บทที่ 125 เข็มปริศนา

บทที่ 125 เข็มปริศนา

สวี่จีให้คนขับรถไปส่งหานซู่ที่อพาร์ตเมนต์ เขาอยากรู้อยากเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้เต็มแก่ กำลังจะอ้าปากถาม หานซู่ก็ตัดบทด้วยความรำคาญ: "ถามอะไรนักหนา? รีบกลับไป ลืมเรื่องคืนนี้ให้หมด แล้วไปนอนซะ!"

เขาอุตส่าห์รับเงินตระกูลสวี่มาแล้ว ต้องดูแลให้ดี!

สวี่จีทำหน้าเศร้า "ใจร้ายชะมัด ใช้เสร็จแล้วทิ้งเลยเหรอ?"

หานซู่เลิกคิ้ว "ใช้เสร็จแล้ว จะให้ฉันตั้งศาลบูชานายเหรอ?"

สวี่จีเดินคอตกกลับไป ระหว่างทางโอนค่าจ้างผู้ช่วยให้หานซู่ มีเศษสตางค์ครบถ้วน เป็นการแก้แค้นเล็กๆ!

หานซู่ยกกระเป๋าเครื่องสำอางขึ้นตึก ก่อนเข้าห้อง ตรวจสอบกับดักเล็กๆ ที่วางไว้อย่างละเอียด มั่นใจว่าไม่มีใครบุกรุก แต่ยังไม่วางใจ ใช้ตาขวาสแกนห้องอีกรอบ

เทน้ำใส่แก้ววางข้างตัว

ผิวน้ำสงบนิ่ง เขาถึงค่อยโล่งใจ

วางกระเป๋าเครื่องสำอางบนโต๊ะ เปิดออกด้วยใจเต้นรัว

เขากระหายที่จะรู้ความลับของชิ้นส่วนจักรกลที่มีความหมายสำคัญนี้

ตั้งแต่ได้ยินเสียง "ติ๊ก ติ๊ก" ในคลิปสาธิต เขาก็รู้ว่ามันอาจเกี่ยวกับคดีลักพาตัว ยิ่งเห็นอาการของเว่ยหลานหลังสัมผัสมัน ยิ่งมั่นใจ

ตื่นเต้นที่จะดูของข้างใน แต่พอเปิดออกมา ก็หน้าขึ้นสีดำ

เข้าใจแล้วว่าทำไมกระเป๋าเว่ยหลานถึงลึกลับ เพราะของใช้ส่วนตัวข้างใน มันไม่เหมาะให้ใครดูจริงๆ

เขาขมวดคิ้ว ใช้สองนิ้วคีบเสื้อผ้าส่วนตัวออกมาทีละชิ้น ใส่ถุงพลาสติก ไว้ค่อยส่งคืนเธอ

เคลียร์ของเสร็จ ถึงได้พิจารณาชิ้นส่วนจักรกล ขนาดเท่าสองกำปั้น ทำจากโลหะสีเข้มที่ไม่รู้จัก แต่ไม่ใช่ทองแดงแน่ๆ เต็มไปด้วยเฟืองละเอียดและอักขระประหลาด

ที่เด่นสุด คือส่วนบนมีหน้าปัดคล้ายนาฬิกา

ดีไซน์ย้อนยุค เหมือนนาฬิกาจักรกลเรียบง่าย

ตอนนี้ เข็มชี้ที่เลข "7"

สังเกตละเอียด จำทุกส่วนประกอบ แล้วนึกขึ้นได้ว่าของสิ่งนี้ดูดกลืนพลังจิต

เขาลังเลครู่หนึ่ง รวมสมาธิที่มือซ้าย แล้วค่อยๆ กดลงบนชิ้นส่วน

ตามคาด ทันทีที่สัมผัส พลังจิตที่มือซ้ายถูกดูดวูบ

ตรงจุดสัมผัส พลังจิตเหมือนรั่วไหลควบคุมไม่ได้

แม้อัตราการกินพลังจะไม่เท่าคาถาเทพเจ้า แต่ก็มากกว่าคาถาทั่วไปเยอะ

"หือ?"

