ตอนที่ 191 จบโครงการนี้ จะเลื่อนยศให้เป็นพันเอกพิเศษ!
ตอนที่ 191 จบโครงการนี้ จะเลื่อนยศให้เป็นพันเอกพิเศษ!
ผู้นำกองทัพเรือหัวเราะแล้วกล่าวว่า
"เสี่ยวเหมินเอ๋ย คุณยังอ่อนหัดในเรื่องนี้นะ ถ้าเราแต่งตั้งสหายเย่ไป๋เป็นหัวหน้าผู้ออกแบบโดยตรงแล้วสหายคนอื่นจะคิดยังไง?"
"พวกเขาอาจจะหาว่าผมลำเอียงเข้าข้างเย่ไป๋ แม้ผมจะบอกให้พวกเขาสมัครเข้ามาได้ แต่พวกเขาก็คงไม่สมัครหรอก เพราะรู้ดีว่าเย่ไป๋ที่ทั้งหนุ่มแน่นและมีความสามารถเหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้าผู้ออกแบบมากกว่า"
"สิ่งที่สหายคนอื่นต้องการก็แค่ ท่าทีของความยุติธรรมเท่านั้น"
"ไม่อย่างนั้น ถ้าโครงการใหญ่ๆ เราโยนให้เย่ไป๋หมด วันหลังจะจัดประชุมหารือไปทำไม สู้ยกให้เขารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?"
"แบบนั้นระบบระเบียบก็พังหมดพอดี"
นายทหารยศพันโทแซ่เหมินถึงบางอ้อ
"ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณท่านผู้นำที่ชี้แนะ"
......
ในห้องพักของตัวแทนผู้ทรงคุณวุฒิท่านอื่น
เหล่าผู้ทรงคุณวุฒิก็ถูกผู้ช่วยหรือผู้ติดตามถามคำถามเดียวกัน ว่าจะลงสมัครชิงตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบและผู้รับผิดชอบโครงการยานแม่กลางเวหาหรือไม่
เช่น ตัวแทนผู้ทรงคุณวุฒิด้านพลังงานและการขับเคลื่อน
"ศาสตราจารย์หูครับ เราจะลงสมัครหัวหน้าผู้ออกแบบไหมครับ ผมเชื่อว่าท่านมีความสามารถพอนะ!"
ศาสตราจารย์หูส่ายหน้า เขารู้ซึ้งถึงความห่างชั้นระหว่างตัวเองกับเย่ไป๋ดี
"สมัครอะไรกัน ฉันรู้ตัวเองดีว่ามีความสามารถแค่ไหน ตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบน่ะ เย่ไป๋นอนมาเห็นๆ"
"เราอย่าไปแย่งซีนเด็กมันเลย เดี๋ยวแพ้ขึ้นมาจะเสียหน้าเปล่าๆ"
"อีกอย่าง รุ่นพวกเรามันแก่แล้ว ความคิดความอ่านเริ่มตื้อตัน ถึงเวลาต้องเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่แล้วล่ะ"
ผู้ช่วยข้างกายพยักหน้าอย่างเข้าใจ
......
ในห้องพักของตัวแทนผู้ทรงคุณวุฒิด้านโครงสร้างเรือรบ
ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสท่านนี้ก็ถูกผู้ช่วยถามเช่นกัน
ท่าทีของท่านชัดเจนมาก
"จะไปแย่งทำซากอะไร ฉันเป็นตัวแทนผู้ทรงคุณวุฒิก็จริง แต่ช่องว่างระหว่างฉันกับเย่ไป๋มันกว้างแค่ไหน ฉันรู้ดีแก่ใจ ฉันไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวหรอกนะ"
"แถมยังมีคู่แข่งตัวฉกาจอย่างตาเฒ่าหวงที่เคยออกแบบเรือบรรทุกเครื่องบินอีก ขนาดตาเฒ่าหวงฉันยังสู้ไม่ได้ แล้วจะไปสู้เย่ไป๋ได้ยังไง"
"ยังไงซะ ตาเฒ่าหวงก็เหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้าผู้ออกแบบมากกว่าฉัน"
"อีกอย่าง คือการเปิดเวทีให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงฝีมือด้วย"
ผู้ช่วยข้างกายพยักหน้าเหมือนบรรลุธรรม
......
