บทที่ 49 ภารกิจแรกอย่างเป็นทางการ

บทที่ 49 ภารกิจแรกอย่างเป็นทางการ

"องค์กรหัวกะโหลกคริสตัล??"

หลังจากส่งจางฉือกั๋วกลับ หานซู่ก็นั่งนิ่งอยู่ในคอนโดอยู่นาน ในหัวเต็มไปด้วยข้อมูลที่เพิ่งเค้นออกมาได้

สรุปว่า จางฉือกั๋วเจอผู้หญิงคนนั้นตอนสืบเรื่ององค์กรลึกลับ "หัวกะโหลกคริสตัล"?

หมายความว่า เธออยู่ในเมืองชิงกังมาตลอด อาจอยู่ไม่ไกลจากเขานี่เอง?

ความรู้สึกหงุดหงิดผสมกับความคับแค้นใจผุดขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ผ่อนคลายลง: อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่สิบปีไม่เคยโผล่มาให้เห็น น่าสนใจจริงๆ

ตอนนี้ มีคำถามเดียว: จะไปหาองค์กรลึกลับนี้เมื่อไหร่?

จางฉือกั๋วย้ำนักย้ำหนาว่าต้องรอให้เป็นผู้ตรวจสอบก่อนค่อยไปสืบ เขาต้องเชื่อฟังอยู่แล้ว

แต่...

...ถ้าแค่ไปด้อมๆ มองๆ ไม่ได้สืบจริงจัง คงไม่เป็นไรมั้ง?

อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เขารูดม่าน ปิดล็อกประตู แล้วนั่งหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ เปิดแล็ปท็อปมือสองเครื่องใหม่

ส่งข้อความหาผู้หญิงโปรไฟล์กุหลาบดำ: 【ผมกลับมาแล้ว】

กุหลาบดำ: 【!!! นายโดนลักพาตัวกลับไปอดีตอีกแล้ว? นี่เพิ่งผ่านไปแปดวันเองนะ ระยะห่างมันสั้นขนาดนี้แล้วเหรอ? 】

หานซู่: 【......】

【ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกัน ผมไปธุระต่างเมือง เพิ่งกลับมาถึงชิงกัง】

กุหลาบดำ: 【แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? 】

หานซู่: 【...ผมนึกว่าเราเป็นเพื่อนกันซะอีก】

【ก็ได้!】

กุหลาบดำตอบกลับ: 【เพิ่งนึกได้ จริงๆ ฉันก็มีเรื่องจะบอกนาย ทางตำรวจเพิ่งยกเลิกงบรักษาของนาย และย้ายข้อมูลนายไปหมดแล้ว ห้ามฉันสำรองข้อมูลไว้ด้วย】

【ประวัติแชทกับนาย เขาสั่งให้ลบให้หมด】

【เหอะ แต่ก่อนพวกนั้นจะสั่ง ฉันลบไปก่อนแล้ว ฉันไม่อยากให้ใครเห็นแชทของเราวันนั้นหรอก】

【......】

'เพราะฉันเข้ากรมฯ แล้ว ข้อมูลเลยถูกล็อกรหัสลับสินะ?'

หานซู่คิดในใจ แต่รู้สึกว่าคำพูดเธอแปลกๆ แชทของเขากับเธอมีอะไรน่าอายเหรอ? นอกจากเรื่องที่เขาเล่าว่าถูกลักพาตัวกลับไปอดีต...

เอ๊ะ? นี่อาจเป็นปัญหา

เมื่อก่อนเขาไม่กลัวที่จะเล่าเรื่องถูกลักพาตัวให้ใครฟัง เพราะยังไงก็เหมือนคนใกล้ตายอยู่แล้ว

แต่พอเจอจางฉือกั๋ว รู้เรื่องเบื้องลึกเบื้องหลัง เขาถึงเริ่มระวังตัว ตอนนี้พอคิดดู หรือควรจะปิดปากกุหลาบดำซะ?

พิมพ์ตอบไปว่า: 【เรื่องพวกนั้นช่างมันเถอะ คุณจำเรื่องที่ผมหน้าเละ ตาบอดได้ไหม? 】

【? 】

กุหลาบดำส่งเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่ม: 【นายเคยหน้าเละตอนไหน? ถ้านายไม่หล่อ ฉันจะทนคุยเล่นกับนายเหรอ? 】

【แล้วก็แชทพวกนั้น ฉันไม่ได้จีบนายนะ แค่คุยปกติ นายก็ลบให้เกลี้ยงด้วยล่ะ!!】

'นั่นไง เธอลืมหมดเกลี้ยง'

หานซู่เพิ่งรู้ตัวว่าเธอห่วงเรื่องอะไร

ในเส้นชีวิตนี้ เขาหน้าไม่เละ ตาไม่บอด หน้าตาดีใช้ได้ อย่างน้อยกุหลาบดำก็ดูจะกระตือรือร้นกับเขามากกว่าเดิม

แถมยังบ่นบ่อยๆ ว่าคุยในเน็ตไม่สนุก ให้เขาไปหาที่คลินิก

ยังบอกอีกว่าที่คลินิกเลี้ยงแมวตีลังกาได้...

