ตอนที่ 24 ร้อยเล่ห์เพทุบาย สูญเปล่าสิ้นดี!

ตอนที่ 24 ร้อยเล่ห์เพทุบาย สูญเปล่าสิ้นดี!

หึ ดีแต่ปาก เดี๋ยวก็รู้ว่าใครกันแน่ที่แน่จริง!

อวี้เสี่ยวกังย่อมไม่เชื่อว่ามหาวิญญาจารย์ระดับ 29 อย่างเขา จะแพ้เด็กเมื่อวานซืน

เขาประกบฝ่ามือแล้วตวัดลงอย่างแรง

ออกมาเลย หลัวซานเผ่า!

เสียง ปุ๊ง ดังขึ้น หมูอ้วนขนสีม่วงอ่อนตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอวี้เสี่ยวกัง

หลัวซานเผ่าส่งเสียงร้องอู๊ดๆ แล้วเอาหัวไถขาอวี้เสี่ยวกัง หางสั้นๆ กระดิกดิ๊กๆ เหมือนหมา ท่าทางประจบประแจงเต็มที่

ว้าว! นี่มันวิญญาณยุทธ์อะไรเนี่ย

เสียวอู่ตาโตด้วยความประหลาดใจ

ถังซานเหนียงเองก็ทำหน้าแปลกใจ

วิญญาณยุทธ์ตัวนี้ดูไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตจริงๆ เลย

หลัวซานเผ่าดูเหมือนจะเข้าใจภาษามนุษย์ มันหันไปส่งเสียงร้อง หลัวหลัว ใส่ถังซานเหนียงสองที

เสียวอู่มองสำรวจด้วยความอยากรู้ ทำไมบนหัวมันมีปุ่มปูดออกมาด้วยล่ะ ตลกจัง

ถังอินจ้องมองปุ่มบนหัวหลัวซานเผ่า

นั่นคือรากฐานของเขามังกร แสดงว่าหลัวซานเผ่ามีศักยภาพที่จะกลายร่างเป็นมังกรได้

น่าเสียดายที่เจ้าของมันไม่มีปัญญาดึงศักยภาพนั้นออกมา

อย่างที่เขาว่า ไม่มีวิญญาณยุทธ์ขยะ มีแต่วิญญาจารย์นามอวี้เสี่ยวกังที่ขยะ

พอนึกถึงวาทะเด็ดของเจ้าหัวเกรียนที่ว่า ข้าบ่มเพาะเทพเจ้า

ถังอินก็อดขำไม่ได้

หมาที่ถูกแบกจนชนะ ก็คือหมาที่ถูกแบกวันยังค่ำ ยังกล้าเรียกตัวเองว่า MVP อีกเหรอ

ความหน้าด้านของอวี้เสี่ยวกังนี่เป็นเอกลักษณ์ในทวีปโต้วหลัวจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนี้ แววตาของถังอินที่มองอวี้เสี่ยวกังจึงแฝงความดูแคลนมากขึ้น

คนเราจะไร้ความสามารถก็ได้ แต่จะไร้ยางอายไม่ได้

หน้าของอวี้เสี่ยวกังมืดครึ้มลง

อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ ในเมื่อเริ่มประลองแล้ว เจ้าต้องทุ่มสุดตัว

การโจมตีครั้งต่อไปของข้าไม่ใช่สิ่งที่เด็กอย่างเจ้าจะรับไหว ถ้ากลัวก็รีบยอมแพ้ซะ

อวี้เสี่ยวกังไม่ได้ตาบอด ย่อมมองออกว่าในแววตาของถังอินไม่มีความเคารพยำเกรงต่อ มหาปราชญ์ อย่างเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาจึงตัดสินใจแล้วว่าจะต้องสั่งสอนให้หลาบจำ... ใช้ไม้แข็งก่อนแล้วค่อยให้ลูกกวาด... เพื่อสยบศิษย์จอมอวดดีที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ให้อยู่หมัด จะได้ง่ายต่อการอบรมสั่งสอนในภายภาคหน้า

