ตอนที่ 28 นอกจากว่าหลู่ไขช๋วนจะมีคนเหล็กนั่นแหละ!

ภายในรถบัญชาการของกองทัพแดงที่กำลังเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่อง

“ว่าไงนะ? กองร้อยลาดตระเวนถูกกวาดล้าง!?”

น้ำเสียงของหยางผู้การแฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อเจ็ดส่วน และความไม่เข้าใจอีกสามส่วน

ลองคิดภาพตามดูสิ

อุตส่าห์วางที่มั่นซุ่มโจมตีไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งกำลังพลก็เหนือกว่า การสนับสนุนก็เหนือกว่า ภายใต้ความได้เปรียบสองชั้นนี้ ทำไมกลับกลายเป็นฝ่ายกองร้อยลาดตระเวนที่ถูกกวาดล้าง?

หน่วยลูกศรแดงกับกองพันลาดตระเวนเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด ก่อเกิดเป็นการแข่งขันเชิงสร้างสรรค์ ภายในเขตทหารหลานโจว การซ่อมรบประจำปีคือเวทีประลองฝีมือของทั้งสองหน่วยนี้ แม้ว่าหน่วยลูกศรแดงจะชนะมากกว่าแพ้ แต่ช่องว่างระหว่างทั้งสองก็ไม่ควรจะห่างกันมากขนาดนี้สิ?

“หลู่ไขช๋วนส่งกำลังเสริมมาเหรอ?”

หยางผู้การลองถาม

“ก่อนที่กองร้อยลาดตระเวนจะขาดการติดต่อ พวกเขารายงานว่ากำลังเสริมของศัตรูปรากฏตัวแต่ไม่ได้ระบุจำนวนกำลังพลที่แน่นอนครับ”

พลทหารสื่อสารตอบ

บรรยากาศภายในรถบัญชาการค่อนข้างอึดอัด กองร้อยลาดตระเวนที่ซุ่มโจมตีอยู่บนภูเขาหิมะจับทางหน่วยลูกศรแดงได้สำเร็จ แต่กลับถูกกวาดล้าง และนี่ก็หมายความว่า ทีมย่อยที่ข้ามภูเขาหิมะมานี้ มีขีดความสามารถในการรบสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้มากโข

และกองกำลังเช่นนี้ ตอนนี้ได้แทรกซึมเข้ามาลึกถึงแนวหลังของกองทัพใหญ่ฝ่ายแดงแล้ว พร้อมที่จะจู่โจมฉับพลันได้ทุกเมื่อ

เมื่อคิดได้ดังนี้ หยางผู้การก็รีบออกคำสั่ง

“หน่วยเรดาร์สื่อสาร หน่วยปืนใหญ่ เริ่มเคลื่อนย้ายทันที เพิ่มกำลังพลไปยังสนามบินของกองทัพอากาศ ห้ามปล่อยให้พวกมันจู่โจมสนามบินเด็ดขาด!”

“รับทราบ!”

หยางผู้การที่ออกคำสั่งเสร็จก็ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง จากนั้นเขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างครุ่นคิด

“สนามรบแนวหน้ายังคงอยู่ในสภาวะยันกันอยู่ เจ้าหลู่ไขช๋วน…..หรือว่าจะทุ่มเดิมพันความหวังทั้งหมดไว้ที่หน่วยลูกศรแดง?”

“ก็มีความเป็นไปได้เช่นกันครับ”

เสนาธิการคนหนึ่งกล่าว

“หน่วยลูกศรแดงเป็นหน่วยที่หลู่ไขช๋วนสร้างมากับมือ หลายปีมานี้ทุ่มเททั้งกำลังคนและกำลังทรัพย์ไปมหาศาล เรียกได้ว่าเป็นแก้วตาดวงใจของหลู่ไขช๋วน ดังนั้นการที่เขาจะฝากฝังทุกสิ่งไว้กับหน่วยลูกศรแดงจึงมีความเป็นไปได้สูงมาก”

“แต่การที่จะอาศัยหน่วยลูกศรแดงเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ เกรงว่าจะยากมากครับ”

เสนาธิการอีกคนก็แสดงความเห็นของเขาว่า

“การซ้อมรบยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวันหนึ่งคืน หน่วยลูกศรแดงอาจจะทำลายหน่วยงานสำคัญของกองทัพเรา เพื่อช่วยให้สนามรบแนวหน้ายึดที่มั่นได้มากขึ้น หรือไม่ก็ใช้ยุทธวิธีเด็ดหัว มีความเป็นไปได้แค่สองทางนี้เท่านั้น!”