รีบสลัดเรื่องไร้สาระทิ้งไป ตั้งสติ โยนหัวข้อที่เขาสนใจออกไป:

【คุณรู้ไหมว่า ในเมืองนี้ หรือรอบๆ เมือง มีองค์กรที่บูชาพลังลี้ลับ เกี่ยวกับคริสตัล หรือหัวกะโหลกอะไรพวกนี้บ้างไหม? 】

【? 】

กุหลาบดำไม่พอใจ: 【ฉันเป็นจิตแพทย์นะยะ แถมเป็นจิตแพทย์ตกอับด้วย คิดว่าฉันรู้ไปซะทุกเรื่องเหรอ? 】

สักพัก ก็มีข้อความเด้งมา: 【ในชิงกังมีองค์กรบูชาพลังลี้ลับเยอะแยะ ในแวดวงสังคมบางกลุ่ม การเชื่อเรื่องพวกนี้กำลังฮิตเลยรู้ไหม? 】

【ที่นายพูดถึง คงไม่ใช่ "องค์กรหัวกะโหลกคริสตัล" หรอกนะ? 】

【เหมือนจะเป็นองค์กรดังในหมู่คนชอบเรื่องลี้ลับ บูชาหัวกะโหลกคริสตัลที่ขุดพบจากโบราณสถาน】

【พวกเขาเชื่อว่างานศิลปะโบราณชิ้นนี้มีพลังลี้ลับ ไม่รู้ว่าทำให้กลับมาหนุ่มสาว เป็นอมตะ หรือเสริมสมรรถภาพทางเพศ สรุปคือฮิตมาก คนใหญ่คนโตเป็นสาวกเพียบ แต่ตอนนี้หายเงียบไปจากชิงกังแล้ว...】

【ทำไม? 】

【โดนกวาดล้างไง!】

【...ไหนบอกไม่รู้เรื่อง? 】

【ก็แค่ความชอบส่วนตัว...】

【......】

【ในเมื่อตำรวจไม่จ่ายตังค์ให้แล้ว ผมยังขอคำปรึกษาจากคุณได้ไหม? 】

【แน่นอน!】

กุหลาบดำตอบทันควัน แล้วเสริม: 【นายจ่ายเองก็พอ】

【ตกลง!】

หานซู่ตกลงร่วมมือกับเธอ ไม่ห่วงเรื่องเงิน ตอนนี้ยังไม่มีเงิน อย่างมากก็ไปดูแมวตีลังกาที่บ้านเธอขัดดอก

กุหลาบดำคนนี้ แม้งานหลักจะดูงั้นๆ และปากบอกไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ แต่หานซู่ก็ยังอยากคุยกับเธอ

หนึ่ง จรรยาบรรณวิชาชีพของเธอสูงมาก ต่อให้ตำรวจมาถาม เธอก็แค่บอกผลการรักษา ไม่เปิดเผยเนื้อหาที่คุยกัน ปากแข็งกว่าบาทหลวงในห้องสารภาพบาปซะอีก

สอง ทำไมหานซู่รู้สึกว่า คนที่ไม่เชื่อเรื่องลี้ลับอย่างเธอ ถึงให้คำแนะนำในด้านนี้ได้ตรงประเด็นนักนะ?

ยังมีคำถามอีกเพียบ ทั้งเรื่องรถบรรทุกผีสิง มนุษย์เทียม คาถารหัสลับ แต่หานซู่เพิ่งเข้ากรมฯ ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง เลยเก็บไว้ก่อน

พอมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ยังใช้เป็นที่ปรึกษาส่วนตัว (แบบไม่เป็นทางการ) ได้ ก็ปิดแชท

องค์กรลึกลับมีอยู่จริง แต่คำอธิบายของกุหลาบดำกับจางฉือกั๋ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว:

"ในเมื่อมีกรมควบคุมภัยพิบัติที่พยายามสกัดกั้นการแทรกซึม ก็ย่อมมีองค์กรที่บูชาความลึกลับ และยอมทำทุกอย่างให้สิ่งพวกนั้นแทรกซึมเข้ามา"

"นายอยู่ในกรมฯ แน่นอนว่าอันตราย แต่ถ้าวู่วามไปยุ่งกับองค์กรพวกนั้น อันตรายกว่า"

"ดังนั้น ก่อนจะมีกำลังป้องกันตัว เจอพวกมันให้หนีห่าง"

"......"