เสี่ยวซานเหนียง พาเสียวอู่ถอยไปก่อน

ถังอินสั่งน้องสาว

เขาหันกลับมาพูดเสียงเรียบ รีบๆ ทำให้มันจบเถอะ

อวี้เสี่ยวกังหรี่ตาลง เจ้าไม่คิดจะใช้วิญญาณยุทธ์เหรอ? แล้ว... วงแหวนวิญญาณของเจ้าล่ะ

ถังอินตอบอย่างไม่ยี่หระ เจ้าคุยโวว่าสามารถช่วยข้าพัฒนาวิญญาณยุทธ์ได้ แต่กลับดูไม่ออกว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าคือส่วนหนึ่งของร่างกายงั้นรึ?

ส่วนวงแหวนวิญญาณ? จะจัดการเจ้า ไม่ต้องใช้หรอก

อวดดี! บทเรียนแรกที่ข้าจะสอนเจ้าในวันนี้คือความอ่อนน้อมถ่อมตน!

อวี้เสี่ยวกังแค่นเสียงเย็น

ซานเผ่า! ลุย!

หลัวซานเผ่าคำรามต่ำ สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ พุงที่อ้วนอยู่แล้วพองขึ้นเหมือนลูกบอล

วินาทีต่อมา วงแหวนวิญญาณสีเหลืองก็ลอยมาครอบร่างของมัน

ตดดังดุจสายฟ้าฟาด สะท้านฟ้าสะเทือนดิน หลัวซานเผ่า!

อวี้เสี่ยวกังตะโกนก้อง หยิบหน้ากากขึ้นมาสวมทันที

ปลายเท้าของถังอินแตะพื้น ร่างของเขาก็วูบไหวเลือนรางดั่งภูตผี

เคลื่อนไหวดั่งเงาพลาย!

เมื่อใช้วิชานี้ ความเร็วของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ แม้ในพื้นที่แคบๆ ก็ยังเคลื่อนไหวหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วไร้สะดุด

อวี้เสี่ยวกังตกใจ ไม่นึกว่าเจ้าเด็กนี่จะมีวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้

แต่ไม่นานเขาก็กลับมาสงบเยือกเย็น และแอบยิ้มเยาะในใจ

ยังไงก็เป็นแค่เด็ก คิดว่าข้าเล็งเป้าไม่ถูก แล้วจะทำอะไรเจ้าไม่ได้งั้นเรอะ

ตดของหลัวซานเผ่าไม่ใช่อะไรที่มนุษย์จะทนได้หรอกนะ

ในเวลานี้ ท้องของหลัวซานเผ่าพองจนถึงขีดสุด พร้อมกับเสียงระเบิดตูมตามดั่งฟ้าร้อง แสงสีเหลืองก็พุ่งออกมาปกคลุมทุกอย่างในรัศมีหลายเมตร

มุมปากของอวี้เสี่ยวกังยกยิ้ม

แค่รอให้ควันจางลง ก็จะเป็นช่วงเวลาแห่งชัยชนะของเขา

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งสวนออกมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

รูม่านตาของอวี้เสี่ยวกังหดเล็กลง หลัวซานเผ่า! ขวางมันไว้!

หลัวหลัว!

ร่างอ้วนกลมกระโดดมาขวางหน้าอวี้เสี่ยวกัง พุ่งเข้าชนผู้มาเยือนอย่างดุดัน

หลัวซานเผ่าตัวยาวกว่า 1.5 เมตร ร่างกายเทอะทะหนักเกือบ 200 กิโลกรัม แรงปะทะย่อมรุนแรงมหาศาล

อวี้เสี่ยวกังฉวยโอกาสนี้สวมวงแหวนวิญญาณวงที่สองให้กับมัน

เตรียมปล่อยทักษะวิญญาณที่สอง

แต่ทว่า ถังอินไม่มีเจตนาจะหลบเลยแม้แต่น้อย ความเร็วของเขาไม่ลดละ พุ่งเข้าชนหลัวซานเผ่าตรงๆ