เย่ไป๋ฟังการอภิปรายของเหล่าเสนาธิการ ในใจก็พอจะคาดเดาได้แล้ว

แต่หัวหน้าหยางที่อยู่ข้างๆ เย่ไป๋ กลับถามขึ้นมาทันที

“เย่ไป๋ เธอก็เคยสัมผัสกับหลู่ไขช๋วนคนนี้มาแล้ว เธอคิดว่าเขาจะเลือกวิธีไหนเพื่อให้ได้ชัยชนะ?”

เย่ไป๋ที่ถูกถามกะทันหันก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ตอบอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา

“หยางผู้การก็เคยพูดไว้ไม่ใช่เหรอครับว่า หลู่ไขช๋วนชอบเดินสองขา งั้นทำไมจะเป็นไปได้ทั้งสองทางล่ะครับ!”

คำพูดของเย่ไป๋มีเหตุผลอย่างยิ่ง

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เสนาธิการคนหนึ่งก็ยิ้มแล้วกล่าวว่

“สหายตัวน้อยอาจจะไม่เข้าใจ ด้วยขนาดและขีดความสามารถในการรบของกองกำลังลูกศรแดงที่แทรกซึมเข้ามา มันเพียงพอที่จะสนับสนุนความเป็นไปได้แค่ทางเดียวเท่านั้น”

“นอกจากว่าทหารของเขาหลู่ไขช๋วนจะมีคนเหล็ก ไม่อย่างนั้นก็ไม่สามารถปฏิบัติการทั้งสองทางนี้พร้อมกันได้”

เย่ไป๋พยักหน้า แสดงความเห็นด้วย แต่ในความเป็นจริงเขาอยากจะถามกลับไปประโยคหนึ่งว่า

ถ้าหากว่าเขามีเหล็กจริงๆ ล่ะครับ

แต่คิดไปคิดมาก็ช่างมันเถอะ ยังไงเขาก็เป็นแค่ผู้เฝ้าดู สองฝ่ายใครจะแพ้ใครจะชนะ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาสักเท่าไหร่

“อ้อใช่ ลืมถามไปเลยเลย เสื้อเกราะกันกระสุนที่เป็นโครงการที่เธอได้ส่งมอบให้หน่วยลูกศรแดงไปแล้วใช่ไหม?”

หัวหน้าหยางถาม

เนื่องจากหัวหน้าหยางมัวแต่ยุ่งกับโครงการอื่น จึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเสื้อเกราะกันกระสุนรุ่นใหม่ของเย่ไป๋ ยังไงก็แค่เสื้อเกราะกันกระสุนตัวเดียว คงจะพลิกสถานการณ์รบอะไรคงไม่ได้

เย่ไป๋จึงตอบว่า

“เพราะว่าเวลาจำกัดครับ เลยส่งมอบให้หน่วยลูกศรแดงไปแค่ชุดเดียว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าหยางก็กล่าวอย่างมีโทสะเล็กน้อย

“ยุทโธปกรณ์ประเภทเสื้อเกราะกันกระสุน มันต้องมีจำนวนมากพอถึงจะทดสอบในสนามรบได้ เธอผลาญงบประมาณไปตั้งมากมาย ผลลัพธ์คือทำมาแค่ชุดเดียวเนี่ยนะ?”

เย่ไป๋พยักหน้าอย่างเขินอายทันที แล้วอธิบาย

“ก่อนหน้านี้ใช้จ่ายงบไปกับการวิจัยวัสดุใหม่ค่อนข้างเยอะครับ ก็เลย...”

“เฮ้อ—”

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเย่ไป๋ หัวหน้าหยางก็ไม่ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแค่ความผิดหวังในใจฉายชัดออกมาทางสีหน้า

เพราะเรื่องเทคโนโลยีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแบบนอลนิวเคลียร์ หัวหน้าหยางจึงคาดหวังในตัวเย่ไป๋ไว้สูงลิ่ว  แม้ว่าเสื้อเกราะกันกระสุนตัวนี้จะไม่ได้หวังว่าเย่ไป๋จะทำอะไรออกมาได้ แต่ก็ควรจะผ่านมาตรฐานขั้นต่ำเป็นอย่างน้อย ดูจากตอนนี้แล้ว เกรงว่าแม้แต่มาตรฐานขั้นต่ำ ก็ยังยากที่จะข้ามพ้น

ยังไงก็ยังเด็กเกินไปจริงๆ ต้องอบรมสั่งสอนอีกเยอะ!

คืนนั้น เย่ไป๋ที่เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว กำลังเตรียมจะออกจากรถบัญชาการไปพักผ่อน แต่เสียงเร่งด่วนเสียงหนึ่งก็ทำให้เขาต้องหยุดฝีเท้า

“รายงานผู้การ หน่วยเรดาร์ของกองทัพเราถูกโจมตี การสื่อสารบางส่วนถูกตัดขาด!”