ในห้องพักของตัวแทนผู้ทรงคุณวุฒิด้านเรือบรรทุกเครื่องบิน
หัวหน้าวิศวกรหวงหรือตาเฒ่าหวง ที่ผู้เชี่ยวชาญท่านก่อนหน้าพูดถึง กำลังลังเลว่าจะลงสมัครดีหรือไม่
คิดไปคิดมา หัวหน้าวิศวกรหวงตัดสินใจสละสิทธิ์การชิงตำแหน่ง
ผู้ติดตามข้างกายตกใจมาก เพราะหัวหน้าวิศวกรหวงคนนี้เคยรับผิดชอบการออกแบบเรือบรรทุกเครื่องบินมาก่อน
ถ้าพูดถึงเรื่องเรือบรรทุกเครื่องบิน ในบรรดาผู้ทรงคุณวุฒิที่มาประชุม เกรงว่าจะไม่มีใครเทียบชั้นหัวหน้าวิศวกรหวงได้
แต่เรือบรรทุกเครื่องบินกับยานแม่กลางเวหา มันคนละเรื่องกันเลย
ดังนั้น หัวหน้าวิศวกรหวงจึงเลือกที่จะถอย
"อาจารย์ครับ ทำไมถึงสละสิทธิ์ล่ะครับ ท่านน่าจะเหมาะสมกับโครงการนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอ?"
ผู้อาวุโสหวงถอนหายใจ
"ฉันเหมาะสมก็จริง แต่ของสองอย่างนี้มันคนละเรื่องกันเลย อีกอย่าง ในเรื่องอาวุธแนวคิดใหม่พวกนี้ ฉันสู้สหายเย่ไป๋ไม่ได้จริงๆ"
"เขาเคยสร้างทั้งหุ่นยนต์รบ ทั้งเรือดำน้ำไบโอนิค ไหนจะหุ่นยนต์แมงมุมก่อนหน้านี้อีก นี่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขามีความสามารถรอบด้าน ฉันถนัดแค่เรือรบผิวน้ำ ยานแม่กลางเวหามีความหมายอย่างยิ่งต่อประเทศจีนของเรา ฉันควรเปิดทางให้คนรุ่นใหม่ดีกว่า"
"กลับมาที่เรื่องความสามารถ ฉันสู้เขาไม่ได้จริงๆ เด็กคนนี้เก่งกว่าฉันเยอะ"
แววตาของผู้อาวุโสหวงไม่มีความไม่พอใจ หรือแม้แต่ความผิดหวังเลยแม้แต่น้อย
สมัยที่เขาเริ่มเปล่งประกายในวงการอุตสาหกรรมทหาร ผู้อาวุโสรุ่นก่อนที่ถูกเขากลบรัศมีก็คงรู้สึกแบบนี้เช่นกัน
ตอนนี้ผู้อาวุโสหวงรู้ตัวดีว่า เขาอยู่บนจุดสูงสุดมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาต้องลงจากเขาเสียที
"ฉันอายุหกสิบห้าแล้ว ปีหน้าก็ต้องเกษียณไปเลี้ยงหลาน เวทีนี้... ยกให้อัจฉริยะหนุ่มอย่างสหายเย่ไป๋เถอะ!"
ลูกศิษย์ของผู้อาวุโสหวงถึงบางอ้อ
"อาจารย์ช่างมีจิตใจที่สูงส่งจริงๆ!"
ดังนั้น พอถึงวันรุ่งขึ้น มีเพียงเย่ไป๋คนเดียวที่ลงสมัครตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบ
ผู้นำสูงสุดของกองทัพเรือยิ้มออกมา
"จากการพิจารณาของคณะกรรมการ ตัดสินให้สหายเย่ไป๋ดำรงตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบโครงการสร้างยานแม่กลางเวหา"
เย่ไป๋เดินขึ้นเวทีด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย รับไมโครโฟนจากมือท่านผู้นำแล้วกล่าว
"ขอบคุณผู้อาวุโสทุกท่านที่ไว้วางใจ และขอบคุณที่มอบโอกาสนี้ให้ผมครับ ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง จะออกแบบและสร้างยานแม่กลางเวหาที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเพื่อประเทศจีนให้ได้ครับ!"