ขณะคิด หานซู่รูม่านตาหดเกร็ง สังเกตเห็นว่าพอพลังจิตแทรกซึมเข้าไป เข็มบนหน้าปัดกระดิกเล็กน้อย จากเลข "7" ชี้ไปที่ระหว่าง "7" กับ "8"

'เข็มขยับ? เพราะอะไร?'

'......'

คิดอยู่พักหนึ่ง ยังสรุปไม่ได้ แต่นึกถึงคลิปที่นักวิจัยศูนย์วิทย์ฯ สาธิตการเปิดเครื่อง

เลยลองดูบ้าง

ติ๊ก ติ๊ก...

วิธีเปิดง่ายมาก แค่ขยับส่วนหนึ่งเบาๆ เฟืองทั้งหมดก็เริ่มหมุนขบกันอย่างประหลาดแต่งดงาม

พร้อมเสียงติ๊ก ติ๊ก ที่คุ้นเคย

เสียงใส แต่ฟังแล้วกดดัน

หานซู่ตัวแข็งทื่อ เขาผวาเสียงนี้จริงๆ

แต่พอสังเกตการทำงาน จู่ๆ ก็เห็นตัวเลขบนหน้าปัดลดลงอย่างรวดเร็ว จาก "7" ไป "6" แล้วไป "5"

เขาตกใจ ขนลุกซู่ รีบปิดเครื่อง เข็มหยุดที่ระหว่าง "6" กับ "5" แม้จะหยุดแล้ว แต่ดูน่าหวาดเสียว

'อย่าบอกนะว่าเป็นอย่างที่คิด?'

หานซู่คิดเงียบๆ จ้องมองชิ้นส่วนอยู่นาน แล้วล็อกกระเป๋า

บางที พรุ่งนี้เช้ามาดูอีกที คงรู้คำตอบ

แม้จะยังไม่เข้าใจการทำงานทั้งหมด แต่มีเรื่องหนึ่งที่ยืนยันได้:

มันทำให้เด็กที่เขาช่วยออกมา จำเรื่องการลักพาตัวได้

เว่ยหลานพิสูจน์แล้ว งั้นให้สวี่จีลองจับดู เขาจะจำได้ไหม?

ความคิดนี้น่าสน แต่เขาก็ขมวดคิ้ว

พลังการปนเปื้อนของมันน่ากลัวเกินไป

เว่ยหลานที่เก่งขนาดนั้นยังเกือบไม่รอด สวี่จีที่เป็นคนธรรมดา คงรับไม่ไหวแน่

อีกอย่าง...

นึกถึงสวี่จีที่ทำตัวไร้สาระไปวันๆ เขาก็ถอนหายใจ

ถึงหมอนั่นจะบ้าๆ บอๆ มีข้อเสียของคนรวย แต่ก็เป็นพี่น้อง ความปลอดภัยต้องมาก่อน...

...

สรุปเบื้องต้นได้ว่า:

ชิ้นส่วนนี้เกี่ยวกับคดีลักพาตัวแน่นอน

ขนาดพ่อบ้านในปราสาทยังต้องมาขโมย เขาได้มาถือว่าเป็นชัยชนะ

แต่ตอนนี้นึกปัญหาสำคัญได้:

จะเก็บไว้ที่ไหน?

เขาไม่มีห้องลับเหมือนเจ้าของคฤหาสน์ติงเซียง อพาร์ตเมนต์ก็ไม่ใช่ของเขา จะยัดไว้ใต้เตียงเหรอ?

พกติดตัวดีที่สุด

แต่กระเป๋าใบเบ้อเริ่ม พกไปไหนมาไหน ลำบากแย่...

กำลังคิด มือถือดัง "ติ๊ง" หานซู่หยิบมาดู ข้อความจากคุณเอไอ:

【เรียน คุณคนขายเนื้อ กระเป๋าผู้ตรวจสอบและบัตรประจำตัวที่คุณสั่งทำพิเศษเสร็จแล้วค่ะ สะดวกมารับกี่โมงคะ? 】

【......】

'กรมฯ ทำงานไวจัง'

เขานึกถึงความแตกต่างของกระเป๋าเจ้าหน้าที่ระดับต่างๆ ที่คุณเอไอเคยบอก พิมพ์ถาม: 【กระเป๋าสั่งทำพิเศษ เพิ่มช่องลับกันการสแกนและสอดแนมเหนือธรรมชาติได้ไหม? 】

