บทที่ 95 การยุยง

บทที่ 95 การยุยง

เยว่เฮ่อเหนียนเลือกที่จะยืนหยัดอย่างเด็ดเดี่ยว เชื่อมั่นว่าเมื่อคนจากสำนักเสินอู่มาถึง นักฆ่าของสมาคมมังกรครามย่อมต้องถูกกำจัด และวิกฤตของตระกูลเยว่ก็จะคลี่คลาย

แต่ไม่รู้ว่าในห้องประชุมตอนนี้มีใครนำข่าวออกไป ทั้งตระกูลเยว่ก็รู้คำพูดของชูซิ่วแล้ว นี่ทำให้ทัศนคติของทุกคนในตระกูลเยว่เกิดการเปลี่ยนแปลง

ในสายตาของพวกเขา ตนเองล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ผู้กระทำผิดคือเยว่หลูชวน

เป้าหมายของนักฆ่าผู้นั้นคือเขา แต่ผลคือเขากลับซ่อนตัวอยู่ในเรือนใน ไม่ยอมออกมา มองดูคนอื่นถูกสังหาร นี่ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

และหลังจากเรื่องนี้ ชูซิ่วก็เริ่มการสังหารรอบใหม่ เพราะตระกูลเยว่สูญเสียผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณเกราะภายในติดต่อกันสองคน และคนรับใช้หนีไปหลายร้อยคน การลาดตระเวนของตระกูลเยว่จึงลดลง ชูซิ่วสามารถสังหารคนได้มากขึ้นในเวลากลางคืน จากหนึ่งหรือสองคนเป็นหลายคน สุดท้ายกระทั่งกลายเป็นสิบกว่าคน!

หลายวันต่อมา บรรยากาศในตระกูลเยว่กลายเป็นเหมือนถังดินปืนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เพียงแค่มีประกายไฟเล็กน้อยก็จะระเบิดทันที

...

ไม่ไกลจากเรือนใหญ่ของตระกูลเยว่มีโรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งหนึ่ง ไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ แต่กลับเป็นสถานที่ที่หัวหน้าเรือนสามของตระกูลเยว่ เยว่ตงสิงชอบมาที่สุด เพราะอาหารรสชาติเผ็ดร้อนของที่นี่ทำได้ดีมาก

เยว่ตงสิงในวัยหนุ่มเคยติดตามคนในตระกูลไปทำการค้าในดินแดนสู่ของซีฉู่ ใช้เวลาอยู่ที่นั่นค่อนข้างนาน กระทั่งรสชาติอาหารก็เปลี่ยนไปตามรสชาติของที่นั่น

เมื่อเห็นเยว่ตงสิงก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม เถ้าแก่ร้านก็รีบออกมาต้อนรับ “ท่านสาม ยังคงเหมือนเดิมใช่หรือไม่?”

เยว่ตงสิงไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้า แล้วเดินขึ้นไปชั้นบนโดยตรง

ช่วงนี้อารมณ์ของเขาไม่ดีนัก วิกฤตของตระกูลเยว่กดดันทุกคน แม้ว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณเกราะภายในเช่นเขาหากระมัดระวังย่อมไม่กลัวนักฆ่าของสมาคมมังกรครามลอบโจมตี แต่ความสูญเสียอื่นๆ กลับทำให้เยว่ตงสิงยอมรับไม่ได้

ตระกูลเยว่มีเก้าเรือน พลังของเรือนสามของพวกเขาแข็งแกร่งกว่าเรือนใหญ่เสียอีก แต่ก็เพราะมีคนมาก หลายวันนี้คนของเรือนสามของพวกเขาจึงตายไปมากที่สุด

สายรองของเรือนสามถูกสังหาร สายตรงก็ถูกสังหารไปหลายคน คนรับใช้บางคนหนีไปมากกว่า

เมื่อมองดูคนของเรือนใหญ่ เพราะได้รับการคุ้มครองจากเยว่เฮ่อเหนียน คนของเรือนใหญ่เกือบทั้งหมดสามารถซ่อนตัวอยู่ในเรือนหลักได้ ปลอดภัยอย่างยิ่ง

ความแตกต่างในการปฏิบัตินี้ทำให้เยว่ตงสิงไม่พอใจมาก แต่เขาก็ไม่กล้าโต้แย้งเยว่เฮ่อเหนียน ทำได้เพียงมาที่โรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งนี้ดื่มสุราเงียบๆ เพื่อคลายความกดดัน