"ผมขอเอาชีวิตการทำงานของผมเป็นประกัน!"
เสียงปรบมือดังกึกก้องด้วยความจริงใจ ทุกคนต่างมองเขาด้วยความชื่นชม
และแล้ว เย่ไป๋ก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าผู้ออกแบบยานแม่กลางเวหาไปครองอย่างไม่มีข้อกังขา
การประชุมจบลงอย่างรวดเร็ว ผู้ทรงคุณวุฒินับสิบคนทยอยเดินทางกลับหน่วยงานของตน เย่ไป๋เตรียมตัวกลับสถาบัน 749
ยังไม่ทันจะได้กลับไปเก็บของที่หอพัก เขาก็ถูกผู้นำกองทัพเรือดึงตัวไปคุยที่ห้องทำงานส่วนตัวเสียก่อน
"สหายเย่ไป๋ คุณมีความไม่พอใจอะไรกับสถานการณ์ในตอนนี้หรือเปล่า?"
พูดจบ ผู้นำกองทัพเรือก็ยื่นชาร้อนให้แก้วหนึ่ง เย่ไป๋รับมาถือไว้แล้วตอบกลับ
"ไม่มีอะไรไม่พอใจครับ ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมต้องการ"
นี่เป็นคำพูดจากใจจริงของเย่ไป๋ ในตอนนี้เขาหาจุดที่ไม่พอใจไม่เจอจริงๆ
ปัจจัยทางวัตถุได้รับการตอบสนอง รางวัลทางจิตใจก็ได้รับ เย่ไป๋แค่ต้องโฟกัสกับงานวิจัยและใช้ชีวิตส่วนตัวให้มีความสุขก็พอ
ผู้นำกองทัพเรือยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะหาทางเลื่อนยศสักหน่อยนะ"
"เมื่อโครงการยานแม่กลางเวหานี้จบลง ทางองค์กรจะเลื่อนยศให้คุณเป็นพันเอกพิเศษหรือนาวาเอกพิเศษ ซึ่งเป็นยศสูงสุดในระดับนายพัน"
"ถ้าเทียบกับบางประเทศ ก็คือยศว่าที่นายพลนั่นแหละ ประเทศจีนของเราเมื่อก่อนก็เคยมี แต่ภายหลังยกเลิกไป"
เย่ไป๋ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มปริ แม้จะพอใจกับสถานะปัจจุบัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากเลื่อนยศนี่นา!
การได้เลื่อนยศ ใครบ้างจะไม่อยากได้?
ยิ่งเย่ไป๋ที่เป็นทหารเต็มตัว ยิ่งต้องอยากได้เป็นธรรมดา
"งั้นต้องขอบคุณท่านล่วงหน้าเลยครับ!"
"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก นี่คือผลตอบแทนที่คุณสมควรได้รับ ดังนั้นตอนนี้คุณแค่ต้องทำโครงการยานแม่กลางเวหาให้สำเร็จก็พอ"
เย่ไป๋พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากยานแม่กลางเวหาได้เลื่อนเป็นพันเอกพิเศษ หลังจากนั้นทำโครงการระดับสูงอีกสักสองโครงการ ก็คงได้ประดับดาวนายพลบนบ่าอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงตอนนั้นความปรารถนาของเขาก็จะเป็นจริง
"ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนครับ!"
"ดี กลับไปทำงานให้ดี ส่วนเรื่องฐานการผลิตและเงื่อนไขพื้นฐานต่างๆ สำหรับการสร้างยานแม่กลางเวหา จะมีคนจัดการให้ คุณแค่รอฟังข่าวก็พอ"
"รับทราบครับท่าน!"