ความรู้สึกนี้หานซู่คุ้นเคยดี ตอนอยู่ปราสาท ถ้ามองไม่เห็นว่าในทางเดินมีอะไร เขาก็ไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไป

ตอนนี้หานซู่ที่ตั้งใจจะสืบเรื่องนี้ มองดูโลกแห่งความลึกลับอันมหึมาของเมืองชิงกัง ก็เหมือนกำลังจะก้าวเข้าสู่ทางเดินที่มองไม่เห็นปลายทางในปราสาท

ก้าวเข้าไป อาจเจออันตรายทุกฝีก้าว แต่ถ้าผ่านไปได้ ก็จะเจอประตูแห่งความหวัง

"ติ๊ง!"

ขณะกำลังคิด เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้น

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ รีบหยิบโทรศัพท์ เห็นข้อความจากแอปฯ ของกรมฯ:

【ภารกิจระดับ E3: 01:00 น. - 05:00 น. ไปที่เสาไฟต้นที่ 3 ทางขวาสุดของถนนชุนหัว บันทึกเวลาที่ไฟดับและติดอย่างแม่นยำ และส่งข้อมูล!】

"ภารกิจมาแล้ว?"

หานซู่ตั้งสติ ดูนาฬิกา ห้าทุ่มแล้ว

เขาไม่รอช้า รีบลุกขึ้นแต่งตัว หยิบกระเป๋าหนังสีดำที่รับมาจากกรมฯ ออกจากห้อง

ลงลิฟต์ เรียกแท็กซี่ ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็ถึงถนนชุนหัว ร้านค้ายังเปิดอยู่ ร้านข้างทางมีคนนั่งกิน เขาเลยหาที่นั่ง สั่งของกิน แล้วมองไปที่เสาไฟจากระยะไกล

แค่เสาไฟธรรมดา เสาปูนสีดำ โคมไฟทรงวินเทจ

ตอนนี้ไฟยังติดสว่าง แมลงบินตอมไฟว่อน ไม่เห็นความผิดปกติ

ยังไม่ถึงเวลา เขาไม่รีบ นั่งรออย่างอดทน

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา อากาศเริ่มเย็น คนเดินถนนเร่งฝีเท้า พวกขี้เมาเริ่มสร่าง ร้านค้าเห็นว่าเที่ยงคืนแล้วก็ทยอยปิด

อีกสิบนาที ตำรวจสายตรวจเดินผ่านมา พอตำรวจไป คนบนถนนก็น้อยลงไปอีก

หานซู่นั่งรอจนถึงเที่ยงคืนห้าสิบนาที มองซ้ายมองขวา ทั้งถนนว่างเปล่า เหมือนเมืองทั้งเมืองร้างผู้คน

เหลือแค่เสาไฟต้นนั้น ที่ยังส่องแสงเงียบงัน เฝ้ามองโลกที่ว่างเปล่า

เขาหิ้วกระเป๋า เดินไปที่ริมถนน ยืนใต้ต้นพลาตานัสใหญ่ เงยหน้ามอง

ลมหนาวพัดมา เงาคนหายไป

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด

แต่เสาไฟยังดูปกติ จนกระทั่งตีหนึ่งยี่สิบเจ็ดนาที เหมือนไฟตก มันกะพริบวูบหนึ่ง หานซู่จดเวลาไว้

รอต่อไป

ทั้งคืน เขาจดบันทึกไฟกะพริบสามครั้ง ดับไปสั้นๆ สองครั้ง ครั้งละ 2 นาที 23 วินาที และ 3 นาที 56 วินาที

นอกจากนั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หานซู่อยู่จนถึงตีห้า หมอกยามเช้าเริ่มลง คนตื่นเช้าเริ่มเดินผ่าน มองดูคนประหลาดถือกระเป๋าดำยืนใต้เสาไฟ

พอถึงเวลา ไฟดับลงเงียบๆ หานซู่ก็หันหลัง หายไปในหมอกจางๆ

คืนนี้ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หานซู่ไม่ผิดหวัง แค่ส่งข้อมูลที่บันทึกไว้

พอนั่งบนรถเมล์ แอปฯ ก็ดัง "ติ๊ง" แจ้งว่าส่งข้อมูลสำเร็จ ภารกิจเสร็จสิ้น

【คุณเอไอ: ขอบคุณคุณคนขายเนื้อที่ทุ่มเทเพื่อแนวป้องกันความจริง คะแนนประเมินเริ่มต้นของคุณกำลังเพิ่มขึ้น สู้ๆ นะคะ!】