เจ้าบ้าไปแล้วรึไง?! อวี้เสี่ยวกังตกใจสุดขีด

จากนั้น เขาก็ได้เห็นฉากที่ระเบิดพลังรุนแรงที่สุดในชีวิต

ในวินาทีที่ร่างของถังอินปะทะกับหลัวซานเผ่า

ร่างของถังอินชะงักกึก เขาใช้ท่อนแขนยันอกหลัวซานเผ่า แล้วบิดเอวหมุนตัว ผ่อนแรงปะทะของหลัวซานเผ่าให้หมุนตามเขาไป

เหมือนเลี้ยงลูกบอล เขาจับมันเหวี่ยงขึ้นฟ้าแล้วหมุนติ้ว

นี่คือแก่นแท้ของมวยไทเก็ก พลังเผิง... ผ่อนแต่ไม่คลาย ตึงแต่ไม่แข็ง

พลังลวี่ ใช้ร่างกายนำทางมือ ยืมแรงส่งแรง หรือที่เรียกว่า สี่ตำลึงปาดพันชั่ง!

หลัวซานเผ่าถูกถังอินจับเหวี่ยงลอยคว้างกลางอากาศ หมุนติ้วไม่หยุด ส่งเสียงร้อง หลัวหลัวหลัว ด้วยความหวาดกลัว

ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับหลัวซานเผ่าสะท้อนกลับไปหาอวี้เสี่ยวกังอย่างเท่าเทียม รวมถึงอาการเวียนหัวโลกหมุนด้วย

ตุบ อวี้เสี่ยวกังก้นจ้ำเบ้า ตะโกนด่าอย่างหัวเสีย ไอ้หมูโง่! รีบใช้ทักษะวิญญาณสิโว้ย!

ได้ยินเสียงเจ้านายด่า หลัวซานเผ่าก็ร้อง หลัวหลัว ด้วยความน้อยใจและอัดอั้นตันใจ

ถูกจับเหวี่ยงหมุนอยู่กลางอากาศแบบนี้ จะหาหลักยึดที่ไหน จะเอาเวลาไหนไปสูดลมหายใจเพื่อตด

สภาพนี้จะให้ใช้ทักษะวิญญาณได้ยังไง? ทำไมเจ้าไม่เรียกข้ากลับไปก่อนแล้วค่อยเรียกออกมาใหม่เล่า?

ยังจะมาเถียงอีก! ไร้ประโยชน์! ไอ้หมูโง่! แกมันไม่ได้เรื่องจริงๆ!

อวี้เสี่ยวกังโมโหจนควันออกหู

น่าสมเพชชะมัด โทษวิญญาณยุทธ์ตัวเองเพราะความไร้น้ำยาของตัวเองแท้ๆ

เสียวอู่ทนดูไม่ไหว ถ่มน้ำลายด้วยความรังเกียจ

สายตาของถังซานเหนียงที่มองอวี้เสี่ยวกังก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม คนกระจอกพรรค์นี้คู่ควรจะเป็นอาจารย์ด้วยเหรอ? แค่คิดจะมาชี้แนะการฝึกฝนให้นางกับพี่ชาย ก็ถือว่าไม่รู้จักเจียมตัวสุดๆ แล้ว

อวี้เสี่ยวกังแทบจะกระอักเลือด เขารีบโบกมือเรียกหลัวซานเผ่ากลับคืนร่างเป็นแสงสีม่วง

เงาร่างหนึ่งพุ่งตามมาติดๆ ถังอินสะบัดข้อมือ มีดสั้นคมกริบจ่อที่คอหอยของอวี้เสี่ยวกัง

เจ้าแพ้แล้ว

น้ำเสียงของถังอินราบเรียบ

หน้าของอวี้เสี่ยวกังซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก

เจ้า... ทำไมเจ้าถึงไม่ได้รับผลกระทบจากกลิ่นเหม็นเลย

ไหนว่าตัวเองเป็นถึง มหาปราชญ์ ไง? เรื่องแค่นี้ก็ดูไม่ออกรึ?