โรงเตี๊ยมเล็กๆ เช่นนี้เดิมทีไม่มีห้องส่วนตัว แต่เพราะเยว่ตงสิงมาบ่อยครั้ง เจ้าของร้านจึงเปลี่ยนห้องพักของตนเองบนชั้นสองให้เป็นห้องส่วนตัว เฉพาะสำหรับเยว่ตงสิงคนเดียว

ด้วยความกังวลใจ เยว่ตงสิงผลักประตูห้องส่วนตัวเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่เท้าของเขากลับหยุดชะงักทันที เพราะในห้องส่วนตัวมีบุรุษผู้หนึ่งสวมชุดนักรบสีดำ สวมหมวกเหล็กสีดำลวดลายทองคำ ใบหน้าสวมหน้ากากเหล็กสีดำนั่งอยู่

การแต่งกายเช่นนี้ นอกจากนักฆ่าของสมาคมมังกรครามแล้วจะเป็นใครได้? เพียงแต่เยว่ตงสิงไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าหาญถึงขั้นปรากฏตัวต่อหน้าเขาในเวลากลางวัน ในที่ไม่ไกลจากตระกูลเยว่ ช่างกล้าหาญและโอหังอย่างยิ่ง!

เยว่ตงสิงอยากจะตะโกนออกมาโดยไม่ตั้งใจ แต่ในเวลานี้ ชูซิ่วกลับยื่นนิ้วออกมา ทำท่าจุ๊ปาก แล้วกระซิบ “อย่าพูด ปิดประตู แล้วนั่งลง มิเช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้า”

น้ำเสียงของชูซิ่วเบามาก แต่เมื่อได้ยินในหูของเยว่ตงสิง กลับทำให้เขาขนลุกชัน คำพูดที่กำลังจะตะโกนออกมาก็ถูกเขาเก็บกลับเข้าไปในลำคอ

ในชั่วพริบตาเดียว เยว่ตงสิงพลันเข้าใจสถานการณ์ของตนเอง

หัวหน้าเรือนห้าและหัวหน้าเรือนสี่ของตระกูลเยว่เสียชีวิตในมือนักฆ่าของสมาคมมังกรครามผู้นี้ แทบจะเป็นการสังหารอย่างง่ายดาย

แม้ว่าเขาจะคิดว่าตนเองแข็งแกร่งกว่าคนทั้งสองเล็กน้อย แต่นักฆ่าของสมาคมมังกรครามผู้นี้ต้องการจะสังหารตนเองย่อมง่ายดายเช่นกัน

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาตะโกนออกมา ก็สามารถเรียกคนของตระกูลเยว่มาได้ แต่นักฆ่าของสมาคมมังกรครามผู้นี้คงสังหารเขาก่อนที่คนจะมาถึง

จะเสียสละตนเอง เรียกคนของตระกูลเยว่มา รั้งนักฆ่าของสมาคมมังกรครามผู้นี้ไว้ หรือจะรักษาชีวิตของตนเองไว้ก่อน เยว่ตงสิงเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเล

เมื่อปิดประตูแล้ว เยว่ตงสิงนั่งลงตรงข้ามชูซิ่ว มือทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ กล่าวเสียงต่ำ “กล้าหาญนัก! กลางวันแสกๆ เจ้ายังกล้ามาที่นี่ คิดว่าตระกูลเยว่ของเราไม่มีคนแล้วรึ?”

ชูซิ่วกล่าวเรียบๆ “ตระกูลเยว่ของพวกเจ้ามีคน แต่มีเพียงคนไร้ประโยชน์เท่านั้น”

เมื่อเห็นความโกรธปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเยว่ตงสิง ชูซิ่วก็เปลี่ยนเรื่อง “แน่นอนว่าท่านสามเยว่มิใช่คนไร้ประโยชน์ แต่เป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่เข้าใจสถานการณ์ของตระกูลเยว่”

เยว่ตงสิงแค่นเสียงเย็นชา “กลางวันแสกๆ มาที่นี่ เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

ในเวลานี้เยว่ตงสิงก็ดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะมาเพื่อสังหารเขา

