ตอนที่ 13 ทักษะวิญญาณแรก! การพบกันครั้งแรกกับเสียวอู่!

ตอนที่ 13 ทักษะวิญญาณแรก! การพบกันครั้งแรกกับเสียวอู่!

หลังจากพักฟื้นร่างกายอยู่สองวัน ถังซานเหนียงก็กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์เต็มร้อย

คณะเดินทางจึงมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าซิงโต้วอีกครั้ง

ภายในป่าไผ่เขียวชอุ่ม

ถังซานเหนียงกำกริชแน่น แล้วตัดรากของไผ่หยกวิญญาณ

วงแหวนวิญญาณสีม่วงจางๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

หลังจากสำรวจและทดลองมาหลายวัน ถังอินก็สามารถควบคุมเทคนิคการใช้วงแหวนวิญญาณวงแรกได้จนชำนาญ

และทักษะวิญญาณแรกที่เขาปลุกขึ้นมาได้ก็คือ... สมดุลสรรพสิ่ง!

เมื่อใช้ทักษะวิญญาณนี้ จะสามารถเพิ่มพลังระเบิดในชั่วพริบตาได้ 1 ถึง 5 เท่า แต่หลังจากใช้แล้วจำเป็นต้องสะสมพลังงานใหม่

ระยะเวลาที่ระเบิดพลังและระยะเวลาคูลดาวน์ในการสะสมพลัง ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของร่างกาย จัดเป็นทักษะวิญญาณประเภทเติบโต

สิ่งที่ทำให้ถังอินประหลาดใจอย่างยิ่งคือ เขาพบว่าพลังกายของเขาสามารถถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายของถังซานเหนียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

และไม่มีการต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น

แน่นอนว่าสองพี่น้องมีแม่คนเดียวกัน มีสายเลือดเดียวกัน แถมยังฝึกวิชาเดียวกัน ความเข้ากันได้จึงเต็มร้อยไม่มีหัก

ด้วยเหตุนี้ ถังอินจึงไม่ลังเลที่จะเลือกไผ่หยกวิญญาณอายุพันปี ให้เป็นวงแหวนวิญญาณวงแรกของถังซานเหนียง

ด้วยความช่วยเหลือจากถังอิน ถังซานเหนียงสามารถดูดซับวงแหวนแรกได้อย่างปลอดภัย และทะลวงขั้นกลายเป็นวิญญาจารย์ระดับ 14

นอกจากจักรพรรดิหญ้าเงินครามจะได้รับคุณสมบัติความคมและความเหนียวแน่นแล้ว พลังชีวิตก็ยังได้รับการเสริมแกร่งขึ้นอีกด้วย

นางปลุกทักษะวิญญาณแรกขึ้นมาได้... วายุโหยหวน!

เมื่อใช้ทักษะนี้ ใบหญ้าเงินครามอันคมกริบจะถูกเรียกออกมาในรัศมีสามเมตร โจมตีศัตรูประดุจพายุฝนกระหน่ำ

เมื่อผสานเข้ากับวิชาลับ ใบไม้เด็ดบุปผาบิน ของถังซานเหนียง ก็เหมือนเสือติดปีก

พลังงานที่เกินขีดจำกัดที่นางจะรับไหว ทำให้จุดเลือดเล็กๆ ผุดขึ้นตามร่างกายของถังซานเหนียง

โชคดีที่ในป่าไผ่แห่งนี้มีบ่อน้ำอันเงียบสงบ และสัตว์วิญญาณรอบๆ ก็ถูกไล่หนีไปหมดแล้ว

ดังนั้น ถังซานเหนียงจึงตรงไปชำระล้างร่างกายที่นั่นทันที

ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังย่างสัตว์ป่าที่ล่ามาได้เป็นมื้อเที่ยงอยู่ไม่ไกล

น้ำในบ่อใสสะอาดราวกับกระจก และด้วยมีพ่อกับพี่ชายคอยเฝ้าทางเข้าป่าไผ่เพียงทางเดียว ถังซานเหนียงจึงไม่กลัวว่าใครจะเข้ามา

นางถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วพับเก็บอย่างเรียบร้อย

เมื่อเท้าเล็กๆ ขาวผ่องดั่งหยกจุ่มลงในน้ำ ความเย็นสดชื่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที

ถังซานเหนียงรีบจุ่มตัวลงไปในบ่อ เหลือเพียงศีรษะเล็กๆ โผล่พ้นน้ำ นางหรี่ตาลงด้วยความสบายใจ

จากนั้น เมื่อรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ นางจึงดำดิ่งลงไปใต้น้ำและแหวกว่ายอย่างอิสระ

ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ณ รอยต่อระหว่างเขตผสมและเขตชั้นนอกของป่าซิงโต้ว

เด็กหญิงตัวน้อยผมเปียยาวทรงหางแมงป่อง ดวงตาสีชมพู หันกลับมาโบกมือ

ต้าหมิง เอ้อร์หมิง ไม่ต้องมาส่งแล้ว บนตัวข้ามีกลิ่นอายของพวกเจ้าอยู่ ไม่มีสัตว์วิญญาณตัวไหนกล้าเข้าใกล้หรอก

ไว้ข้าสร้างชื่อเสียงในโลกมนุษย์ได้เมื่อไหร่ ข้าจะกลับมาหาพวกเจ้านะ

เด็กหญิงตัวน้อยดวงตาเป็นประกายฟันขาวสะอาด รอยยิ้มไร้เดียงสาและสดใส

ในป่าทึบที่แสงแดดส่องไม่ถึง ดวงตาคู่ยักษ์ดั่งโคมไฟสองคู่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเลือนหายไปในความมืด

หลังจากบอกลาเพื่อนๆ เสียวอู่ก็เริ่มออกวิ่งด้วยความร่าเริง ราวกับพายุหมุนลูกเล็กๆ พัดผ่านป่า

หลังจากวิ่งไปได้สักพัก เสียวอู่ก็หยุดพัก หอบหายใจแฮกๆ

ร่างกายของลูกมนุษย์ อย่างไรก็ไม่อึดถึกทนเท่าสัตว์วิญญาณ

ด้วยความกระหายน้ำและคอแห้งผาก เสียวอู่เดินไปยังบ่อน้ำอันเงียบสงบที่อยู่ใกล้ๆ

นางวักน้ำใสสะอาดขึ้นดื่มอย่างตะกละตะกลาม

อ่า~

หวานจัง!

เสียวอู่อุทานด้วยความสดชื่น

ทันใดนั้น เงาสีขาวนวลก็พุ่งขึ้นมาจากก้นบ่อ

เอ๊ะ? บ่อเล็กแค่นี้มีปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย

เสียวอู่ประหลาดใจอย่างมาก และท้องของนางก็ร้องประท้วงด้วยความหิวทันที

ปลา ตัวนั้นพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมาพร้อมกับเสียงน้ำแตกกระจาย เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามหมดจด

ดวงตาสีชมพูของเสียวอู่เบิกกว้าง ปากเล็กๆ อ้าค้าง

นะ... นางเงือก?

...ถังซานเหนียงกระโดดขึ้นจากน้ำ หยดน้ำใสๆ ไหลรินจากเส้นผมลงสู่ไหล่เนียน

ทันใดนั้น เสียงอุทานหวานใสก็ลอยเข้าหู

ถังซานเหนียงตกใจและหันไปมองด้วยความสงสัย เห็นเด็กหญิงตัวน้อยดวงตาสีชมพู อายุราวหกขวบยืนอยู่บนฝั่ง

ดวงตาคู่นั้นใสซื่อราวกับกระดาษขาว เผยความไร้เดียงสาและบริสุทธิ์

สายตาสองคู่สบประสาน ราวกับโชคชะตากำหนด

เพียงแรกพบ เด็กหญิงทั้งสองต่างรู้สึกถูกชะตากันทันที

เจ้าสวยจังเลย! ข้าชื่อเสียวอู่ ขอเป็นเพื่อนกับเจ้าได้ไหม

สายตาของเสียวอู่กวาดมองเรียวขายาวภายใต้น้ำ นางแลบลิ้นสีชมพูออกมาแล้วเอ่ยปากอย่างเปิดเผย

เพื่อน...

ถังซานเหนียงทวนคำนั้นในใจ แววตาไหวระริก

ข้าชื่อถังซานเหนียง

เจ้าหันหลังไปก่อน ข้าจะใส่เสื้อผ้า

เราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมข้าจะดูไม่ได้ล่ะ

ความสงสัยปรากฏบนใบหน้าสวยของเสียวอู่ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยอมหันหลังให้แต่โดยดี

เมื่อเสียงสวบสาบดังขึ้นจากด้านหลัง แววตาซุกซนวาบผ่านดวงตาของเสียวอู่ นางหันขวับกลับไปแอบดู

เสียงอุทานดังขึ้นทันที ว้าว! หุ่นดีจัง~

แก้มของถังซานเหนียงแดงซ่าน นางเอ่ยด้วยความเขินอายปนโมโห เสียวอู่ ทำไมเจ้าถึงทำตัวลามกแบบนี้!