ถังอินแค่นหัวเราะ

ด้วยกำลังภายในวิชาเสวียนเทียนของเขาตอนนี้ การกลั้นหายใจสักชั่วโมงสองชั่วโมงไม่ใช่ปัญหาเลย

ที่เสียวอู่และถังซานเหนียงยืนทำหน้าปกติอยู่ข้างๆ ได้ ก็เพราะเหตุผลเดียวกัน

แต่เขาไม่มีความคิดที่จะไขข้อข้องใจให้อวี้เสี่ยวกัง

สีหน้าของอวี้เสี่ยวกังมืดมนถึงขีดสุด ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หมูขยะหลัวซานเผ่ามันไร้ประโยชน์ เขาจะแพ้เด็กหกขวบได้ยังไง!

ไอ้หลัวซานเผ่าเฮงซวย มันทำลายชีวิตข้ามาทั้งชีวิตแล้ว!

ขนาดตอนนี้ยังมาเป็นตัวถ่วงอีก!

มันสมควรตายจริงๆ!

มองดูถังอินเก็บสมบัติล้ำค่าของเขาไปต่อหน้าต่อตา

หัวใจของอวี้เสี่ยวกังหลั่งเลือด

วางแผนมาเป็นร้อย จบลงด้วยความสูญเปล่า

เขาไม่ยอมรับความพ่ายแพ้นี้

ถังอิน เจ้าจะมองแค่มองแค่เปลือกนอกไม่ได้นะ บางคนอาจดูอ่อนแอ แต่ความจริงแล้วไม่ธรรมดา

ดูอย่างข้าสิ พลังวิญญาณแต่กำเนิดแค่ 0.5 แต่ข้าก็ยังฝึกฝนจนเป็นมหาวิญญาจารย์ระดับ 29 ได้ พรสวรรค์และความปราดเปรื่องของข้าเห็นได้ชัดเจนจากตรงนี้! ถ้าข้าไม่ถูกวิญญาณยุทธ์ขยะถ่วงความเจริญ ผลลัพธ์ในวันนี้คงไม่เป็นแบบนี้แน่

อวี้เสี่ยวกังทำหน้าภูมิใจ

เมื่อกี้เจ้าไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา

ถังซานเหนียงเดินมาเกาะแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน แววตาที่มองอวี้เสี่ยวกังเต็มไปด้วยความรังเกียจ คนอะไรจะหน้าด้านได้ขนาดนี้?!

อวี้เสี่ยวกังทำหูทวนลม พูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง น้องสาวเจ้าคงยังไม่ได้ดูดซับวงแหวนวิญญาณใช่ไหม ถ้าได้รับคำแนะนำทางทฤษฎีจากข้า นางจะสามารถดูดซับวงแหวนแรกที่ขีดจำกัดสูงสุดได้แน่นอน เผลอๆ อาจจะเขียนชะตากรรมของวิญญาณยุทธ์ขยะอย่างหญ้าเงินครามขึ้นมาใหม่ได้เลย

วิญญาณยุทธ์ชีพจรวิญญาณของเจ้าก็น่าทึ่งอยู่หรอก แต่เจ้าไม่คิดเผื่ออนาคตของน้องสาวบ้างเลยเหรอ

เมื่อได้ยินคำพูดหน้าไม่อายชุดใหญ่ ถังอินก็อดขำไม่ได้

นี่... สู้ไม่ได้ ก็เริ่มใช้ สกิลปาก แล้วสินะ?

แถมยังใช้มุก ยกเมฆคุณธรรม มาบีบคั้นกันดื้อๆ สมกับเป็นเจ้าจริงๆ หัวเกรียน!

จบตอน