คุณเอไอตอบทันที: 【ได้แน่นอนค่ะ】

【กระเป๋าคือตู้เซฟเคลื่อนที่ของผู้ตรวจสอบ ในโลกที่เต็มไปด้วยความลึกลับและอันตราย ผู้ตรวจสอบที่น่านับถือต้องเผชิญการสอดแนมและลองเชิงตลอดเวลา】

【การรักษาความลับของเอกสารและผลการสืบสวนเป็นเรื่องสำคัญมาก】

【ดังนั้น ช่องลับและฟังก์ชันแยกส่วนแบบนี้ ออกแบบไว้แล้วค่ะ】

【คำเตือน: คุณคนขายเนื้อเชื่อใจกระเป๋าใบนี้ได้เลยค่ะ มันถูกออกแบบมาเพื่อกันการสอดแนมทุกชนิด รวมถึงฉันด้วย!】

【......】

คำตอบของคุณเอไอทำให้หานซู่แปลกใจ ถามกลับ: 【ทำไม? 】

คุณเอไอ: 【เพราะฉันที่ทุ่มเทเพื่อปกป้องความจริง กลับไม่ได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารระดับสูงของชิงกังไงคะ...】

'ใส่อารมณ์อีกละ...'

หานซู่รู้สึกแปลกๆ ตอบกลับ: 【งั้นเตรียมของไว้ พรุ่งนี้เช้าผมไปเอา!】

...

คืนนั้น หานซู่ไม่ได้ทำอะไรเพิ่ม หลับสนิท แม้จะมี "แบตเตอรี่" สำรอง แต่การบุกรุกและการอัดพลังจิตใส่ชิ้นส่วน ทำให้เหนื่อยล้าจริงๆ

อย่างที่จางฉือกั๋วบอก เมื่อใช้พลังจิตเยอะ การนอนหลับสำคัญมาก

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาเอากระเป๋าออกมาจากใต้เตียง สังเกตดู เห็นเข็มถอยหลังไปครึ่งช่อง

เขาจำได้แม่น เมื่อคืนเข็มอยู่ระหว่าง "6" กับ "5" แต่ตอนนี้ ชี้ที่เลข "5" เป๊ะๆ

การค้นพบนี้ทำให้เขาใจเต้น 'อย่าบอกนะ?'

เขาเปิดสมุดบันทึก คำนวณเวลา ข้อสันนิษฐานชัดเจนขึ้น

ตั้งแต่หนีออกจากปราสาทครั้งล่าสุด ผ่านมา 5 วัน ตามทฤษฎีที่ว่าระยะเวลาจะสั้นลง รอบนี้เขาอยู่ได้แค่ 10 วัน ครั้งต่อไปที่จะเกิด "กะพริบ" คืออีก "5" วัน?

เขาสั่นสะท้าน

'ของสิ่งนี้ แสดงเวลาที่จะเกิดการกะพริบ?'

'......'

เมื่อคืนแค่เดา แต่พอพิสูจน์ตอนเช้า เขาระงับความตื่นเต้นไม่อยู่

ตามมาด้วยอีกสมมติฐานที่น่าตื่นเต้นกว่า:

'พลังจิตส่งผลต่อเข็ม งั้นฉันจะเลื่อนเวลาการกะพริบออกไปได้ไหม?'

'......'

ไม่มีอะไรสำคัญกว่าเรื่องนี้ หานซู่ปรับอารมณ์ ตรวจห้องอีกรอบ มั่นใจว่าไม่มีใคร นั่งลงข้างชิ้นส่วน

ปรับความตื่นตัวของพลังจิต วางมือบนชิ้นส่วน พลังจิตแทรกซึม เข็มเริ่มขยับ

ทำท่าจะขยับจาก "5" ไปเลขที่สูงกว่า

แต่... อ่อนแรงเกินไป...

พลังแค่นี้ไม่พอจะดันเข็ม เหมือนเด็กเล่นค้อนยักษ์

หานซู่หรี่ตา ท่องคาถาเทพเจ้าในใจ:

【บัญชาแห่งทวยเทพ!】

【กระตุ้นจิตวิญญาณ!】