เอ๋? งั้นข้าให้เจ้าดูคืนก็ได้

เสียวอู่กะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าทันที

ถังซานเหนียงรีบถลาเข้าไปห้าม ไม่ต้องๆ ข้าแค่ล้อเล่นเฉยๆ

ทำไมแม่หนูคนนี้ถึงไม่มียางอายเอาซะเลย?

แถมมาโผล่ตัวคนเดียวลึกเข้ามาในเขตชั้นนอกของป่าซิงโต้วแบบนี้

มันอันตรายเกินไปแล้ว!

ซานเหนียง เกิดอะไรขึ้น?

เสียงของถังอินลอยมาตามลม

ถังซานเหนียงรีบตะโกนตอบเสียงใส พี่ใหญ่ ข้าเจอน้องสาวคนหนึ่งที่นี่

จากนั้นนางก็เตรียมจะพาเสียวอู่ไปหาพี่ชาย

สีหน้าของเสียวอู่เปลี่ยนไป นางรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ข้า... ข้าไม่ไปนะ

เสียวอู่รู้ดีว่ามนุษย์ไม่ได้สวยงามและใจดีเหมือนถังซานเหนียงทุกคน

ยังมีคนเลวอีกเยอะแยะ! ตัวร้ายตัวเป้งเลยล่ะ!

คนที่สามารถเข้ามาถึงที่นี่ได้ ต้องเป็นวิญญาจารย์แน่ๆ

ถ้ามีใครมองออกถึงตัวตนที่แท้จริงของนาง คงเป็นหายนะครั้งใหญ่

ทันใดนั้น เงาวูบหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ร่างสูงใหญ่ราวหอคอยมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านางอย่างกะทันหัน

เป็นถังเฮ่าที่รีบพุ่งตามมาพร้อมกับถังอิน

ในฐานะราชทินนามพรหมยุทธ์ที่มีประสบการณ์โชกโชนในการรับมือกับสัตว์วิญญาณแปลงกาย

ถังเฮ่ามองทะลุตัวตนที่แท้จริงของเสียวอู่ได้ในปราดเดียว และแววตาของเขาก็ซับซ้อนขึ้นมาทันที

ทันใดนั้น

สีหน้าของถังเฮ่าเปลี่ยนไป เขามองไปยังป่าทึบด้านหลังเสียวอู่

ที่นั่น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสองสายที่ทรงพลังไม่ด้อยไปกว่าราชทินนามพรหมยุทธ์ ซึ่งกำลังปลดปล่อยแรงกดดันออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เขาจะยอมให้ภัยคุกคามถึงชีวิตเข้าใกล้เสี่ยวอินแม้แต่กระผีกริ้วไม่ได้เด็ดขาด!

เสี่ยวอิน ดูแลน้องเจ้าด้วย พ่อจะรีบกลับมา

ถังเฮ่าทิ้งท้ายด้วยเสียงทุ้มต่ำ ร่างของเขาวูบหายเข้าไปในป่าทึบ

ถังซานเหนียงฉลาดเฉลียวมาก นางรับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดวงตาใสกระจ่างมองไปที่ถังอิน

พี่ใหญ่ นี่คือเด็กผู้หญิงที่ข้าเจอตอนอาบน้ำเมื่อกี้ นางชื่อเสียวอู่

ข้า... ข้า... ข้าเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาๆ บังเอิญผ่านมาทางนี้

เสียวอู่รีบอธิบายพลางโบกมือไม้

โชคชะตาที่ฟ้าลิขิตนั้นห้ามไม่ได้จริงๆ

เมื่อมองดูเด็กหญิงตัวน้อยที่มีแววตาใสซื่อราวกับผ้าขาว

ถังอินยิ้มกว้างอย่างสดใส แล้วหยิบขาไก่ย่างออกมาสองชิ้น

สวัสดี เสียวอู่ ข้าชื่อถังอิน

กินข้าวเที่ยงหรือยัง มากินด้วยกันไหม

ข้าไม่หิว

เสียวอู่จ้องมองเด็กชายรูปงามตรงหน้าอย่างระแวดระวัง การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของผู้ใหญ่ท่าทางดุร้ายเมื่อครู่ ทำให้นางตื่นกลัวราวกับลูกกวาง

โครกคราก~

ท้องของนางร้องประท้วงทรยศเจ้าของ

สายตาของเสียวอู่ลอกแลก ความเขินอายวาบผ่านใบหน้า

เสียงใสแจ๋วที่เคยร่าเริงพลันแผ่วเบาลง

ข้าไม่กินกระต่าย

นี่ขาไก่ย่างต่างหาก

งั้น... ขอบใจนะ

จบตอน