มิเช่นนั้นในขณะที่เขาผลักประตูห้องส่วนตัวเข้ามา หากอีกฝ่ายลอบโจมตีเขา ตนเองก็คงต้านทานได้ไม่กี่กระบวนท่า

ชูซิ่วกล่าวเรียบๆ “ข้าต้องการอะไร ท่านสามเยว่ควรจะรู้ดี อันที่จริงสิ่งที่ข้าต้องการนั้นง่ายมาก ข้าเพียงต้องการทำภารกิจให้สำเร็จเท่านั้น”

เยว่ตงสิงกล่าวเสียงต่ำ “คนที่เหลือรอดของตระกูลมู่ให้เงินเจ้าเท่าไหร่ ตระกูลเยว่ของเราสามารถให้เจ้าได้มากกว่า!”

ชูซิ่วส่ายหน้า “ท่านสามเยว่ เรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้น โลกนี้ล้วนมีกฎเกณฑ์ การสังหารคนก็มีกฎเกณฑ์ของมัน หากข้าทำลายกฎเกณฑ์ของสมาคมมังกรคราม คนที่เดือดร้อนย่อมเป็นข้า”

“เช่นนั้น เจ้าก็ต้องการจะทำลายตระกูลเยว่ของเราให้สิ้นซากงั้นรึ?” เยว่ตงสิงจ้องมองชูซิ่วอย่างเขม็ง

ชูซิ่วส่ายหน้า “คำพูดที่ข้าให้ศิษย์ของตระกูลเยว่บอกพวกท่าน พวกท่านไม่ได้ยินหรือไร? ข้าบอกแล้ว ข้าเพียงต้องการทำภารกิจให้สำเร็จเท่านั้น

และขออภัยที่ต้องกล่าวตามตรง ท่านสามเยว่ เก้าเรือนของตระกูลเยว่ของพวกท่าน ตอนนี้ทุกคนล้วนเป็นเกราะป้องกันให้แก่เรือนใหญ่ เพื่อเยว่หลูชวน!”

สีหน้าของเยว่ตงสิงเปลี่ยนไปทันที “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

ชูซิ่วมองเยว่ตงสิง ในดวงตาราวกับมีวังวนหมุนวน ส่งผลกระทบต่อบรรยากาศในห้องอย่างเงียบเชียบ

“สิ่งที่ข้าพูด ท่านสามเยว่ในใจย่อมเข้าใจดีอยู่แล้วมิใช่หรือ? นี่ก็คือสิ่งที่ท่านคิดอยู่ในใจถูกต้องไหม?

การทำลายตระกูลมู่เป็นความคิดของใคร? คือเรือนใหญ่ของตระกูลเยว่ คือเยว่หลูชวน สุดท้ายผู้ที่ได้รับประโยชน์สูงสุดคือใคร? ก็คือพวกเขา!

ผู้ที่เกาะกิ่งไม้ใหญ่ของสำนักเสินอู่คือใคร? ก็ยังเป็นเรือนใหญ่ของตระกูลเยว่ ยังเป็นเยว่หลูชวน สุดท้ายสำนักเสินอู่จะช่วยใคร ก็ต้องช่วยพวกเขา

เก้าเรือนของตระกูลเยว่ ก่อนที่จะเกิดเรื่องนี้ขึ้น ทุกคนผลัดกันปกครองตระกูลเยว่ ใครมีความสามารถ ใครมีผลงานต่อตระกูลมาก คนนั้นย่อมเป็นผู้มีอำนาจ

แต่ตอนนี้เล่า? เรือนใหญ่ของตระกูลเยว่ตั้งแต่เกาะกิ่งไม้ใหญ่ของสำนักเสินอู่ได้ พวกเขาพลันพลิกตัวขึ้นมา บรรพชนของตระกูลเยว่ของพวกท่าน เยว่เฮ่อเหนียนก็เริ่มลำเอียงไปทางเรือนใหญ่แล้ว

ตอนนี้ข้าสังหารคนของตระกูลเยว่ของพวกท่านไปไม่น้อย แต่แท้จริงแล้วคนที่ข้าอยากจะสังหารที่สุด กลับยังไม่สามารถสังหารได้สำเร็จ พวกท่านมาขวางข้าไว้มีความหมายอะไร? เพียงเป็นเกราะป้องกันให้คนอื่นตายเปล่าเท่านั้น

เมื่อผ่านไปหลายสิบหรือหลายร้อยปี เรือนใหญ่ของตระกูลเยว่ก็จะควบคุมตระกูลเยว่อย่างสมบูรณ์ ถึงตอนนั้นทายาทของเรือนใหญ่ก็จะเป็นสายตรง ส่วนพวกท่านเล่า? ย่อมต้องกลายเป็นสายรอง!

