเจิดจ้าออกมาในชั่วพริบตา บดบังแสงจากสปอตไลท์ส่องสว่างจนมิด...

ท่ามกลางพายุคลั่งกลางทะเลอันน่าสะพรึงกลัว หัวสีทองขนาดมหึมาค่อยๆ โผล่พ้นผิวน้ำ...

ดวงตาทั้งสองข้างของมันไร้ซึ่งความรู้สึก ราวกับสัตว์ประหลาดจากต่างมิติ แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ลำตัวของมันยังคงซ่อนอยู่ใต้น้ำ เพียงแค่หัวที่โผล่ออกมาครึ่งเดียวก็ทำให้ท้องทะเลแถบนั้นปั่นป่วนโกลาหล ก่อตัวเป็นวังวนยักษ์ที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งรอบข้างลงไปอย่างบ้าคลั่ง!

"บัดซบ นี่มัน... นี่มัน... พระเจ้าช่วย ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?"

ทุกคนบนเรือลืมเรื่องขึ้นเรือชูชีพไปเสียสนิท ต่างขยี้ตาตัวเองอย่างบ้าคลั่ง หวังว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพหลอน

หมึกยักษ์โคลอสซัลลึกลับ แล้วไหนจะหัวสัตว์ประหลาดสีทองอันน่าสยดสยองนั่นอีก นี่มันตัวอะไรกันแน่?!

"หนี! รีบหนีเร็ว!"

เมื่อเผชิญกับภัยคุกคามจากสิ่งมีชีวิตลึกลับ กัปตันได้สติกลับมาเป็นคนแรก รีบกระโดดขึ้นเรือชูชีพเพื่อหนีตายอย่างทุลักทุเล

ตูมมม...

ในวินาทีนั้น หนวดยักษ์หลายสิบเส้นออกแรงพร้อมกัน บดขยี้เรือใหญ่จนแตกกระจุย แยกส่วนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง หัวสีทองจากระยะไกลได้แหวกว่ายเข้ามาถึงตรงหน้า

และในวินาทีถัดมา มันก็อ้าปากรูปทรงสามเหลี่ยมกลับหัวอันลึกลับ ฉีกกระชากกัดกินหนวดยักษ์เหล่านั้น!

ก๊าซ... ก๊าซ...

ชั่วขณะหนึ่ง บนผิวน้ำทะเลกลายเป็นสมรภูมิการต่อสู้ระหว่างสิ่งมีชีวิตลึกลับสองชนิด

……

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา คำสั่งด่วนจากกองบัญชาการทหารสูงสุดก็ถูกส่งลงมา

เดิมทีคำสั่งนี้ไม่ควรจะมาถึงหูของเย่ไป๋ แต่ในฐานะผู้ได้รับเหรียญเกียรติยศสูงสุด และเป็นนักวิจัยอันดับหนึ่งของจีนในปัจจุบัน เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง จึงจำเป็นต้องเชิญหัวกะทิระดับท็อปจากทุกภาคส่วนมาประชุมด่วน

ดังนั้นเย่ไป๋จึงได้รับแจ้ง เขาละมือจากงานตรงหน้าทันที และรีบรุดไปยังห้องประชุมสูงสุดของฐานทัพ

เมื่อก้าวเข้ามา ก็พบว่าท่านผู้นำนั่งรออยู่ตรงหัวโต๊ะแล้ว ขนาบข้างด้วยผู้รับผิดชอบระดับสูงสุดจากแต่ละกระทรวง

เย่ไป๋กวาดตามอง พบว่าบรรยากาศในห้องประชุมดูตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งลง จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นภาพที่ฉายอยู่บนจอโปรเจคเตอร์...

ภาพนั้นค่อนข้างเบลอ แสดงให้เห็นพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำกลางทะเล

ลมทะเลหวีดหวิว คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า บนเรือที่โคลงเคลงเจียนจะล่ม แผ่นไม้หลุดร่วงลงมาทีละแผ่น!

(หยุดลงถึงวันที่ 3 มกราคม 2569 ครับ ขอสวัสดีปีใหม่ทุกท่าน และขอบคุณที่สนับสนุนกันตลอดมา ขอให้ทุกท่านมีความสุขความเจริญตลอดไปครับ)