หยางผู้การและเหล่าเสนาธิการต่างตกใจอย่างแรง แต่ก็พลันวางใจลง

เห็นเพียงหยางผู้การยิ้มแล้วกล่าวว่า

“ในเมื่อหลู่ไขช๋วนเลือกเส้นทางสนามรบแนวหน้านี้ งั้นพวกเราก็จะเปิดไพ่สู้กับเขาก็แล้วกัน!”

ในขณะเดียวกัน ข้อมูลใหม่ก็ถูกส่งเข้ามา

“รายงานผู้การ ศัตรูเปิดฉากโจมตีอย่างหนักที่มั่นหมายเลข 5, 3 และ 1 ของเราพร้อมกัน!”

ข้อมูลชิ้นนี้ยิ่งเป็นการยืนยันการคาดเดาของหยางผู้การ เขาคาดเดาไว้แล้วว่า หลู่ไขช๋วนจะใช้หน่วยลูกศรแดงเป็นหัวหอกในการบุกทะลวง เพื่อสนับสนุนสนามรบแนวหน้า

เมื่อคิดได้ดังนี้ หยางผู้การก็ออกคำสั่งทันที

“สั่งการที่มั่นหมายเลข 5 ป้องกันจนตัวตายไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม สั่งการกองกำลังหนุน เร่งสนับสนุนที่มั่นหมายเลข 3 และ 1 โดยด่วน พร้อมกันนั้นให้หน่วยป้องกันภัยทางอากาศเตรียมพร้อม หน่วยลูกศรแดงอาจจะค้นพบสนามบินของเราแล้ว และกำลังจะนำทางการทิ้งระเบิด!”

“รับทราบ!”

สถานการณ์รบที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ทั้งรถบัญชาการกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง และยังทำให้คนที่เดิมทีเริ่มง่วงนอนกลับตื่นตัวขึ้นมาทันที

เย่ไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เหลือบมองหัวหน้าหยางที่ไม่มีทีท่าว่าจะไปพักผ่อนเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายก็นั่งลงอย่างว่าง่าย

สิบนาทีต่อมา สถานการณ์ล่าสุดก็ถูกส่งเข้ามาในรถบัญชาการ

“รายงานผู้การ กองบัญชาการปลอมที่กองทัพเราส่งออกไปก่อนหน้านี้ ขาดการติดต่อ ถูกตัดสินว่าถูกทำลายแล้วครับ!”

พลทหารสื่อสารรายงานอย่างตื่นตระหนก

“ว่าไงนะ!?”

หยางผู้การสีหน้าตกตะลึงอย่างหนัก

เขาและเหล่าเสนาธิการต่างก็ประเมินว่า ด้วยกำลังพลที่หลู่ไขช๋วนมีอยู่ ไม่สามารถที่จะเลือกปฏิบัติการทั้งสองทางนี้พร้อมกันได้

แต่เมื่อกี้ หน่วยเรดาร์เพิ่งถูกจู่โจม ตอนนี้กองบัญชาการปลอมก็ถูกทำลายล้างอีก เมื่อดูจากขีดความสามารถในการรบของหน่วยลูกศรแดงแล้ว มันเป็นไปไม่ได้นี่นา!

หยางผู้การครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก็นึกหาสาเหตุไม่ออก ถ้าหากหน่วยลูกศรแดงแบ่งกำลังพล กำลังพลย่อมไม่เพียงพอที่จะทำลายล้างทั้งสองจุดนี้ได้ แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนี้

หยางผู้การที่มองซ้ายมองขวา อยากให้เสนาธิการสักคนเสนอความเป็นไปได้ออกมา ก็พบว่าไม่มีใครก้าวออกมาเลย

ในขณะนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นเย่ไป๋แวบหนึ่ง พลันนึกถึงคำพูดที่ดูเหมือนจะไร้เดียงสาของเย่ไป๋ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้

ก็เห็นเพียงหยางผู้การกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“สหายตัวน้อย เธอลองบอกฉันสิว่า เธอคิดได้ยังไงว่าหลู่ไขช๋วนจะเดินสองขาน่ะ?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของหยางผู้การ เย่ไป๋ก็ให้คำตอบที่ค่อนข้างไร้เดียงสาเช่นกัน

“เรื่องเดินสองขา ท่านก็เป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอครับ อีกอย่าง เสนาธิการของท่านก็เสนอความเป็นไปได้ไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ...”

“ความเป็นไปได้อะไร?”

หยางผู้การหันไปมองเหล่าเสนาธิการทันที แต่กลับพบว่าในสายตาของแต่ละคนมีแต่ความงุนงง

“เฮ้อ—”

ได้ยินเพียงเย่ไป๋ถอนหายใจแผ่วเบาออกมาครั้งหนึ่ง แล้วพยายามกดเสียงให้ต่ำกล่าวว่า

“คนเหล็กไงครับ! นอกจากว่าทหารของหลู่ไขช๋วนจะมีคนเหล็ก!”