ถึงตอนนั้นพวกท่านลองคิดถึงสิ่งที่พวกท่านทำในวันนี้ดูสิ ท่านสามเยว่ ตระกูลเยว่ปฏิบัติต่อพวกท่าน ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง!”

ในดวงตาของชูซิ่วมีประกายลึกลับหมุนวนอยู่ แต่ในเวลานี้เยว่ตงสิงกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

ด้วยระดับการฝึกฝนมหาเวทสวรรค์สูญปฐพีดับเคลื่อนย้ายวิญญาณของชูซิ่วในตอนนี้ แม้จะไม่สามารถควบคุมผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณเกราะภายในเช่นเยว่ตงสิงได้ แต่การส่งผลกระทบต่อจิตใจของอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ ขยายอารมณ์บางอย่างในใจของอีกฝ่าย ชูซิ่วก็ยังพอทำได้

และในเวลานี้ในใจของเยว่ตงสิงล้วนเต็มไปด้วยคำที่ชูซิ่วพูด— ไม่ยุติธรรม!

เก้าเรือนของตระกูลเยว่ ให้ความสำคัญกับความสามารถเสมอมา พี่ใหญ่ของเขาแม้จะมีฐานะเป็นเรือนใหญ่ แต่เขามีผลงานอะไรต่อตระกูล?

ในวัยหนุ่ม ผู้ที่นำผู้แข็งแกร่งของตระกูลออกไปต่อสู้คือเขา ผู้ที่นำขบวนสินค้าเดินทางไกลไปยังซีฉู่เป็นเวลาหลายปี ไม่ได้กลับบ้านก็คือเขา

ในตระกูล ผู้ที่ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุด ก็ยังคงเป็นเขา!

แต่ตอนนี้ล่ะ? เพียงเพราะบุตรชายของพี่ใหญ่ของเขาเกาะกิ่งไม้ใหญ่ของธิดาเจ้าสำนักเสินอู่ได้ บิดาก็เริ่มลำเอียงไปทางเรือนใหญ่แล้ว พวกตนเองตอนนี้ยังต้องเป็นเกราะป้องกันให้เรือนใหญ่ของตระกูลเยว่ ต่อสู้มานานขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลจะไม่มีหวัง หลายสิบปีผ่านไป กระทั่งสายของตนเองก็จะกลายเป็นสายรอง!

ไม่ยุติธรรม ช่างไม่ยุติธรรมอย่างแท้จริง!

เมื่อมองดูเยว่ตงสิง ชูซิ่วก็เก็บมหาเวทสวรรค์สูญปฐพีดับเคลื่อนย้ายวิญญาณกลับ แล้วกระซิบ “ท่านสามเยว่ ข้ายังคงพูดคำเดิม ข้าเพียงต้องการทำภารกิจให้สำเร็จเท่านั้น

เรื่องภายในตระกูลเยว่ของพวกท่าน กระทั่งข้าคนนอกยังทนดูไม่ได้ เชื่อว่าในตระกูลเยว่ของพวกท่าน ผู้ที่ไม่พอใจเยว่เฮ่อเหนียนและเรือนใหญ่ย่อมต้องมีจำนวนมากใช่หรือไม่?

สุดท้ายข้าขอฝากคำพูดอีกประโยคหนึ่ง ตระกูลเยว่ใหญ่มาก ต่อให้ตายไปครึ่งหนึ่ง ท่านก็ยังเป็นตระกูลใหญ่ในอำเภอหลินจง!

ควรจะทำอย่างไร ท่านสามเยว่ก็คิดเอาเองเถิด ไม่รบกวนท่านกินข้าวแล้ว”

กล่าวจบ ชูซิ่วก็ผลักหน้าต่างออก ร่างกายเคลื่อนไหวแล้วก็หายไป เหลือเพียงเยว่ตงสิงนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้ามืดครึ้มไม่แน่นอน